Tesnim Haber Ajansı- Şamuel Rozner bugün Cumartesi günü bu Siyonist medya kuruluşunun internet sitesinde yayımlanan makalesinde ABD ara seçimlerinin sonuçlarını analiz ederek şunu vurguladı: Bugün İsrail'i ciddi biçimde tehdit eden tehlike, en büyük dostu ve müttefikinden geliyor; birçok kişi bize «artık bizi rahat bırakın» diyor.
Bu Siyonist analistin kabulüne göre: Seçimlerde seçmen katılım oranının tartışılması bir tür çelişkiye yol açıyor. Bir yandan yüksek katılım oranı arzu edilen bir durum olarak görülüyor, çünkü sivil katılımı ve aktif, sağlıklı bir demokrasinin varlığını gösteriyor. Öte yandan yüksek katılım, koşulların zorluğunu, aciliyet duygusunu, yüksek kutuplaşma düzeyini ve büyük endişeyi gösteriyor.
Bu yıl neden çok sayıda İsrailli oy vermek için sandık başına gitti? Yanıt tamamen açık: derin toplumsal yarık, uzun süren savaş, tehlike hissi ve seçimlerin kader belirleyici olduğu inancı; İsrail zafer ile yenilgi arasındaki yol ayrımında.
İsrail ve ABD'deki durum da aynı. Geçen hafta ara seçimler yapıldı ve son bir asrı aşkın sürenin ikinci en yüksek seçmen katılımı kaydedildi. Ancak bu yıldan önce ABD'de katılım rekorunu hangi ara seçim elinde tutuyordu? Sekiz yıl önce yapılan seçim; Donald Trump'ın ilk başkanlık dönemindeki ara seçim.
Başka bir deyişle Trump iki kez başkan oldu ve her iki başkanlık döneminde de ara seçimler eşi görülmemiş seçmen katılımıyla gerçekleşti. Söyledik: şiddetli toplumsal ayrılık, uzun süren savaş, olağanüstü hal hissi ve seçimlerin kader belirleyici olduğu inancı; ya zafer ya yenilgi.
Her iki durumda da çok sayıda insanın sandık başına gitmesi belki iyi bir şey, ancak aynı zamanda endişe verici.
ABD seçimlerini takip eden bir İsrailli gözlemci açısından endişe için iki neden var. ABD yalnızca eşi görülmemiş sayıda seçmeni sandık başına sürükleyen şiddetli bir kutuplaşmaya tanık olmakla kalmıyor, aynı zamanda birkaç konuda da tarafsızlığını korumuyor; bu konulardan en az biri, yani İran'la savaşı sona erdirme eğilimi, İsrail'in çıkarlarıyla doğrudan çelişiyor. Belki de bu, dikkat etmemiz gereken ilginç ve hatta endişe verici bir dönüşümün işaretidir.
İsrail yıllar, hatta on yıllar boyunca Amerikalılara şu anlatıyı sundu: Birçok iç ve dış meselede görüş ayrılığı yaşıyorsunuz ve iktidar elde etmek için birbirinizle rekabet ediyorsunuz, ancak siyasi anlaşmazlıkların ve partizan kutuplaşmanın ötesinde duran bir konu var; o konu İsrail'e destek. Demokratlar ve Cumhuriyetçiler İsrail'i destekliyor, liberaller ve muhafazakârlar da aynı çizgiyi izliyor.
Bu, İsrail'in yararına iyi işleyen ve bir ölçüde Amerikalıların da yararına olan bir anlatıydı. Onlar da çok sayıda anlaşmazlığın olduğu bir çağda bu anlaşmazlıkların ötesinde duran meseleler bulunduğunu anlıyorlar. Bu nedenle bu anlatıyı kabul ettiler ve yaygınlaştırdılar.
Elbette bu anlatı bir ölçüde safdilceydi. Bu anlatı, İsrail destekçilerinin sloganı sayılıyordu ve veriler bunu her zaman doğrulamıyordu. Her hâlükârda bu anlatının popülaritesi son on yıllarda azaldı ve giderek yıprandı. 1978'de İsrail'e destek konusunda neredeyse hiçbir partizan farkı yoktu. Cumhuriyetçilerin yüzde 49'u ve Demokratların yüzde 44'ü İsrail'i Filistinlilere tercih ediyordu; yalnızca yüzde beşlik bir fark.
Yazar, meseleyi istatistiksel ve tarihsel olarak ele aldıktan sonra şunu kabul etti: Geçen on yılın sonunda İsrail'e partizan desteği anlatısı yavaş yavaş gülünç bir konuya dönüştü. Gallup kuruluşunun İsrail ile Filistinliler arasında sempati konusundaki dönemsel anketinde — biraz tatsız bir soru, ancak on yıllar boyunca sürekli sorulan tek soru — Demokratlar tutumlarını değiştiriyor ve bağımsızlar da onları izliyor. 2023'te Demokratların İsraillilerle sempati oranı yüzde 38'e düştü ve 2026'da yüzde 17'ye geriledi. Bağımsızlar arasında da İsrail ile sempati yüzde 30, Filistinlilerle yüzde 41 oldu. Bu da Amerikan toplumundaki geri gidişi gösteriyor.
Cumhuriyetçiler arasında hâlâ büyük bir çoğunluk İsrail'i destekliyor, ancak bu çoğunluk artık eskisi kadar büyük değil. Yüzde 70 rakamı yüzde 87'den çok daha düşük.
Burada aslında tekrarlanan bir döngünün şüpheli işaretleri gibi görünen şeyin tanımlanması gereği ortaya çıkıyor: Yavaş yavaş tek partili desteğe dönüşen ve sonunda tersine dönen iki partili destek anlatısı, yeniden bir uzlaşıya dayalı anlatıya dönüştü; ancak bu kez iki partili uzlaşı İsrail'in lehine değil, aleyhine. İsrail'e destek konusundaki uzlaşıdan, bu konudaki siyasi anlaşmazlığa ve ardından ona karşı uzlaşıya dönüştü.
Eğer bu tersine dönüş gerçekleşirse İsrail, Amerikalılara bir kez daha güven veren bir uzlaşı ve uyum anlatısı sunacak; en azından bir konuda. Ancak bu kez İsrail'e destek konusundaki uzlaşı yerine, ona desteğe karşı uzlaşı olacak.
Yine de yazar, bu tanımlamanın mevcut durumun abartılı bir tablosu olduğunu iddia ediyor. Şu anda böyle bir durum yok ve bunun ortaya çıkmamasını umuyor.