خبرگزاری تسنیم- مجتبی برزگر: این گزارش ویدئویی، روایتی است از زندگی و شهادت فرجالله شوشتری، فرزند شهید شوشتری؛ جوانی که در جریان اغتشاشات 18 دیماه در مشهد، توسط گروهی به شهادت رسید. مراسم گرامیداشت این شهید، با حضور مسئولان، خانواده، دوستان و آشنایان، در مسجد امام صادق(ع) میدان فلسطین تهران برگزار شد؛ مراسمی که بیش از آنکه آیین وداع باشد، بازخوانی یک سبک زندگی بود.
محسن برمهانی، معاون سیما، در توصیف شخصیت فرجالله شوشتری گفت: «فرجالله، پیش از هر چیز، یک سرباز مخلص بود؛ واقعاً سرباز. نه بهمعنای شعاری و ظاهری، بلکه در عمل و در میدان. او آقازاده نبود؛ حتی زمانی که پدرش در قید حیات بود. یادم هست میگفت: الان پشت سر من یک بلوچ میآید، اهل سنت. چرا؟ چون پدرم آنجا شهید شده و باید ماههایی از سال را در سیستان و بلوچستان بگذرانم.»
او ادامه داد که اگر آقازادگی را به اخلاق، مرام و وارثبودن راه پدر بدانیم، فرجالله نمونه کامل آن بود. علاقهاش به سیستان و بلوچستان آنقدر عمیق بود که گاهی گمان میکردی دلش دیگر در مشهد نیست.
محمدحسین پویانفر، مداح اهلبیت(ع)، در این مراسم گفت: «خوشا به سعادت کسانی که عاقبتشان به شهادت ختم میشود؛ فرقی نمیکند کف خیابانهای تهران باشد یا سوریه یا هر نقطهای از این جهان.»
.
برادر شهید فرجالله شوشتری، با روایت لحظات حضور او در روز شهادت گفت: «آن روز، در منطقه احمدآباد مشهد و حوالی میدان احمدآباد، با وجود شلوغی و التهاب شهر، بیهیچ ادعایی به میان مردم میرفت؛ حرف میزد، گوش میداد و هدایت میکرد. اگر کسی فریب خورده یا تحت تأثیر دشمن قرار گرفته بود، سعی میکرد دستش را بگیرد و به مسیر درست برگرداند.»
سردار احمد وحیدی، جانشین فرمانده سپاه، فرجالله را «نسخهای دیگر از پدر» توصیف کرد و گفت: «با همان روحیه فداکاری، حضور در میدان، دفاع از مردم و پاسداری از ارزشها. طبیعی بود چنین شخصیتی که اهل صلح و صفا بود، مورد غضب کسانی قرار بگیرد که خود را مزدور بیگانه کرده بودند.»
فرزند شهید کشوری نیز از رفاقت طولانی خود با فرجالله چنین یاد کرد: «بعد از پانزده، شانزده سال دوستی، همیشه از معرفت او میگفتیم؛ از آرامشی که در وجودش موج میزد. حتی در اوج شلوغیها، نیتش فقط این بود که اتفاقی نیفتد و آرامش برقرار شود. نه سلاحی داشت، نه قصد درگیری؛ نه دنبال صفکشی بود و نه نمایش قدرت.»
سردار مصطفی آجرلو با اشاره به لحظات پایانی زندگی این شهید گفت: «او مراقب مسجد بود، مراقب مردم؛ نگران اینکه ماشین کسی آتش نگیرد و آسیبی به کسی نرسد. دشمن، شاهرگ او را هدف قرار داد.»
برادر شهید فرجالله شوشتری نیز تأکید کرد: «با هر نوع مسلحشدن و خشونت مقابله میکرد. نه ماسک میزد تا صورتش را پنهان کند و نه میخواست مخفی شود. میگفت: من آبرویم را برای مردم خرج میکنم؛ نیامدهام پنهان شوم و با مردم مقابله کنم.»
سیدپرویز فتاح، رئیس ستاد اجرایی فرمان امام(ره)، فرجالله را انسانی توانمند دانست و گفت: «هم از نظر فکری و هم اجرایی قوی بود. اخلاقش کاملاً به پدرش رفته بود. آقازاده بود، اما اگر آقازادگی را شهیدزادگیِ اخلاقی بدانیم، او مصداق روشن آن بود.»
در پایان، سیدامیرحسین قاضیزاده هاشمی، رئیس اسبق بنیاد شهید و امور ایثارگران، تأکید کرد: «فرجالله چهرهای میدانی، متدین، فهمیده و درسخوانده بود که نوعی رهبری معنوی میان جوانان مشهد داشت. بخش قابل توجهی از جوانان، چه پیش و چه پس از شهادت پدرش، پشت سر او بودند. شاید همین بودنِ دائمی در میدان بود که خداوند چنین سرانجامی را برایش رقم زد؛ سرانجامی با بوی خدمت و رنگ شهادت.»
انتهای پیام/