مهری فاضلی، استاد حوزه و کارشناس فقهی، در گفتوگو با خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، درباره تعریف و احکام محارب و محاربه در اسلام اظهار داشت: در فقه اسلامی، محارب به کسی گفته می شود سلاح یا ابزار کشتار خود را برهنه کند یا آن را تجهیز کند تا مردم را بترساند. چنین فردی حکم محارب را دارد و احکامی که درباره محاربه وجود دارد درباره او هم صدق می کند.
او ادامه داد: در تعریف کلی محارب گفته شده «کسی که سلاح میکشد با هدف ترساندن مردم یا افساد فی الارض». همچنین محاربه این گونه تعریف شده: «سلاح کشیدن با هدف ترساندن مردم و یا افساد فی الارض».
این کارشناس دینی، تعریف محارب را موضوعی بسیار گسترده دانست و گفت: نکته قابل توجه این است که مقام معظم رهبری به عنوان مرجع تقلید شیعیان جهان اسلام، در کتاب روایت رهبری مطلبی را درباره محارب و محاربه فرمودهاند: «وقتی گروهی با نظام اسلامی و حکومت اسلامی در حال جنگ هستند که محاربند، فقط آدمهایی که الان شمشیر دستشان است محارب نیستند بلکه آن کسی هم که فرض بفرمایید رفته پستش را تحویل بدهد و بیاید، او هم جزء همینهاست، آن کسی که دارد خطدهی میکند، طراحی میکند، او هم [جزء اینها است]، سرباز ذخیرهشان هم جزء اینها است. تفاوتی نمیکند. مسأله محاربه اشخاصی که با آنها همکاری داشته باشند و متصل باشند، یک مسأله حل شدهای است تقریباً.»
او خاطرنشان کرد: این نکته هم موضوع مهمی است که ما در تشخیص محارب دارای درک درستی باشیم. به این مفهوم که تنها داشتن ابزار قتل، نشاندهنده محاربه نیست. امام خامنهای در این بیان شیوای خود، محارب را به خوبی معرفی کردهاند.
فاضلی تصریح کرد: این محاربه دارای شرایطی است که آن را به ثبوت برساند. یکی از این موارد اقرار است و مورد دیگر، بینه است؛ به این معنا که دو نفر انسان عادل بر محاربه بودن او و تلاشش برای ترساندن مردم شهادت بدهند.
او خاطرنشان کرد: در عین حال مقدار حد محارب هم در اسلام تعیین شده که حاکم میان قتل و دار آویختن او دارای اختیار است. چون گاهی به دار آویختن میتواند درس عبرتی برای سایر افراد شرور و منافق شود و در آنها ایجاد رعب و ترس کند و مانع از اقدامات بعدی آنها شود. در این صورت حاکم میتواند کسی را که حکم محارب بودنش اثبات شده، به دار مجازات بیاویزد.
انتهای پیام/