به گزارش خبرگزاری تسنیم، بررسیها نشان میدهد، سازوکار فعلی بیمه ترانزیت کالا نیازمند اصلاحات ساختاری برای انطباق با اصول حاکمیتی و افزایش کارایی در حوزه نظارت گمرک بر رویه ترانزیت است. در این گزارش به بررسی مدل ایدهآل، وضعیت موجود و پیامدهای آن میپردازیم.
در مدل شفاف، نقشهای اصلی به این ترتیب تعریف میشوند:
- بیمهگذار اصلی:گمرک ایران(به نمایندگی از دولت)
- بیمهگر:شرکتهای بیمه دارای مجوز
در این مدل، رابطه بیمهای به صورت مستقیم و دوجانبه بین گمرک (به عنوان ذینفع و تضمینکننده اجرای صحیح رویه ترانزیت) و شرکت بیمهگر برقرار میشود. متصدیان حمل و نقل تنها به عنوان ذینفع ثالث یا کارفرمای پروژه در این رابطه حضور دارند. این ساختار از نظر حقوقی شفاف است و مسئولیتها را به وضوح تعریف میکند.
سازوکار موجود و چالشهای آن
در عمل، رویهای متفاوت و پیچیدهتر حاکم است:
- بیمهگذار در قرارداد:انجمنهای حمل و نقل بینالمللی (به نمایندگی از متصدیان حمل)
- بیمهگر:شرکت بیمه
- طرف سوم:گمرک ایران
این سه طرف، یک قرارداد سهجانبه امضا میکنند که در آن گمرک از جایگاه بیمهگذار اصلی خارج شده و به یک طرف فرعی با اختیارات محدود تبدیل میشود.
مشکل اصلی و پیامدهای آن
پیچیدگی در پیگیری تخلفات: هنگامی که تخلفی در فرآیند ترانزیت رخ میدهد، گمرک به عنوان نماینده دولت باید خسارات و تعهدات ناشی از تخلف را از شرکت بیمه مطالبه کند. این ساختار ممکن است باعث کاهش توان نظارتی و اجرایی گمرک در وصول به موقع مطالبات دولت شود.
بر اساس بررسیها، این رویه بر اساس تفسیرها یا آییننامههای قبلی بیمه مرکزی شکل گرفته است که با نیازهای کنونی و اصول حاکمیتی همخوانی ندارد.
به نظر میرسد، نیاز به بازنگری و اصلاح مقررات این حوزه توسط بیمه مرکزی وجود دارد تا سازوکار به مدل ایدهآل نزدیکتر شود. در این اصلاحیه باید جایگاه گمرک به عنوان بیمهگذار اصلی در قراردادهای بیمه ترانزیت تثبیت شود. همچنین رابطه بیمهای به صورت شفاف و مستقیم بین گمرک و شرکت بیمهگر تعریف شود.
انتهای پیام/