به گزارش «آیه جوده»، خبرنگار تسنیم در نوار غزه با سپری شدن بیش از یکصد روز از برقراری آتشبس در باریکه غزه، به تدریج رگههایی از بازگشت فلسطینیان به زندگی عادی در حال ظاهر شدن است.
در این بین بسیاری از جوانان مجروح و آسیبدیده در خلال دو سال جنگ نسلکشی که با قطع عضو دست و پنجه نرم میکنند با حضور در زمینهای بازی تلاش دارند ضمن از سر گرفتن فعالیتهای جسمانی و فراموشی مصائب و آلام جنگ، بار دیگر به زندگی عادی بازگردند.
.
این روزها زمینهای ورزشی در غزه تنها به معنای یک جا و مکان نیست، بلکه محلی برای کشف و شهود جوانان مقاوم مبارز فلسطینی نسبت به خود و اثبات قدرت و توانمندی از جا برخاستن بعد از تحمل سختیها و مصائب است. هر یک از این بازیکنان بعد از دست دادن دستها و پاهای خود، حامل روایتی از استقامت فلسطینیان در برابر اشغالگری و نسلکشی به حساب میآیند.
«عبدالله ابومخیمر»، شاهدی زنده از اراده شکست ناپذیر چنین جوانانی در غزه است که نشان میدهد نقص جسمی به معنای خط پایان کشیدن روی رؤیاها نیست.
این بازیکن فوتبال که به همراه بسیاری دیگر از جوانان آواره و جنگزده فلسطینی ساکن در دیرالبلح در زمین بازی فوتبال گرد هم میآیند در تشریح انگیزه خود و دیگر دوستان کم توانش برای بازگشت به زمین فوتبال میگوید: زندگی تنها محدود به دست و پا نیست، ما این روزها شاهد اسامی شاخص و استعدادهای بسیاری در میان جوانان فوتبالیست فلسطینی هستیم.
عبدالله در کنار برخی دیگر از هم تیمی هایش در تیم فوتبال معلولان فلسطین قصد داشتند امسال در سایه برقراری آتش بس در نوار غزه در رقابتهای مقدماتی جام جهانی فوتبال معلولان شرکت کند اما این رویا به دلیل توقف فعالیت گذرگاه رفح به دست نیروهای اشغالگر ارتش رژیم صهیونیستی محقق نشد.
عبدالله ابومخمیر در کنار ابراز گلایه از کارشکنیهای رژیم صهیونیستی در مسیر حضور جوانان فلسطینی در رقابتهای جام جهانی از مشکلات متعدد در جهت تامین اقلام و وسایل مورد نیاز همچون عصاهای ورزشی برای بازی فوتبال جوان کم توان هم سخن میگوید.
جنگ غزه این روزها بر روی همه ابعاد زندگی فلسطینیان ساکن در این باریکه تأثیر گذاشته است، از دیوارها گرفته تا بدنها بازیکنان دست و پای خود را از دست دادند اما تأثیر بزرگتر، احساس محرومیت از زندگی عادی و معمولی و ناتوانی از ایفای نقش و وظایف روزانه خود است.
در این بین زمین فوتبال با وجود دردهای بی پایان زندگی به فرصتی برای احیای بخشی از زندگی و معنای دوباره بخشیدن به قدرت و هماوردی در چهره این جوانان جنگجو مبدل شده است.
«محمد ابوغرمانه» مربی فوتبال جوانان فلسطینی دیرالبلح میگوید: همانطور که همه میدانند، جنگ نسلکشی غزه که بیش از دوسال علیه ملت ما در نوار غزه ادامه دارد به لحاظ ورزشی، فرهنگی، اجتماعی، آموزشی باعث توقف زندگی طبیعی همگان شد اما ما در انجمن فوتبال معلولان فلسطین به صورت تدریجی فعالیت خود را از سر گرفتیم.
برای این جوانان فلسطینی، زمین بازی مکانی امیدبخش است، محلی برای احیای اعتماد به نفس و انتقال این احساس به دیگران که مواجهه با چالشها و موانع به معنای پایان راه نیست. این حس رقابتجویی با همه جزئیات آن ثابت میکند که اراده و عزم میتواند، بر درد و رنج غلبه و میل قوی به ادامه زندگی را در مصاف با هرگونه محرومیتی برای جوانان رنجدیده فلسطینی آشکار سازد.
در این میان فوتبال علاوه بر مردان جوان، دختران فلسطینی را هم به اندک زمینهای ورزشی تازه احداث شده ورزشی در دیرالبلح کشانده تا شاید رنج کشتار و قتلعام بسیاری از اعضای خانواده و بستگان خود را به فراموشی بسپارند.
«می الیازیجی» دختر فوتبالیست فلسطینی در تشریح دلایل حضورش در این زمین بازی میگوید: امروز بعد از دو سال وقفه به خاطر جنگ، به اینجا آمدهایم تا فوتبال بازی کنیم و خدا را شکر که موفق شدیم، امروز دور هم جمع شویم.
او در ادامه و در تشریح آرزوهایش پس از تحمل دو سال مصائب جنگ اظهار میدارد: آرزویم این است که بازیکن معروفی در رشته های ورزشی مثل بسکتبال و فوتبال شوم. دومین آرزویم هم این است که تحصیلاتم در رشته پروتز را به پایان برسانم تا بتوانم دست و پاهای مصنوعی را برای هزاران زن و مرد قطع عضو در جنگ اخیر بسازم.
این روزها زمین فوتبال شهر دیرالبلح، واقع در مرکز باریکه غزه بعد از دو سال جنگ ویرانگر، به نمادی برای زندگی افراد قطع عضوی بدلشده که روی چمن آن میدوند، تمرین میکنند و گل به ثمر میرسانند.
در این بین هر تحرکی از سوی آنها، هماوردی جدید در برابر رنج های اشغال و جنگ و هر لبخندی بیانگر این حقیقت است که عزم و اراده هر فلسطینی قوی تر از کمبودها و نقصانهای جسمانی و معنوی حاصل از جنگ اخیر است.
انتهای پیام/
جنگ ممکن است دست و پاها را قطع کند، اما نمیتواند عزم و اراده را در هم بشکند