به گزارش گروه بینالملل خبرگزاری تسنیم، با وجود گذشت چهار ماه از توافق آتشبس در غزه، گرسنگی همچنان هزاران خانواده فلسطینی، به ویژه کودکان و گروههای آسیبپذیر را در کام خود فرو میبرد و کمکهای غذایی ناچیزی که مقامات اشغالگر اجازه ورود از طریق گذرگاهها را دادهاند، به دلیل وخامت شرایط زندگی ناشی از جنگ ویرانگری که بیش از دو سال به طول انجامیده، برای تأمین معاش بسیاری کافی نبوده است.
غزه همچنان زیر سایه سیاه گرسنگی
با وجود اینکه برخی نهادهای بینالمللی در مورد بهبود وضعیت قحطی و گرسنگی در غزه حرف میزنند اما واقعیت موجود در این باریکه داستان متفاوتی را روایت میکند و ورود غذا به بازارها لزوماً به معنای رسیدن آن به سفرههای مردم نیست و در دسترس بودن کالاها تضمینی برای خرید آنها نیست.
سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (FAO)، صندوق کودکان سازمان ملل متحد (UNICEF)، برنامه جهانی غذا (WFP) و سازمان بهداشت جهانی (WHO) اعلام کردند که پیشرفت در بهبود وضعیت قحطی و گرسنگی در غزه همچنان بسیار شکننده است؛ زیرا ساکنان این باریکه همچنان از تخریب گسترده زیرساختها و فروپاشی معیشت و تولید مواد غذایی محلی به دلیل محدودیتهای عملیات بشردوستانه رنج میبرند.
آژانسهای سازمان ملل متحد هشدار دادند که بدون گسترش پایدار و قابل توجه کمکهای غذایی، معیشتی، کشاورزی و بهداشتی، همراه با افزایش جریانهای تجاری، صدها هزار نفر میتوانند به سرعت به قحطی بازگردند. برنامه جهانی غذا در نوامبر گذشته هشدار داد که خانوادهها در غزه در فقر شدید به سر میبرند و حتی زمانی که برخی از کالاها در بازار در دسترس باشد، مردم قدرت خرید آن را ندارند.
طبق دادههای رسمی، بیش از 95 جمعیت غزه اکنون به کمکهای بشردوستانه به عنوان تنها وسیله برای بقا متکی هستند؛ بنابراین در این شرایط، کمکها در غزه دیگر صرفاً حمایت محسوب نمیشوند، بلکه به شیوهای از زندگی تبدیل شدهاند که بر جامعهای تحمیل شده که از اساسیترین منابع اقتصادی خود محروم است.
با وجود افزایش نسبی کمکها در مقایسه با اوج جنگ، روش توزیع این کمکها همچنان مورد انتقاد گستردهی اهالی غزه است. آنها معتقدند که این روش منعکسکنندهی نیازهای واقعی آنها نیست، کمبود درآمد نقدی را نادیده میگیرد و به عدم تعادل عمیق در بازارها و قیمتها، به ویژه در ماه رمضان، رسیدگی نمیکند.
همچنین کمکهای غیر نقدی که عمدتاً در آرد و حبوبات خلاصه میشود برای تامین مواد غذایی مورد نیاز مردم غزه کافی نیست و این مردم در واقع حق انتخاب ندارند. همین وضعیت، سوالاتی را در مورد اثربخشی «سبد غذایی یکپارچه» و مناسب بودن آن برای دوره پس از جنگ مطرح کرده است، جایی که هزاران شهروند در چادرها در میان افزایش بیسابقه قیمت سبزیجات، میوهها، گوشت و سایر مایحتاج اولیه زندگی میکنند.
با فرا رسیدن ماه مبارک رمضان، بحران غذا در نوار غزه بیش از پیش خودش را نشان میدهد. با وجود اینکه شرایط فلسطینیها در غزه نسبت به سال گذشته که چیزی برای افطار و سحر نمییافتند، بهتر شده، اما این به معنی بهبود وضعیت تغذیه در میان آنها یا حل بحران غذایی نیست.
نابودی معیشت اهالی غزه؛ مردمی که برای بقا نیاز به کمک غذایی دارند
حمده رمضان، شهروند آواره فلسطینی در نوار غزه و پدر هفت فرزند در این زمینه در گفتگو با خبرنگار العربی الجدید گفت: کمکهایی که ما دریافت میکنیم، بسیار تکراری و محدود است و حداقل نیازهای غذایی روزانه را نیز برآورده نمیکند. اکثر بستههای امدادی فقط حاوی آرد و حبوبات هستند و تقریباً هیچ یک از اقلام ضروری دیگر در آنها وجود ندارد.
وی افزود: سایر اقلام غذایی، مانند سبزیجات، میوهها و گوشت، به عنوان بخشی از کمکها توزیع نمیشوند. در عوض، آنها در بازارها با قیمتهای گزافی فروخته میشوند که برای شهروندان کاملاً غیرقابل تحمل است. چگونه میتوان از ما انتظار داشت که مایحتاج خود را خریداری کنیم در حالی که هیچ کار و درآمدی نداریم؟
این شهروند غزه تاکید کرد: کمکهای نقدی بسیار بهتر از کمکهای غیر نقدی هستند؛ زیرا به خانوادهها این آزادی را میدهند که آنچه را که واقعاً نیاز دارند، چه انواع مواد غذایی، شیر خشک یا لوازم نظافت، انتخاب کنند، به جای اینکه صرفاً اقلامی را دریافت کنند که ممکن است بدون هیچ فایده واقعی انباشته شوند.
مهندس باجیس الدلو، مدیر بخش تبلیغات در سازمان سرمایهگذاری و شهرکهای صنعتی در غزه، به نوبه خود بر نیاز فوری به بازنگری اساسی در سازوکارهای امدادرسانی در نوار غزه برای همسو شدن با واقعیتهای جدید اقتصادی و اجتماعی پس از جنگ تأکید کرد.
وی اظهار داشت: در حال حاضر کار برای تهیه مطالعات و ارائه ایدههای جدید بر اساس ایجاد نقاط فروش تعیینشده، مانند مراکز خرید، سوپرمارکتها و فروشگاههای پوشاک، که از نظر جغرافیایی توزیع شدهاند تا تراکم جمعیت مناطق مختلف نوار غزه را در نظر بگیرند، در حال انجام است.
الدلو خاطرنشان کرد که این رویکرد، کرامت انسانی افراد ذینفع را حفظ میکند، زیرا شهروندان غزه مانند هر مشتری دیگری بدون صف یا تحقیر خرید میکنند. در عین حال، تزریق نقدینگی به مغازهها، بازار محلیِ در حال رکود را احیا میکند و به مشاغل کمک میکند تا به فعالیت خود ادامه دهند و فرصتهای شغلی جدیدی ایجاد کنند.
عماد لبد، کارشناس اقتصادی فلسطینی به نوبه خود در این زمینه گفت که روشهای سنتی توزیع کمکها دیگر قابل قبول نیست؛ زیرا تقریباً 95 جمعیت غزه برای ادامه زندگی به این کمکها متکی هستند و این بدان معناست که اکثریت مردم نمیتوانند کالاهای موجود در بازار را بخرند.
وی تصریح کرد: اسرائیل مردم غزه را از معیشت خود محروم کرده، بیکاری را به سطوح بیسابقه بیش از 80 درصد رسانده و جامعه را مجبور به تکیه بر کمکهایی کرده که نیازهای اولیه را هم برآورده نمیکند. در نتیجه کمکها به جای اینکه یک حمایت اضطراری موقت تا بهبود اوضاع باشند، تبدیل به یک سبک زندگی در غزه شدهاند.
این کارشناس اقتصادی هشدار داد که این وضعیت کمک رسانی، به جای اینکه راهکاری برای بهبود بحران غزه ارائه دهد، کمکها را تبدیل به یک بار اضافی کرده که مانع از حل بحران میشود.
دفتر اطلاع رسانی دولتی در نوار غزه در این زمینه گزارش داد: از 69000 کامیونی که قرار بود از ابتدای آتشبس در 10 اکتبر گذشته تاکنون وارد غزه شود، تنها 29600 کامیون حامل کمک، کالاهای تجاری و سوخت وارد نوار غزه شدند و این یعنی فقط 43 درصد کمکها رسیده است. همچنین میزان سوختِ وارد شده به غزه هم از 14 درصد فراتر نمیرود.
علاوه بر آن، گزارشهای سازمان ملل نشان میدهد که در سایه محدودیتهای شدید در مایحتاج اولیه در غزه، 70 درصد از کودکان این باریکه نارس و کم وزن به دنیا میآیند و نزدیک به 100 هزار کودک و هزاران زن باردار با سوء تغذیه شدید تا آوریل 2026 مواجه خواهند شد.
همچنین گزارشهای سازمان ملل نشان میدهد که 77 درصد فلسطینیها در غزه در چرخه مداوم گرسنگی هستند و 90 درصد این مردم یک روز کامل را بدون دسترسی منظم به غذا میگذرانند.
انتهای پیام/