به گزارش خبرگزاری تسنیم، دانا وایت یکی از چهرههای برجسته و تأثیرگذار در ورزشهای رزمی مدرن به شمار میرود. او ابتدا به نیرویی غالب در دنیای MMA تبدیل شد و UFC را به قدرتمندترین سازمان برگزارکننده مبارزات در جهان بدل کرد. سپس این مدیر آمریکایی با راهاندازی Zuffa Boxing تلاش کرد قلمرو خود را به دنیای بوکس نیز گسترش دهد. طبیعی است که چنین موفقیتی بیواکنش نماند؛ وایت مخالفان و منتقدان فراوانی دارد که از هر اقدام او انتقاد میکنند. با این حال، همه این صداها را نمیتوان صرفاً «منتقدان بیاثر» دانست. در میان آنان، مروجان بزرگ و بانفوذی نیز حضور دارند که به طور جدی در پی به چالش کشیدن جایگاه رئیس UFC هستند. یکی از برجستهترین این چهرهها، ادی هرن است که حملات لفظی خود را بیوقفه ادامه میدهد؛ گویی موفقیت رقیبش در عرصههای مختلف او را عمیقاً آزرده کرده است.
این تقابل موضوعی تازه نیست و به امروز و دیروز محدود نمیشود. در ماههای اخیر، هرن به طور علنی از Muhammad Ali Boxing Reform Act انتقاد کرده است؛ قانونی که به زوفا بوکسینگ اجازه میدهد ساختاری مشابه UFC ایجاد کند، با عناوین قهرمانی داخلی، نظام رتبهبندی و قراردادهای انحصاری بلند مدت با مبارزان. او حتی پس از بررسی برخی پیشنهادهای قراردادی، ادعای بهبود وضعیت مالی مبارزان را نیز به سخره گرفت.
وایت در پاسخ به سبک همیشگی خود واکنش نشان داد؛ تند، مستقیم و همراه با طعنه. او گفت: در بوکس آدمهای خوبی وجود دارند. صادقانه بگویم؛ از واکنش ادی هرن به ورود من به بوکس شگفتزده شدم؛ بسیار منفی و تهاجمی. این رفتار اصلاً به سبک او شباهت ندارد اما کاملاً واضح است که این واکنش به حضور ما در بوکس مربوط میشود. او حالا مثل یک سیاستمدار حرف میزند؛ میگوید ما این کار را میکنیم، آن کار را میکنیم. او 25 سال است در این صنعت حضور دارد؛ پس چرا پیش از این کاری نکرده است؟ این دقیقاً همان رفتار یک سیاستمدار در آستانه انتخابات است.
این پاسخ، ظاهراً هرن را بیش از پیش برآشفت. او نه تنها به انتقاد ادامه داد، بلکه تلاش کرد مشروعیت وایت را نیز زیر سؤال ببرد. هرن با اشاره به پیشینه وایت گفت: از لحن حرفهایش تعجب کردم. او گفت من برای پدرم کار میکنم؛ حرفی که معمولاً در اوج عصبانیت زده میشود اما واقعیت این است که خود او همیشه تحت حمایت دیگران بوده است. زمانی برادران فرتیتا پشت او بودند و اکنون نیز یک حامی جدید دارد. دانا وایت برای دیگران کار میکند؛ او یک کارمند است.
تنشها زمانی شدت گرفت که کانر بن قراردادی با زوفا بوکسینگ امضا کرد؛ اتفاقی که هرن آن را هم یک شکست شخصی و هم نشانهای از بیوفایی در این صنعت دانست. او در این باره گفت: وقتی نامه وکیلش را دریافت کردم، به او پیام دادم و خواستم با من تماس بگیرد. تصور میکردم با توجه به تمام کارهایی که برایش انجام دادهام، حداقل شایسته یک تماس تلفنی هستم اما او نپذیرفت. این اتفاق برایم بسیار دردناک بود. احساس میکنم بخشی از تلاشهایم در این سالها هدر رفته است. در بوکس، گاهی بخشی از روحت را از دست میدهی، و این یکی از همان لحظهها است.
در ادامه، اظهارات هرن رنگ و بویی تندتر و هیجانیتر به خود گرفت. او شروع به انتقاد از ساختار UFC و به ویژه میزان دستمزد مبارزان کرد و مدعی شد که این ورزشکاران عملاً مورد بیعدالتی قرار میگیرند: اگر یک مبارز UFC باشید، به این شرایط نگاه میکنید و میگویید چه خبر است؟ اینجا حق ما ضایع میشود. من در بوکس درآمد بیشتری نسبت به بسیاری از این افراد دارم، در حالی که سهم بسیار کمتری از کل درآمد دریافت میکنم.
او همچنین به وضعیت تام آسپینال اشاره کرد و آن را نمونهای از نبود وفاداری در این سازمان دانست: در این حرفه وفاداری وجود ندارد. به تام آسپینال نگاه کنید؛ بهن وعی او را تحقیر کردند و زیر سؤال بردند. اینگونه با ستارههایشان رفتار میکنند.
در این بین بخشی از انتقادهای هرن بیپایه نیست؛ مقایسه درآمد مبارزان MMA با بوکسورهای حرفهای نشان میدهد که بوکسورهای سطح بالا معمولاً دستمزدهای به مراتب بیشتری دریافت میکنند. همچنین پروندههایی مانند آسپینال نشان میدهد که اختلافات میان مبارزان و سازمانها امری رایج است. با این حال، بسیاری از تحلیلگران معتقدند که حملات هرن بیش از آنکه از موضعی اصلاحطلبانه باشد، تلاشی برای تضعیف رقیبی قدرتمند است.
در مقابل، وایت طی سالها فعالیت خود، امپراتوری بزرگی در دنیای ورزشهای رزمی بنا کرده و جایگاهی تثبیت شده به دست آورده است. او به خوبی میداند چگونه جریان رقابت را مدیریت کند و تصمیماتش غالباً هدفمند و حساب شده به نظر میرسند. در این میان، ادی هرن بیش از هر زمان دیگری به شخصیتی شبیه دنکیشوت میماند؛ مبارزی که با تمام توان به جنگ آسیای بادی میرود، بیآنکه بداند این نبرد از پیش سرنوشتی شکست خورده دارد.
انتهای پیام/