به گزارش خبرگزاری تسنیم از همدان، بسیاری از خانوادهها تصور میکنند «رفتن همیشه امنتر است»، در حالی که جابهجاییِ بدون برنامه، در بسیاری از موارد خطرناکتر از ماندن است. تصمیم درست، تصمیمی است که با شرایط واقعی خانواده و محیط هماهنگ باشد، نه با ترس لحظهای یا رفتار دیگران.
ماندن زمانی گزینه بهتری است که محل زندگی نسبتاً امن است، مسیرهامطمئناند و امکانات اولیه در دسترس است. در مقابل، جابهجایی زمانی معنا دارد که خطر مستقیم و پایدار وجود دارد و مقصد مشخص، مسیر امن و توان خانوادگی برای حرکت وجود داشته باشد. تصمیم بین این دو، باید قبل از بحران یا حداقل در آرامترین لحظه ممکن گرفته شود، نه در اوج اضطراب.
یکی از اشتباهات رایج، تصمیمگیری بر اساس شایعه یا خبرهای کلی است. اینکه «میگن فلانجا امن نیست» یا «همه دارن میرن» معیار تصمیم نیست. شرایط هر خانواده متفاوت است. همچنین رفتن بدون مقصد مشخص، بدون اطلاع اعضا، یا بدون آمادگی حداقلی، میتواند خانواده را در مسیرهای ناامن، ازدحام و کمبود گرفتار کند.
جابهجایی یک تصمیم بزرگ است، نه واکنش لحظهای. خانوادهای که از قبل سناریوی ماندن و رفتن را بررسی کرده باشد، حتی اگر مجبور به تصمیم سریع شود، آرامتر و ایمنتر عمل میکند.
در این عرصه چند کار میتوان انجام داد که از جمله میتوان به اقداماتی مانند رفتارهای اقدامی️1. از قبل مشخص کنید در چه شرایطی میمانید و در چه شرایطی میروید.نه همهچیز، فقط چند خط قرمز ساده.️2. اگر میروید، مقصد مشخص داشته باشید.«میرویم بعداً تصمیم میگیریم» تصمیم نیست.️3. جابهجایی را گروهی انجام دهید.جداشدن اعضای خانواده ریسک را بالا میبرد.️4. به توان ضعیفترین عضو خانواده توجه کنید. سرعت و مسیر بر اساس او تنظیم میشود.️5. بدون برنامه، شبانه یا عجولانه حرکت نکنید.بیشتر حوادث در همین حالت رخ میدهد و همچنین ️6. اگر تصمیم به ماندن گرفتید، آن را تثبیت کنید.تصمیم نصفه، اضطراب را چند برابر میکند، اشاره کرد. در بحران خانوادهای ایمنتر است که کمتر هیجان، بیشتر سنجش دارد، چه بماند، چه برود.
انتهای پیام/