به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، امسال، خورشید روز قدس از پشت غباری سر برآورد که بوی باروت و خاکستر میداد. خیابانها دیگر تنها مسیر راهپیمایی نبودند؛ آنها گواهان صادق نبردی بودند که برای دومین بار در یک سال اخیر، بر پیکر این خاک پاک تحمیل شده بود.
اگر تا سالهای پیش، سخن از غزه و فلسطین و مبارزان فی سبیلالله برای برخی در لفافهای از دوری و غربت پیچیده بود، امروز آن غربت به خانههای ما هجرت کرده است.
تاریخ ورق خورد و ما اکنون در میانه واژههایی هستیم که پیشتر تنها در کتابها میخواندیم. داغ 12 روز جنگ نابرابر در خردادماه هنوز بر پیشانی زمان خشک نشده بود که دوباره سایه شوم موشکها بازگشت؛ و حالا ما در سیزدهمین روز از این ایستادگی خونین، در میان هیاهوی پهپادهای شیطانی، قدس را فریاد میزنیم.
چگونه میتوان از شکوه این روز گفت و لرزه بر اندام قلم نیفتاد؟ وقتی خبر شهادت رهبر معظم انقلاب همچون رعدی در جان ملت طنینانداز شد و سرداران دلاورمان، همانهایی که عمری برای چنین روزی مشق عشق کرده بودند، آسمانی شدند.
اما جانگدازتر از هر ویرانی، تصویر 167 صندلی خالی در دبستانهای میناب است؛ 167 فرشته خردسال که خون معصومانهشان بر دفترچههای مشق پاشید تا دنیا بداند متجاوز، مرزی میان نظامی و غیرنظامی نمیشناسد. نهادها، سازمانها و خانههای مردم زیر آتش سوختند، اما ارادهها ذوب نشدند.
امروز رسانههای مزدور، با زبان تزویر و نقاب صلح، از دهان رئیسجمهور آمریکا جملات مسموم سرازیر میکنند. ترامپ، که با ادعای آوردن صلح به خاورمیانه پا به میدان گذاشت، حالا نقاب از چهره افکنده است. او که تا دیروز در سایه بود، امروز سردمدار همان «کودککشی» است که جهان به نام نتانیاهو میشناخت.
تمام آن عهدها و پیمانهای پوشالی، با اولین موشکی که در اسفندماه به سوی تهران شلیک شد، به دودی سیاه بدل گشت و به هوا رفت. امروز دیگر حتی سادهدلترین آدمها هم باور نمیکنند که هدف آنها غیرنظامیان نیستند؛ خانههای ویران ما و پیکرهای غرق در خون عزیزانمان، بزرگترین دروغسنج این ادعاهای شیطانی است.
اما تماشاییترین پرده این روایت، حضور مردم بود. مردمی که دیشب را زیر غرش مداوم انفجارها به صبح رساندند و صبح زود، پیش از آنکه گرد و غبار بمبارانهای سحرگاه از چهره شهر پاک شود، به خیابان آمدند. آنها نیامدند که فقط شعار بدهند؛ آنها آمدند تا با پاهای استوارشان بر روی آوارها قدم بردارند و نشان دهند که خون فرماندهان و کودکان میناب، درخت مقاومت را تنومندتر کرده است.
روز قدس امسال، فراتر از یک آیین سالانه، به مانور اقتدار ملتی بدل شد که در محاصره آتش و کینه، بر سر آرمانش معامله نکرد. با وجود اینکه در برخی از میادین هم صدای انفجارهایی به پا کردند اما مردم در خیابانها ماندند و به راهپیماییشان ادامه دادند.
لرزش زمین زیر پای راهپیمایان، پاسخ کوبندهای بود به تمام تهدیدهایی که میخواست ایران را در خانه حبس کند. امروز، تهران و غزه یکی شدند؛ یکی در خون، یکی در درد و یکی در فتحی که بیتردید نزدیک است.
انتهای پیام/