به گزارش خبرگزاری تسنیم، پروژه شاخص سری A، کوموی فابرگاس در تلاش برای حضور در لیگ قهرمانان اروپاست و الگوی تازهای برای کل فوتبال ایتالیا محسوب میشود.
راز این باشگاه از غیرفوتبالیترین شهر ایتالیا چیست؟
سسک فابرگاس همیشه ذوق زیباییشناسی خاصی داشته است. او بهعنوان فوتبالیستی که همواره نمایشی زیبا روی زمین ارائه میکرد، در انتخاب شهرهای موردنظرش برای زندگی نیز همین حس را دنبال کرده است. لندن، بارسلونا و موناکو؛ شهرهایی با درخششی خاص. اکنون فابرگاس در نقش مربی همچنان همان عشق به زیبایی را حفظ کرده است. او این بار به بهشت کومو آمده، شهری که برای ظرافت و زیبایی شناخته میشود و تیمش نیز همان سبک را منعکس میکند؛ فوتبالِ لطیف و خوشسیما.
در نگاه اول، فوتبال آخرین چیزی است که در کومو به ذهن میرسد. دریاچه، کوهها، هوای پاک، مردم آرام و محیطی دلانگیز اما در این فضای شاعرانه باشگاهی وجود دارد که از سال 1907 فعال بوده، هرچند تا مدتها از موفقیتهای بزرگ بینصیب مانده است.
در دهههای اخیر این روند تغییر کرده است. در اواخر دهه 2010، سرمایهگذاران اندونزیایی وارد صحنه شدند و باشگاه مسیر رشد را آغاز کرد. نخست از سری C به سری B صعود کردند و سپس با هدایت فابرگاس پس از بیش از دو دهه به سری A بازگشتند و جایگاه خود را تثبیت کردند. اکنون هدف جدیدشان حضور در تورنمنتهای اروپایی است.
در شرایطی که فوتبال ایتالیا روزهای دشواری را میگذراند، تیم ملی در آستانه سومین ناکامی متوالی برای حضور در جام جهانی قرار دارد و سری A دیگر از ثروت و قدرت گذشتهاش فاصله گرفته، کومو بهعنوان نماد امید ظاهر شده است.
زیرساختهای فرسوده، کمبود بودجه و بوروکراسی سنگین باعث شده است هیچ ورزشگاه مدرنی ساخته نشود، جز در تورین برای یوونتوس و تا حدی در برگامو برای آتالانتا. چنان اوضاع نامطلوب است که یوفا برای میزبانی احتمالی یورو 2032 توسط ایتالیا تردید جدی دارد.
در این میان، کومو هوایی تازه به فوتبال کشور بخشیده است. آنان ترکیبی از جاهطلبی، سرمایه و مدیریت هوشمندانه دارند و بهصورت تدریجی اما هدفمند پیشرفت میکنند، مسیری که گویای برنامهریزی عمیق و پایدار است.
این فصل کومو شانسی واقعی برای صعود به لیگ قهرمانان اروپا دارد. با توجه به سهمیه محدود ایتالیا راهیابی به این رقابتها تنها از مسیر قرار گرفتن در جمع چهار تیم برتر ممکن است. رقبایی چون رم، یوونتوس و احتمالاً آتالانتا نیز مدعی هستند، اما کومو با وجود تجربه کمتر شانس خود را جدی میداند. درست است که فابرگاس و تیمش تجربهای از لیگ قهرمانان ندارند، اما سرعت یادگیری و تطبیق آنان خیرهکننده است. تنها دو سال پیش در سری B بودند و اکنون رقابت برای اروپا کاملاً منطقی و ثمربخش به نظر میرسد.
سرمایهگذاری کومو روی یک مربی جوان و بازیکنانی آیندهدار، کلید موفقیت آنهاست. پیش از فصل گذشته 50 میلیون یورو و پیش از فصل اخیر 110 میلیون یورو صرف نقلوانتقالات کردهاند. میانگین سنی تیم 26.2 سال است؛ نه خام، نه کهنهکار، بلکه در آستانه پختگی. این باشگاه بر پتانسیل جوانان تمرکز دارد، نه خرید ستارگان گرانقیمت.
نیکو پاز، جاکوبو رامون، ماکسیمو پرونه، خسوس رودریگز و مارتین باتورینا ستونهای تیم هستند. پرونه و باتورینا با 23 سال سن مسنترین بازیکنان کلیدی تیم به شمار میآیند. برنامه باشگاه، پرورش این نسل تازه برای آیندهای درخشان است.
با این حال یک پرسش بزرگ باقی است و آنهم اینکه آیا این بازیکنان و مربی جوان در کومو خواهند ماند؟
باشگاه با رفتار و جاهطلبی خود تلاش میکند تصویر یک تیم بزرگ را ارائه کند، نه مزرعهای برای فروش بازیکنان. تابستان 2025، فابرگاس مورد توجه بایرلورکوزن (پس از جدایی ژابی آلونسو) و اینتر (بعد از رفتن سیمونه اینزاگی) قرار گرفت، اما مدیران کومو با قاطعیت او را حفظ کردند و گفتند: «او مربی ماست و برای آیندهمان حیاتی».
در عین حال، کومو باید مراقب مقررات مالی یوفا باشد. هزینههای بالا بدون فروش عمده میتواند خطرساز شود. تاکنون بزرگترین خروج، انتقال گابریل استرفزا به المپیاکوس با مبلغ هشت میلیون یورو بوده است. بنابراین راهیابی به رقابتهای اروپایی بهویژه لیگ قهرمانان برای حفظ توازن مالی و کسب اعتبار جهانی حیاتی است، زیرا در غیر این صورت، باشگاه ناچار به کاهش هزینهها و پذیرش محدودیتهای جدی خواهد بود.
در مجموع، پروژه کومو نه تنها درباره یک باشگاه نوظهور است، بلکه بازتابی از آرزوی فوتبال ایتالیاست، تجدید حیاتی مبتنی بر زیبایی، جسارت و خرد مدیریتی.
برگردیم به بحران فوتبال ایتالیا؛ نکته چشمگیر آن است که کومو شمار بسیار اندکی از بازیکنان ایتالیایی را در اختیار دارد. این واقعیت معنایی روشن دارد: باشگاهی که خواهان سرمایهگذاری بر استعدادهاست، آن استعدادها را در بازار محلی نمییابد و ناچار است نگاه خود را به بیرون از مرزها همانند اسپانیا، هلند، آمریکای جنوبی و دیگر مناطق معطوف کند. در فصل جاری تنها سه بازیکن ایتالیایی برای کومو به میدان رفتهاند، ادواردو گولدانیگا 32 ساله، آلبرتو چری 29 ساله و لورنزو بونسینوری 18 ساله. مجموع دقایق حضور آنان روی هم صرفاً 109 دقیقه بوده است.
کومو پروژهای بینالمللی است، فاقد محدودیتهای کهنهای همچون «بهترینها فقط ایتالیاییاند» یا «هیچکس حق ندارد به ما فوتبال بیاموزد، ما خودمان استادیم» و ... . این نوع نگرش محافظهکارانه هنوز در بسیاری از نقاط ایتالیا دیده میشود و مانعی جدی در راه پیشرفت است، اما کومو آزاد از چنین قیدهایی عمل میکند، عاملی که سبب شده است چهرهای نو و پویا داشته باشد و با شتابی تحسینبرانگیز رشد کند.
در عین حال، کومو ذهنیت انعطافپذیری در قبال سن بازیکنان دارد. گرچه تمرکز اصلی بر جوانی است، اما مدیران باشگاه به خوبی دریافتهاند برای رشد بازیکنان کمتجربه، وجود چهرههای باتجربه حیاتی است. در میانه میدان، بازیکنانی چون نیکو پاز، ماکسیمو پرونه و مارتین باتورینا در کنار مکسنس کاکره به خوبی پیشرفت میکنند. کاکره 26 ساله، ستارهای نهچندان شناخته شده است که با نزدیک به 200 بازی برای لیون به کومو پیوست و عنصر پایداری و بلوغ را به میانه میدان این تیم افزود.
کاکره شاید هیجانانگیزترین چهره تیم نباشد، اما نقشی اساسی را در حفظ تعادل دارد. او همیشه در ترکیب اصلی قرار نمیگیرد، زیرا فابرگاس ترکیب خط میانی را متناسب با نوع حریف میچیند. با این حال، ارزش حضور این فرانسوی بر کسی پوشیده نیست. فصل گذشته، ورود او به شکلی محسوس کیفیت تیم را ارتقا داد و هماکنون نیز نقشی کلیدی در پایداری ساختار تیم ایفا میکند. وجود بازیکنانی مانند او سبب میشود جوانان سریعتر به بلوغ فکری و فنی برسند.
همین الگو در مورد آلوارو موراتا، سرجی روبرتو، مرگیم وویوودا و مارک اولیور کمپف نیز صدق میکند. دو نفر آخر هیچگاه در تیمهای بزرگ حضور نداشتهاند و اسامی پرآوازهای نیستند، اما در آغاز دهه 30 زندگی خود به سطحی از بلوغ و سختکوشی رسیدهاند که برای رشد ذهنی و انضباط بازیکنان جوان حیاتی است. آنها نه فقط از حریفان، بلکه از همتیمیها نیز توقع بالایی دارند، ویژگی که فضای رقابتی مثبت و حرفهای در رختکن ایجاد میکند.
سیاست نقلوانتقال کومو نیز قابل تحسین است. استعدادیابهای باشگاه سلیقهای ظریف و دقیق دارند، اما گاه سرمایهگذاریهایی صورت میگیرد که بازدهی دلخواه را ندارد. نمونه برجسته، نیکولاس کوهن است. او در تابستان 2025 با مبلغ 19 میلیون یورو از سلتیک به کومو آمد و دومین خرید بزرگ تاریخ باشگاه لقب گرفت. این بازیکن در لیگ قهرمانان اروپا درخشیده و در اسکاتلند گلزنی کرده بود، اما در کومو طی 758 دقیقه بازی تنها یک گل زد. با توجه به سن 26 سالگی و هزینه گزاف انتقال، انتظارها از او بسیار بیشتر بود.
در مقابل، مارتین باتورینا عملکردی رو به رشد داشته است. این بازیکن کروات با مبلغ 18 میلیون یورو جذب شد و نیمه نخست فصل را صرف سازگاری با فضای جدید کرد. با توجه به جهش از لیگ کرواسی به سطح سری A آغاز فصل برای او دشوار بود و اغلب ناهماهنگ به نظر میرسید، اما در سال 2026 چهرهای کاملاً متفاوت از خود نشان داده است، هماهنگی درخشان با نیکو پاز و دیگر همتیمیها و شروعی موفق در گلزنی. اگر روند فعلی ادامه یابد، این انتقال نه تنها موجه، بلکه هوشمندانه تلقی خواهد شد.
در میان تمام نامها اما نیکو پاز جایگاه ویژهای دارد. او جواهری حقیقی برای کومو و شاید کل سری A است، یکی از بهترین بازیکنان فصل، رشدی سریع و خیرهکننده دارد و فابرگاس با مهارتی مثالزدنی استعداد او را پرورش میدهد. همه نشانهها حاکی از آن است که پاز تنها اندکی تا رسیدن به سطح ستارههای جهانی فاصله دارد. پرسش تنها این است که این جهش بزرگ را در چه باشگاهی تجربه خواهد کرد؟
کومو، فراتر از یک تیم متکی به یک ستاره، مجموعهای منسجم و هدفمند است. در این بین نقش سسک فابرگاس انکارناپذیر است و او چهره شاخص و محور موفقیتهای اخیر پروژه محسوب میشود، اما مدیران باشگاه با نگاهی واقعبینانه، کلید موفقیت را در استراتژی کلان و ثبات جوهره باشگاه میدانند، نه صرفاً در وابستگی به یک فرد.
در حال حاضر، سسک فابرگاس همچنان هدایت تیم را بر عهده دارد و ستارههای نوظهور، نیکو پاز و جاکوبو رامون نیز در کنار او حضور دارند. تیم در نیمه نهایی کوپا ایتالیاست و برای صعود به لیگ قهرمانان اروپا مبارزه میکند. همزمان باشگاه خود را برای بازسازی و گسترش جامع ورزشگاه آماده میسازد. شاید مدیران کومو در انتظار همزمانی ورود به رقابتهای اروپایی با تکمیل این پروژه بودند، اما این احتمال وجود دارد که نواختن سرود لیگ قهرمانان اروپا در صورت اعطای مجوز حتی زودتر از انتظار در اوایل فصل آینده در ورزشگاه خانگی کومو طنینانداز شود.
انتهای پیام/