به گزارش خبرگزاری تسنیم، جام جهانی بیش از هر زمان دیگری فراگیر شده است؛ برای نخستین بار در تابستان امسال 48 تیم به جای 32 تیم در آن شرکت خواهند کرد. روند سادهتر انتخاب تیمها باعث شده است بازیکنان تیمهای کوچکتر و کمنامونشانی مانند کوراسائو و هائیتی نیز فرصت تجربه هیجان این رقابتها را داشته باشند. حتی آنهایی که به تیمهای برتر راه پیدا نمیکنند اما همچنان رویای حضور در مهمترین تورنمنت چهار ساله فوتبال را در سر میپرورانند؛ از این رقابتها لذت خواهند برد. ویلسون ایزیدور یکی از این افراد است.
ایزیدور رویای حضور در تیم ملی فرانسه را داشت اما جام جهانی مسیرش را تغییر داد و او را به سوی هائیتی برد.
او فصل گذشته را در چمپیونشیپ گذراند. تیم ساندرلند با صعود به لیگ برتر، این بازیکن فرانسوی را که در 46 بازی 13 گل به ثمر رسانده بود، از جمله یک گل در پلیآف مقابل کاونتریِ فرانک لمپارد با خوشحالی به خدمت گرفت. ساندرلند پس از قرارداد قرضی 750 هزار یورویی، او را با مبلغ 6 میلیون یورو از باشگاه سنپترزبورگ خریداری کرد. ایزیدور در لیگ برتر حتی درخشانتر ظاهر شد: او در 9 بازی نخست خود مقابل وستهام، برنتفورد، استونویلا و چلسی گلزنی کرد و به جمع 10 گلزن برتر لیگ راه یافت.
ارزش انتقال او به سرعت افزایش یافت: از 4 میلیون یورو به 18 میلیون یورو تنها طی یک سال. ایزیدور در سال 2023 گفته بود: هدف من رسیدن به تیم ملی فرانسه است. من به تلاش و پیشرفت ادامه میدهم. او پیش از این برای تیمهای جوانان فرانسه از رده زیر 17 سال تا زیر 21 سال بازی کرده بود اما در سطح بزرگسالان نتوانسته بود با رقابت شدید کنار بیاید.
شاید اگر روند درخشان او در انگلیس ادامه مییافت، رویایش قابل تحقق بود اما این مهاجم از ماه اکتبر گلی به ثمر نرسانده است. افزون بر آن، از اواسط دسامبر در لیگ برتر به میدان نرفته و در دو بازی اخیر نیز نیمکتنشین بوده است. چنین وضعیتی قطعاً توجه دیدیه دشان را جلب نخواهد کرد.
در همین زمان، ایزیدور به موقع به یاد ریشههای هائیتیایی خود افتاد. تیم ملی هائیتی برای نخستین بار پس از 52 سال به جام جهانی راه یافته بود. او در شبکههای اجتماعی خطاب به هوادارانش گفت بسیاری از او خواستهاند تابعیت فوتبالیاش را تغییر دهد و درست پیش از جام جهانی 2026 زمان مناسب برای این کار فرا رسیده است.
ایزیدور اظهار داشت: دوستان عزیز، برادران و خواهران هائیتیایی. امروز برای شما مینویسم تا تصمیم مثبت خود را برای پذیرش دعوت تیم ملی هائیتی اعلام کنم. برای اندیشیدن زمان گذاشتم، زیرا میخواستم بهترین تصمیم را برای کشور و برای تعادل تیم بگیرم و عجله نکنم اما بدانید که همه پیامهای شما را دیدهام و آنها عمیقاً مرا تحت تأثیر قرار دادهاند. افتخار میکنم که اکنون عضوی از تیم ملی هستم و میتوانم مردم و کشورم را جشن بگیرم. ما با هم فرصت داریم نام خود را در تاریخ ثبت کنیم و تجربیات بزرگی رقم بزنیم. بیصبرانه منتظرم تا شور و اشتیاق جامعه مهاجرانمان را حس کنم و از همه مهمتر، شما را از نزدیک ببینم.
علاوه بر ایزیدور، تنها بازیکن شناخته شده دیگرِ تیم ملی هائیتی ژان ریکنر بلگارد، هافبک ولوز است. بعید است این تیم در گروهی که برزیل، مراکش و اسکاتلند حضور دارند بتواند شگفتیآفرینی کند اما اهمیت اصلی در اینجا حضور و مشارکت در رقابتهاست، نه الزاماً پیروزی.
خایکین نیز ممکن است به جام جهانی برود، هر چند احتمال آن کم است.
او سالهاست که در نروژ بازیکن ثابت بوده است. این دروازهبان روس از سال 2019 برای بودو گلیمت بازی میکند، جز یک دوره کوتاه حضور در بریستول سیتی. او چهار قهرمانی ملی به دست آورده و همراه با این باشگاه نوظهور به نیمهنهایی لیگ اروپا و یکهشتم نهایی لیگ قهرمانان رسیده است. خایکین رکورد بیشترین تعداد سیو در مرحله اصلی رقابتهای اروپایی را که پیش از این با 68 سیو در 12 مسابقه در اختیار تیبو کورتوا بود، شکست. او در برابر تیمهای بزرگی چون اتلتیکو، منچسترسیتی و اینتر نیز به پیروزی رسیده است.
نروژ نه به دلیل افزایش سهمیه، بلکه با کسب مقام نخست در گروه مقدماتی به جام جهانی راه یافت؛ هشت برد از هشت بازی با تفاضل گل واقعاً چشمگیر 37 بر 5. فقط ارلینگ هالند نیست که نروژ را پیش میبرد؛ نسلی درخشان در این کشور ظهور کرده است. با این حال، به طور عجیب یک بازیکن ثابت و تثبیت شده در جایگاه دروازهبان پیدا نشد.
خایکین میتوانست یکی از این گزینهها باشد و او واقعاً به دریافت شهروندی نروژ نزدیک است. با این حال، دلیل اصلی این موضوع بیش از آنکه فوتبالی باشد، جنبه شخصی دارد. خایکین گفت: اگر تیم ملی نروژ فکر میکند که من میتوانم به آنها کمک کنم که همینطور هم هست ـ فوقالعاده خواهد بود. آنها تیمی عالی با بازیکنانی فوقالعاده هستند. حضور در این تیم برای من افتخار بزرگی است. با این حال، او اذعان کرد که همانند بسیاری دیگر، برای دریافت شهروندی درخواست داده است. این روند زمانبر است و ممکن است تا 30 ماه طول بکشد.
چه کسانی برای جام جهانی 2026 تابعیت خود را تغییر دادهاند؟
هفت نمونه قابل توجه وجود دارد، از جمله بازیکنانی که پیشتر عضو تیمهای ملی مطرح بودهاند. جوئل پیروئه، مهاجم برای تیمهای پایه هلند در ردههای مختلف سنی بازی کرده و بهترین گلزن رقابتهای قهرمانی زیر 19 سال اروپا در سال 2017 بوده است. او با 19 گل در 46 مسابقه برای لیدز کفش طلای چمپیونشیپ را به دست آورد و پیشتر نیز 22 گل برای سوانسی در همین رقابتها به ثمر رسانده بود. با این حال، دوران حرفهایاش در مسیر توقف قرار گرفت: او در لیگ برتر زمان کمی برای بازی داشت و در حال از دست دادن فرصتها بود. در ژانویه، پیروئه فهمید که یا باید با سورینام به جام جهانی برود یا از میادین بزرگ دور بماند. او گزینه نخست را انتخاب کرد. با این حال، سورینام و پیروئه در پلیآف بینقارهای مغلوب بولیوی شدند.
پل وانر، محصول آکادمی بایرن نیز سالها برای تیمهای ملی جوانان و زیر 21 سال بازی کرده بود؛ البته فقط برای آلمان. با این حال، او هرگز به سطح بزرگسالان نرسید، در هایدنهایم به طور محسوسی افت کرد و به دلیل داشتن استعداد بالقوهای که شکوفا نمیشد، مورد انتقاد قرار گرفت. دوران حرفهای این هافبک تهاجمی 20 ساله در آیندهوون نیز با چالشهایی همراه بود. سپس پیتر بوش با دیدی دقیق و رویکردی متفاوت او را به پست هافبک میانی منتقل کرد و شرایط رو به بهبود رفت. وانر در 8 مارس اعلام کرد که «دو قلب در سینه دارد» و با پیوستن به تیم ملی اتریش از ملیت مادری خود بهره برد.
او در تیم ملی اتریش با یک بازیکن تغییر تابعیت داده دیگر، کارنی چوکوومکا، هافبک بوروسیا دورتموند همتیمی خواهد شد. اتفاقاً چوکوومکا قربانی اصلی قانون پنج تعویض است: در پنج فصل حضورش در استونویلا، چلسی و دورتموند هرگز یک بازی کامل انجام نداده است؛ 18 بار تعویض شده و 79 بار نیز خودش به عنوان بازیکن تعویضی وارد زمین شده است. شاید رالف رانگنیک اولین مربی باشد که 90 دقیقه کامل را در تیم ملی اتریش به او بدهد. کارنی پیشتر برای تیمهای پایه انگلیس بازی کرده و حتی قهرمانی زیر 19 سال اروپا را به دست آورده بود اما توماس توخل هرگز به او نیاز پیدا نکرد. با این حال، این بازیکن جوان مشتاق حضور در جام جهانی بود.
رانی خدیرا، برادر کوچکتر سامی خدیرا نیز هرگز در تیم ملی آلمان مورد استفاده قرار نگرفت. هافبک یونیون اکنون 32 ساله است. او پیش از جام جهانی 2022 در فهرست 55 نفره آلمان قرار داشت اما خود او میگفت حضورش در این رقابتها «سورئال» خواهد بود و منطقی بود که نرفت. ریشههای تونسی رانی از سمت پدرش به او اجازه میداد تابعیت ورزشی خود را تغییر دهد اما این گزینه را پیش از جام جهانی 2018 رد کرده بود. کمی پیش از جام جهانی 2026، سرانجام نظرش تغییر کرد.
انتظار میرفت الی واهی، مهاجم، جایگزین عمر مارموش در اینتراخت فرانکفورت شود، اما شرایط مطلوب پیش نرفت: 18 بازی در یک سال بدون گل. انتقال 21 میلیون یورویی او از مارسی (به علاوه 5 میلیون یورو پاداش) را هشتمین انتقال ناامیدکننده فصل گذشته معرفی کرد و انتقال قبلی او از لنس به مارسی نیز در همان فهرست و در رتبه نهم قرار داشت؛ چه مسیر عجیبی. واهی دوباره در نیس احیا شده و در هشت بازی لیگ یک فرانسه چهار گل به ثمر رسانده است. همزمان، دعوت تیم ملی ساحل عاج را پذیرفت، زیرا دیگر امیدی به دعوت از سوی فرانسه نداشت.
عیسی دیوپ، مدافع بازیکن ثابت فولام است و پیشتر با فرانسه قهرمان یورو زیر 19 سال شده بود. حتی در فینال مقابل ایتالیا نیز گل زد. کیلیان امباپه هم در همان تیم حضور داشت. در حالی که تیم بزرگسالان نمیتوانست امباپه را نادیده بگیرد، دیوپ عملاً از چرخه خارج شد. او مدتها انتظار دعوت تیم ملی را کشید، با اینکه میتوانست از طریق خانواده پدری برای سنگال یا از طریق مادر برای مراکش بازی کند. اکنون به طور رسمی مراکشی شده است.
همچنین باید به انتقال غیرمعمول از مکزیک به کانادا اشاره کرد؛ تیمهایی که از نظر کیفیت معمولاً همسطح در نظر گرفته میشوند. مارسلو فلورس، هافبک تهاجمی در کانادا بزرگ شد، سپس به آکادمی ایپسویچ رفت، در تیم جوانان آرسنال درخشید و حتی به تیم زیر 16 سال انگلیس دعوت شد. با این حال، سرانجام مکزیک را انتخاب کرد؛ کشوری که پدرش اهل آن بود. جالب اینکه پدر مارسلو نیز فوتبالیست بود و در زمان پیشرفت او، هدایت تیم زنان جزایر کیمن را بر عهده داشت.
فلورس به تیم ملی بزرگسالان مکزیک رسید و سه بازی انجام داد. با این حال، پس از آن دیگر مورد اعتماد قرار نگرفت. حتی حضورش در تیم تیگرس از سال 2023 نیز تأثیری نداشت. در نوامبر 2025 او در کانادا تمرینات فشرده انجام میداد و در فوریه 2026 تابعیت خود را تغییر داد. اکنون تابستان امسال در جام جهانی برای کشوری غیر از مکزیک به میدان خواهد رفت.
انتهای پیام/