به گزارش خبرگزاری تسنیم، تایسون فیوری در شب 12 آوریل بار دیگر به رینگ بازمیگردد. پادشاه کولیها دوباره دوران حرفهای خود را از سر میگیرد و در لندن با ارسلانبک محمودوف روسی روبرو خواهد شد. اگر فیوری شکست بخورد، احتمالاً مجبور به بازنشستگی دوباره خواهد شد. ما بررسی میکنیم که چرا فارغ از نتیجه مبارزه با محمودوف، نام تایسون برای همیشه در تاریخ بوکس میماند.
این بریتانیایی عظیمالجثه به طرز شگفتآوری بسیار زودرس به دنیا آمد و وزن بسیار کمی داشت. جان فیوری، پدر تایسون گفته است که پزشکان وضعیت کودک را وخیم پیشبینی میکردند اما او زنده ماند. پس از نامگذاری او به نام مایک تایسون مسیر زندگیاش تقریباً از پیش تعیین شده بود. پدرش عاشق بوکس بود و همیشه میخواست تایسون یک بوکسور بزرگ شود.
و این اتفاق افتاد. بحث در مورد عظمت فیوری بیمعنی است. او در دوران آماتوری چندان درخشان نبود و از سال 2008 وارد رقابتهای حرفهای شد. اگر عکسی از تایسون به کسی که به بوکس علاقه ندارد نشان دهید، احتمالاً هرگز حدس نخواهد زد که این تصویر متعلق به یکی از بهترین بوکسورهای عصر ماست. به ویژه اگر عکسی باشد از زمانی که فیوری در بهترین فرم خود 180 کیلوگرم وزن داشت. این بریتانیایی بلندقد با شکم بزرگ، پهلوهای آویزان و پاهای لاغر و نامتناسب، بسیار دستوپاچلفتی به نظر میرسد اما فیوری با وجود ظاهرش بسیاری از بهترین بوکسورهای جهان را شکست داده است.
پاهای لاغر او یکی از نقاط قوتش هستند؛ نه تنها لاغر، بلکه برای یک سنگینوزن به طرز چشمگیری سریع هستند. خود فیوری هم سریع و چابک است و در استفاده از بدنش برای دفاع به سبک علی و حرکت روی پاهایش عملکرد فوقالعادهای دارد. تکنیک او با ظاهرش همخوانی ندارد. به نظر میرسد چنین بوکسور بزرگی باید یک مشتزن قدرتی باشد، نه یک ضدحملهزن یا مبارزی تکنیکی. با این حال، فیوری بارها ثابت کرده که نمونهای منحصربهفرد است و ورزشکارانی با اندازه او هم میتوانند سبک و چابک باشند.
تایسون از نظر فنی ماهرترین بوکسور جهان نیست اما به دلیل قد 216 سانتیمتریاش، تکنیکی خاص و متفاوت دارد. او یک بوکسور کلاسیک سریع و قدرتمند در اختیار دارد که به خوبی از آن استفاده میکند. همچنین قادر است مشتهای کلاسیک را از فاصله دور به خوبی اجرا کند؛ چیزی که قد و دستهای بلندش آن را تسهیل میکند اما یکی از بزرگترین نقاط قوت او هوکها و آپرکاتهای متنوع و غیرقابلپیشبینی اوست که گاهی از زیر، گاهی از پهلو و گاهی از زاویههایی کاملاً متفاوت فرود میآیند. دفاع در برابر چنین ضربههایی دشوار است و پیشبینی آنها تقریباً ناممکن. ترکیب این ضربهها با سرعت و قدرت انفجاری فیوری، تهدیدی بزرگ برای هر حریفی ایجاد میکند.
به این ترتیب، این بریتانیایی منحصربهفرد با تکنیک، ظاهر و حتی رفتار متمایزش توانست دنیای بوکس مدرن را فتح کند. در سال 2015 او به سلسله پیروزیهای 10 ساله ولادیمیر کلیچکو پایان داد؛ شاهکاری که تقریباً غیرممکن به نظر میرسید. فیوری در آن مبارزه، کلیچکو را با سبک خودش متوقف کرد و هیچ فرصتی برای قهرمان باقی نگذاشت.
وقفه سه ساله نیز تأثیری بر او نداشت. فیوری در سال 2018 بازگشت و خیلی زود در برابر دیانتی وایلدر، خطرناکترین ناکاوتکننده بوکس مدرن قرار گرفت. در این سهگانه، فیوری نه تنها با وجود تمام پیشزمینهها از خطر ناکاوت شدن گریخت، بلکه دو مبارزه از سه مبارزه را برد و عملاً روحیه وایلدر را شکست، زیرا پس از آن سهگانه، وایلدر دیگر هرگز به دوران اوجش بازنگشت.
فیوری بوکسورهای مستعد و شکستناپذیر را نیز شکست داده است؛ مانند اتو والین که حتی مورات گاسیف نتوانست بر او غلبه کند یا تام شوارتز. علاوه بر این، او هیچ شکی باقی نگذاشت که برتری مطلق دارد. همچنین بارها نامهای بزرگ را مغلوب کرده است؛ از جمله سه پیروزی برابر درک چیسورا و یک پیروزی برابر دیلین وایت. او اکنون با 34 برد از 37 مبارزه، یک تساوی و تنها دو شکست برابر اوسیک، رکوردی فوقالعاده در سنگینوزن دارد.
و اگر مشکلات روانی تایسون نبود، او به چه قلههایی میرسید؟ سه سال استراحت در اوج دوران حرفهایاش، آن هم درست پس از گرفتن کمربند قهرمانی از ولادیمیر کلیچکو و اعلام افسردگی کاری است که فقط فیوری میتوانست انجام دهد. این دورههای روانی اغلب با مصرف الکل و سایر مشکلات جدی همراه بود؛ تایسون هیچگاه از اعتراف به اعتیادهایی که بر او تأثیر گذاشتهاند هراسی نداشته است. رفتار، اعمال و حرفهای فیوری در مصاحبهها گاهی بسیار عجیب به نظر میرسد؛ او اغلب نامتعادل جلوه میکند. چه کسی میداند؟ شاید این تنها بخشی از شخصیت نمایشی او باشد، یا شاید نتیجه همان مشکلات روانی و اعتیاد. با این حال، دنیای بوکس به او عادت کرده است. بینظمی، بیثباتی و تا حدی جنونآمیزی او به یکی از ویژگیهای بارزش تبدیل شده؛ چیزی که بدون آن، فیوری همان فیوری همیشگی نبود.
فیوری در نشستهای خبری میز پرتاب میکند، با کتوشلوارهای عجیب ظاهر میشود، نمایش اجرا میکند و پس از پیروزی ممکن است وسط رینگ آواز بخواند. این بریتانیایی هر کاری که تصور کنید انجام داده است. از سوی دیگر، همین بیثباتی روانی تقریباً باعث نابودی حرفهاش شد. پس از شکست دادن کلیچکو، او آنقدر حال ناخوشی داشت که نه تنها به بازگشت به بوکس فکر نمیکرد، بلکه حتی به خودکشی هم اندیشیده بود.
با این حال، تایسون توانست خود را از این مخمصه نجات دهد. حرفه او، درست مانند مردی که نامش را از او گرفته، شبیه یک ترن هوایی است پر از فراز و نشیب. اینکه آیا فیوری میتواند جایگاه خود را دوباره بازیابد، هنوز مشخص نیست. با این وجود، او برای همیشه در تاریخ بوکس باقی خواهد ماند؛ یک بوکسور منحصربهفرد، اما بزرگ؛ پادشاه کولیها؛ تایسون فیوری.
انتهای پیام/