خبرگزاری تسنیم، سعید شیری: گاه در سنت دینی، نبرد تنها به معنای رویارویی نظامی و برتری در تجهیزات نیست؛ بلکه پیش از هر چیز به عرصهای از ارادهها، باورها و روحیهها تبدیل میشود. در این نگاه، پیروزی صرفاً حاصل شمار نیروها یا قدرت سلاحها نیست، بلکه به استحکام دلها، آرامش درون و فروپاشی روحیِ دشمن نیز وابسته است. از همین رو در متون دینی و ادعیه، درخواست نصرت الهی غالباً ناظر به تحول درونی جبهه مؤمنان و در مقابل، سستی و اضطراب در جبهه دشمن است.
دعای مرزداران در صحیفه سجادیه نمونهای روشن از این نگاه عمیق است. امام سجاد علیهالسلام در این دعا تنها برای افزایش توان ظاهری مدافعان دعا نمیکند، بلکه از خداوند میخواهد در دلها، تصمیمها و مسیرهای دشمن نیز تصرف کند. در این منطق، شکست دشمن پیش از آنکه در میدان رخ دهد، در درون او شکل میگیرد؛ جایی که انسجام از هم میپاشد، راهها مبهم میشود و ارادهها قدرت اقدام را از دست میدهند.
در فراز «وَ اخْلَعْ وَثَائِقَ أَفْئِدَتِهِمْ» امام از خدا میخواهد: «پیوندهای استوار دلهایشان را از هم جدا کن.» واژه «وثائق» به بندها و گرههای محکم اشاره دارد؛ یعنی همان پیوندهای روانی و عاطفی که افراد یک جبهه را در کنار هم نگه میدارد. هنگامی که این پیوندها سست شود، همبستگی درونی دشمن از میان میرود و نیرویی که ظاهراً متحد است، در درون دچار پراکندگی و تزلزل میشود.
سپس میفرماید: «وَ بَاعِدْ بَیْنَهُمْ وَ بَیْنَ أَزْوِدَتِهِمْ»؛ یعنی «میان آنان و توشهها و امکاناتشان فاصله بینداز.» «أزوِده» به معنای توشهها و امکانات پشتیبانی است. در هر رویارویی، تدارکات و پشتوانههای لجستیکی نقش حیاتی دارند. اگر میان نیروها و منابع پشتیبانی آنان فاصله بیفتد، قدرت ادامه حضور در میدان کاهش مییابد و توان مقاومت آنان به تدریج فرسوده میشود.
در ادامه آمده است: «وَ حَیِّرْهُمْ فِی سُبُلِهِمْ، وَ ضَلِّلْهُمْ عَنْ وَجْهِهِمْ»؛ یعنی «آنان را در راههایشان سرگردان کن و از مقصد و جهت خود گمراه کن.» این فراز به بعد راهبردی نبرد اشاره دارد. وقتی دشمن در تشخیص مسیر و تصمیمگیری دچار حیرت شود، برنامهها و تدابیر او دچار آشفتگی میشود. چنین سردرگمیای میتواند قدرت یک مجموعه را پیش از هر برخوردی از درون تضعیف کند.
در پایان نیز امام سجاد علیهالسلام میفرماید: «وَ اقْطَعْ عَنْهُمُ الْمَدَدَ، وَ انْقُصْ مِنْهُمُ الْعَدَدَ، وَ امْلَأْ أَفْئِدَتَهُمُ الرُّعْبَ، وَ اقْبِضْ أَیْدِیَهُمْ عَنِ الْبَسْطِ»؛ یعنی «پشتیبانی را از آنان قطع کن، از شمارشان بکاه، دلهایشان را از ترس پر کن و دستشان را از گسترش و اقدام بازدار.» این مجموعه درخواستها نشان میدهد که در نگاه امام، نصرت الهی به شکلهای گوناگون تحقق مییابد: قطع پشتیبانیها، کاهش توان و نیرو، ایجاد ترس در دلها و ناتوانی در اقدام از سوی دشمن. در نتیجه، جبهه باطل نه فقط از بیرون بلکه از درون نیز فرسوده و زمینه پیروزی حق فراهم میشود.
انتهای پیام/