به گزارش گروه بینالملل خبرگزاری تسنیم، کمکهای آمریکا به رژیم صهیونیستی از زمان جنگ جهانی دوم به سطحی بیسابقه رسیده و از 300 میلیارد دلار فراتر رفته است، که شامل کمکهای نظامی و اقتصادی میشود. این امر تلآویو را به بزرگترین دریافتکننده کمکهای خارجی آمریکا در تاریخ مدرن تبدیل کرده است؛ بدون اینکه دو طرف معاهده دفاع مشترک رسمی مانند آنچه واشنگتن با متحدان خود در ناتو یا ژاپن دارد، داشته باشند.
در این زمینه گزارشی از الجزیره، ریشههای این رابطه استثنایی را بررسی و فاش کرده است که این رابطه در دهه 1960 آغاز شد؛ زمانی که جان اف. کندی، رئیسجمهور اسبق آمریکا، در سال 1962 با فروش موشکهای دفاعی به اسرائیل موافقت کرد، که نقض آشکار ممنوعیت غیررسمی فروش تسلیحات اصلی به تلآویو بود.
این گزارش توضیح داد که انگیزه اصلی این اقدام، تمایل آمریکا برای موازنه فروش تسلیحات شوروی به مصر در آن زمان بود، با اشاره به اینکه معاملات در آن مرحله اولیه به صورت وامهای با بهره باقی ماندند و نه کمکهای بلاعوض؛ قبل از اینکه ماهیت آنها در دهههای بعدی به طور اساسی تغییر کند.
پول مالیاتدهنگان آمریکایی خرج کمکهای نظامی به اسرائیل میشود
اما سال 1973 قواعد بازی را به کلی تغییر داد، زیرا گلدا مایر، نخستوزیر وقت اسرائیل، پس از شکست این رژیم در روزهای اولیه جنگ اکتبر/تشرین اول، درخواست کمکهای فوری از آمریکا کرد. به دنبال آن کنگره با درخواست ریچارد نیکسون، رئیسجمهور اسبق آمریکا، یک بسته اضطراری به مبلغ 2.2 میلیارد دلار، همراه با هزاران تن تجهیزات نظامی را تصویب کرد.
بلافاصله پس از پایان جنگ، کنگره تصمیم استثنایی گرفت که 1.5 میلیارد دلار از آن بسته را به کمک بلاعوض تبدیل کند؛ با معافیتهای بعدی از بخشهای بزرگی از سودهای معوقه باقیمانده.
در دهه 1980، یک فروپاشی اقتصادی شدید در اسرائیل که تورم در آن به 400% رسید، این تغییر اساسی را عمیقتر کرد؛ زمانی که دولت رونالد ریگان، رئیسجمهور اسبق آمریکا، کمکهای نظامی را از وام به کمکهای بلاعوض تبدیل کرد.
واشنگتن در سال 1976 چارچوب قانونی این حمایت را از طریق برنامه "تامین مالی نظامی خارجی" ایجاد کرد، که از مالیات شهروندان آمریکایی تامین میشود و در اصل شرط میکند که تخصیصهای آن منحصراً برای خرید تجهیزات و خدمات آمریکایی هزینه شود؛ اما خرج اسرائیل میشود.
اما اسرائیل امتیازات استثنایی دریافت کرد که به هیچ طرف دیگری در این برنامه داده نشد، از جمله اجازه صرف حدود 26.3% از کمکهای آمریکا در داخل برای توسعه صنعت نظامی داخلی اسرائیل، و همچنین صلاحیت امضای معاملات بزرگ مانند هواپیماهای "اف-35" با تکیه بر کمکهای آتی تضمین شده توسط دولت آمریکا به اسرائیل.
در دهه 1990، دو طرف به سیستم "توافقنامههای ده ساله" از طریق یادداشتهای تفاهم الزامآور سیاسی برای ده سال روی آوردند، که در سال 1999 در دوران ریاستجمهوری بیل کلینتون با 21 میلیارد و 300 میلیون دلار آغاز شد، سپس در دوران ریاستجمهوری باراک اوباما به 30 میلیارد دلار افزایش یافت، تا در توافقنامه جاری به اوج خود یعنی 38 میلیارد دلار یا 3 میلیارد و 800 میلیون دلار سالانه برسد، که تا سال 2028 برنامهریزی شده است.
با آغاز تجاوز به غزه در سال 2023، کنگره یک تامین مالی تکمیلی اضافی به مبلغ 14 میلیارد و 100 میلیون دلار را تصویب کرد، تا مجموع آنچه واشنگتن در طول دو سال جنگ به تلآویو تزریق کرده است به حدود 21 میلیارد و 700 میلیون دلار برسد.
بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر رژیم اشغالگر که تحت تعقیب دادگاه کیفری بینالمللی قرار دارد، همچنان به دنبال اصلاح توافقنامه موجود برای تمدید قرارداد این کمکها به بیست سال به جای ده سال است، در میان سوالات فزایندهای که آیا دوران حمایت بیقید و شرط آمریکا از اسرائیل واقعاً شروع به تغییر کرده است؟
انتهای پیام/