به گزارش خبرنگار اقتصادی خبرگزاری تسنیم، پس از 40 روز ناکامی آمریکا در دستیابی به اهداف خود در رویارویی مستقیم نظامی، اکنون واشنگتن گزینه «محاصره دریایی ایران» را روی میز گذاشته است. برخی این اقدام را راهکاری برای خروج از بنبست تلقی میکنند، اما واقعیت آن است که این گزینه حتی قبل از شروع جنگ تحمیلی اخیر نیز وجود داشت و در طول جنگ نیز بارها آمریکاییها قصد استفاده از آن را داشتند، اما دیوار سخت واقعیت هرگز اجازهٔ موفقیت به آنها نداد. از این پس نیز چنین گزینهای بهطور موفقیتآمیز قابل اجرا نخواهد بود. کارشناسان تأکید میکنند اگر این ابتکار سود واقعی برای آمریکاییها داشت، آنها هرگز سراغ میز مذاکره نمیآمدند؛ بنابراین آنچه اکنون دیده میشود، ژستی برای اعمال فشار روانی و تبدیل آن به امتیاز در اتاق مذاکرات است - موضوعی که تیم ایرانی بهخوبی از آن آگاه است.
اما این رویکرد تبعات جدی تری نیز برای آمریکا در پی خواهد داشت و همچنین ایران نیز مسیرهای مختلفی برای عبور از این شرایط در دست دارد که در ادامه به آن خواهیم پرداخت.
نکته اول اینکه آمریکا با طرح مسدودسازی مسیرهای دریایی ایران، عملاً به چین اعلام جنگ کرده است. بخش عمده صادرات نفت ایران به چین میرود و چین روزانه بالغ بر 10 میلیون بشکه نفت واردات دارد که 5 تا 6 میلیون بشکه آن از مسیر خلیج فارس تأمین میشود. در این میان، ایران سهم مهمی در تأمین انرژی چین داشته و مسدود شدن این مسیر، شوک شدیدی به اقتصاد چین وارد خواهد کرد. برای اولین بار، پکن در قبال اقدامات آمریکا موضعی بسیار سرسختانه اتخاذ کرده که نشان میدهد این بار شرایط با گذشته تفاوت اساسی دارد.
نکته حائز اهمیت این است که اگر کشتیهای حملکننده نفت ایران به سمت چین، تحت پرچم چین باشد، ماجرا برای آمریکا بسیار چالشیتر خواهد شد. در آن صورت، آمریکا ناچار به توقیف کشتیهای چینی خواهد بود که این کار هم هزینههای سرسامآوری برای واشنگتن به همراه دارد و هم عملاً به معنای ورود به یک درگیری مستقیم با پکن است.
در چنین شرایطی، ایران میتواند از این پیش زمینه به نفع خود برای تحت فشار قراردادن بیشتر امریکا استفاده کند. بر این اساس توصیه میشود که نفت ایران با کمترین هزینه و کمترین میزان درگیری مستقیم، به صورت **FOB (Free On Board) یا همان تحویل روی کشتی فروخته شود؛ بدین معنا که مسئولیت حملونقل و ریسک عبور از مناطق مورد تهدید، کاملاً بر عهده خریدار (چین) باشد. این روش، ضمن حفظ جریان درآمدهای نفتی ایران، بار هزینهها و تنشهای نظامی را به طرف مقابل منتقل کرده و ایران را در برابر درگیریهای احتمالی دریایی مصون میکند.
انتهای پیام/