به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، شهادت 168 کودک در نخستین روز از تجاوز رژیم صهیونیستی و آمریکا به خاک ایران، برای بسیاری از مردم جهان یادآور جنایتهای جنگی اسرائیل در غزه و به شهادت رساندن بیش از 20 هزار کودک فلسطینی بود. میناب پس از این واقعه، دیگر فقط نام یک شهر نیست، نمادی است جهانی از کشتار غیر نظامیان.
این جنایت تلخ، بازتابهای گسترده در سراسر جهان داشت. انتشار تصاویر تلخ از والدینی که در تلی از خاک مدرسه به دنبال نشانهای از فرزندان خود بودند و عکس شهدای این مدرسه، همدردی جهانی را به همراه داشت.
شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد در نشست اضطراری خود در ژنو این واقعه تلخ را محکوم کرد و رسانههای جهان از جمله در آمریکا با زیر سوال بردن این فاجعه، آمریکا را مسئول این حمله معرفی کردند.
موها چیناپا، نویسنده هندی است که در زمینههای فرهنگی و اقتصادی فعال است. او در سرودهای به یاد دختران میناب، دو جهان متضاد را به تصویر میکشد؛ خانوادهای که فرزند خود را پس از یک روز شاد از مدرسه به خانه میبرد و خانوادهای که در مدرسه به دنبال پیکر کودک خود است.
شاعر در انتها امیدوار است که جهان در برابر رنج کودکان، عادت نکند. شاعر این بیم را دارد که کشتار کودکان و دیدن مادران داغدار، برای بسیاری از مردم جهان، "عادی" شود و به آن عادت کنند.
در بخشهایی از سروده چیناپا که در صفحه شخصی او منتشر شده، میخوانیم:
روشنایی در مدرسهای در ایران، به زیر آوار دفن میشود
صورتهای خونآلود،
اندامهای تکهتکه
و مادرانی که در جستوجوی فرزندان خود هستند؛
به این امید که هنوز جانی در بدن دارند
انتهای پیام/