دانیال بزرگی در گفتوگو با خبرنگار ورزشی خبرگزاری تسنیم، در خصوص پایان محرومیت سه سالهاش و بازگشت دوباره به میادین رسمی اظهار داشت: محرومیت سه سالهام حدود 15 روز دیگر به پایان میرسد. در این مدت، به طور منظم تمرینات خود را انجام دادم و روزی دو نوبت یا حداقل یک بار در روز تمرین کردم. واقعاً اینکه در اوج خواستن، همه چیز را یکباره رها کنید، سخت است.
محرومیتم یک امتحان برای من بود
وی تصریح کرد: در اوج خواستن، به یکباره همه چیز را رها کردم. قرار بود به مسابقات قهرمانی جهان اعزام شوم و کسب سهمیه المپیک پاریس نیز در دسترس و نزدیکم بود، اما به خاطر اتفاق ناگواری که برای من و رضا کلهر افتاد، سه سال محروم شدیم. حس میکنم این محرومیت سه ساله برای من یک امتحان بود که باید این امتحان را پشت سر میگذاشتم. این سه سال باعث شناخت برخی آدمها و سختیهای زندگی شد.
پدر و مادرم چشم به راه پایان محرومیتم بودند
ملیپوش پیشین تیم ملی تکواندو تأکید کرد: پدرم نابینا است و مادرم با کار کردن خرجم را تأمین کرده است تا به اینجا رسیدم. در این سه سال، تمام زندگیام به چشم انتظاری گذشت و پدر و مادرم چشم به راه بودند تا محرومیتم تمام شود و دوباره شروع کنم. باید از استاد فیضالله نفجم و هادی ساعی تشکر کنم که در این مدت کنارم بودند. از بچگی پیش استاد اسماعیلپور تمرین کردم و اگر در این سه سال سرپا هستم، به خاطر ایشان است. ایشان از نظر روحی، روانی، ورزشی و مالی همهجوره همانند بچه خودشان از من حمایت کردند. سه سال از سختترین روزهای زندگی خود را پشت سر گذاشتم و به خاطر اتفاقات زندگی و تکواندو بسیار اذیت شدم، اما همچنان در این مسیر ماندم.
بزرگترین آرزوی من خرید خانه برای پدر و مادرم است
ملیپوش سابق تکواندوی در مورد آرزوهای خود گفت: انتقام گرفتن از شخص خوب نیست، اما میخواهم از خودم انتقام بگیرم. تمام هدفم در بازگشت کسب مدال طلای المپیک 2028 لسآنجلس است. به عنوان یک آدم سختیکشیده، اعتقاد دارم با دو چیز زندگی میکنم؛ بخشش و وفاداری. امیدوارم بتوانم خلاهای خود را پر کنم و یک روز یک خانه بزرگ برای پدر و مادرم بخرم. ما خانه نداریم و این یکی از بزرگترین آرزوهای زندگیام است تا زحمات پدر و مادر عزیزم و همه کسانی که واقعاً در این مسیر همراه من بودند را جبران کنم. از همه کسانی که هیچ کاری برای من نکردند و حتی خبری از من نگرفتند، تشکر میکنم و امیدوارم تمام این سختیها را با مدال المپیک جبران کنم.
به خاطر کاری که نکردم سه سال محروم شدم
بزرگی در پاسخ به این سوال که با چه انگیزهای دوران محرومیت را پشت سر گذاشته است، گفت: دو دلیل برای جنگیدن و ماندن در تکواندو داشتم؛ اول اینکه خیلی زحمت کشیدم تا به این جایگاه برسم و دلیل دوم اینکه به خاطر پدر و مادرم حق نداشتم تکواندو را رها کنم و در این مسیر جا بزنم؛ چون محرومیتم به خاطر کار نکرده بود. سه سال در حبس بودم، اما هنوز نمیدانم چرا محروم شدم. در این مدت، در تاکسی و خیابان کسانی که من را میشناختند میگفتند: «تو همانی نیستی که تست دوپینگت مثبت شد؟» خیلیها هم گفتند که تو دوپینگ کردی و با اکثریت هم بحث نکردم.
به نقطهای میرسم که وقتی پشت سر را نگاه کردم، سرم بالا باشد
وی با ابراز ناراحتی از روزهای سخت پشت سر گذاشته، گفت: سه سال اسم بدی روی من بود. در این مدت، تمام روزهای خود را تیک زدم تا به نقطهای برسم که وقتی پشت سر را نگاه کردم، سرم بالا باشد. به توانایی و قدرت خود ایمان داشتم که در این مسیر ماندم. قبل از اینکه تست دوپینگم مثبت شود و زمانی که در اردوی تیم ملی بودم، برای مادرم یک انگشتر خریدم، اما بعد از محرومیت و در دوران سخت مالی، مادرم انگشتر را داد تا بفروشم. در این مدت روزهای سخت زیادی را گذراندم و هیچکس نمیتواند شرایط من را درک کند.
در آستانه ازدواج بودم، اما بهم خورد
دارنده مدال برنز آسیا در مورد تأثیرات محرومیتش بر زندگی شخصیاش گفت: در آستانه ازدواج بودم، اما بعد از مثبت شدن تست دوپینگ، آن خانم رهایم کرد و رفت. اتفاقات تلخ این سه سال زیاد است و اگر بخواهم در مورد همه آنها حرف بزنم، خیلی طولانی خواهد شد، اما امیدوارم همه کسانی که با جان و دل برای خانوادهشان زحمت میکشند، به هدف خود برسند.
فقط دنبال مدال طلای المپیک هستم
"فیضالله نفجم، رئیس هیئت تکواندو استان مازندران، اعتقاد دارد که دانیال بزرگی توانایی کسب مدال طلای المپیک لسآنجلس را دارد." وی در این خصوص گفت: از هیچ چیز روبرو نمیترسم و در این سه سال مدام تمرین کردهام. 24 سالم است و بدنم هنوز مانند سه سال پیش است. فقط دنبال مدال طلای المپیک هستم و با کمک استاد نفجم و استاد خود به این هدفم میرسم. مطمئن هستم خدا این سه سال را برای من جبران میکند و نسبت به این موضوع هیچ شکی ندارم.
مدال المپیک و نجات زندگی پدر و مادرم من را به لذت میرساند
بزرگی در مورد اینکه در این مدت کادرفنی و فدراسیون تکواندو با او در ارتباط بودند، گفت: کادرفنی، رئیس فدراسیون و بچهها همه با من در ارتباط بودند و خیلی روحیه و انگیزه دادند که دوباره به روزهای خوب بازگردم. استاد مجید افلاکی، استاد بیژن مقانلو و استاد مسعود حجیزواره پیگیر حالم بودند و اعتقاد داشتند میتوانم قهرمان المپیک شوم. امیدوارم بتوانم ابتدا به خاطر پدر و مادرم و بعد به خاطر همه عزیزانی که کمک کردند به این خواسته برسم. تنها چیزی که در این دنیا من را به لذت میرساند، مدال المپیک و بعد نجات زندگی پدر و مادر عزیزم است.
انتهای پیام/