به گزارش خبرنگار تسنیم از زنجان، ,در شلوغی میدان انقلاب، صدایی متفاوت به گوش میرسد؛ صدای منظم چرخهای خیاطی که بیوقفه میچرخند و پارچههای سهرنگ را به پرچم ایران تبدیل میکنند. پشت هر چرخ، دستی از سر عشق کار میکند؛ دستی که شاید سالها تجربه خیاطی داشته باشد یا برای نخستین بار برای وطنش نخ و سوزن به دست گرفته باشد. اینجا «موکب نذر پرچم مردمی» است؛ جایی که پرچمها نه در کارخانه، بلکه با دل مردم دوخته میشوند.
زینب امینی، مسئول موکب مردمی نذر پرچم، روایت شکلگیری این حرکت را از ابتدا اینگونه تعریف میکند: حدود 40 روز است که این موکب را راهاندازی کردهایم. البته میدان انقلاب مرکز اصلی کار ماست، اما در نقاط مختلف شهر هم موکبهایی شکل گرفته است. در محلههایی مثل گلشهر، پونک، الهیه و شهرک انصاریه هم گروههایی فعال شدهاند و در مجموع حدود 15 موکب در سطح شهر کار دوخت پرچم را انجام میدهند.
به گفته او، همه چیز از یک حرکت کوچک و مردمی آغاز شد؛ حرکتی که هیچ ساختار رسمی پیچیدهای نداشت و تنها با نیت خدمت به کشور شکل گرفت.
امینی میگوید: روی بنر موکب هم نوشتهایم "نذر پرچم مردمی". مردم نذر میکنند و کمکهایشان را میآورند و ما با همین کمکها پارچههای پرچم را از تهران سفارش میدهیم. تا الان حدود 140 طاقه پارچه تهیه کردهایم که چیزی حدود 450 میلیون تومان هزینه داشته است. امروز تقریباً فقط دو طاقه از آن باقی مانده و سفارش جدید هم دادهایم که بهزودی به دستمان میرسد. هدف ما این است که تا پایان اردیبهشت حدود 11 هزار پرچم ایران را بدوزیم.
فضای داخل موکب پر از جنبوجوش است. بخشی از کار به برش پارچهها اختصاص دارد و در بخش دیگر، خیاطها با دقت تکههای سبز، سفید و قرمز را کنار هم میدوزند. امینی میگوید:ما در دو شیفت کار میکنیم؛ از ساعت 5 تا 8 عصر و از 8 تا 12 شب. در هر شیفت حدود 20 تا 25 خیاط مشغول کار هستند. البته این تعداد مربوط به موکب میدان انقلاب است و موکبهای دیگر هم جداگانه فعالیت میکنند.
جالب آنکه این حرکت از یک شروع بسیار ساده شکل گرفته است. امینی ادامه میدهد: ما کار را فقط با چهار چرخ خیاطی شروع کردیم. یک فضای کوچک بود که آن را راه انداختیم و کمکم بزرگ شد. همان شب اول چند خانم آمدند و گفتند دوست دارند کمک کنند. گفتیم اگر چرخ دارید بیاورید و اگر هم ندارید از همین چرخها استفاده کنید. بعد از آن، کمکم افراد بیشتری آمدند و بعضیها حتی چرخهای شخصیشان را در اختیار موکب گذاشتند.
او به نمونهای از این همراهیها اشاره میکند: همسر شهید توری از شهدای جنگ 12 روزه چرخ خیاطیشان را آوردند و گفتند تا هر زمانی که لازم است اینجا بماند و برای کار مردم استفاده شود. خیلی از خانمها هم چرخهایشان را آوردند و گفتند اینجا بماند تا کسانی که چرخ ندارند هم بتوانند کار کنند.
امروز این موکب به محلی برای حضور طیفهای مختلف بانوان تبدیل شده است. امینی میگوید: خیاطهای ما از هر قشری هستند. از خانمهای جوان 20 ساله گرفته تا خانمهایی که بیش از 60 یا حتی 70 سال سن دارند. بعضیها چادری هستند، بعضیها مانتویی؛ اما همه با یک هدف آمدهاند. خیلی از آنها اصلاً همدیگر را نمیشناسند و حتی ما را هم نمیشناختند. فقط آمدهاند چون میخواهند سهمی در این کار داشته باشند.
او میگوید: از روز اول تا امروز حدود 350 تا 400 خیاط ثبتنام کردهاند. هر روز صبح با حدود 40 نفر تماس میگیریم و هماهنگ میکنیم که در کدام شیفت میتوانند بیایند. حضور خیاطها هم چرخشی است تا همه کسانی که تمایل دارند فرصت مشارکت داشته باشند.
در میان این خیاطان، داستانهایی هم هست که فضای موکب را احساسیتر میکند. امینی با لبخند از یکی از آنها یاد میکند: یک حاجخانم مسن آمده بود و اصرار میکرد اجازه بدهیم کمک کند. میگفت از اول انقلاب در جبههها کار کرده و حالا هم میخواهد هرچه در توان دارد برای کشورش بگذارد. ما هم از تجربه و حضور همه استفاده میکنیم.
اما این پرچمها قرار نیست در موکب توزیع یا فروخته شوند. شیوه رساندن آنها به دست مردم، برنامهای هدفمند دارد. امینی توضیح میدهد: ما در میدان انقلاب فروش یا توزیع مستقیم نداریم. هر شب حدود 250 تا 300 پرچم دوخته میشود. بعد گروههایی تشکیل میدهیم و این پرچمها را همراه با یک نامه و یک شاخه گل درب منازل تقدیم مردم میکنیم. هدف ما این است که پرچم ایران به خانههایی برسد که شاید کمتر در تجمعها یا برنامهها حضور دارند.
به گفته او، بخشی از پرچمها نیز به مناطق دیگر ارسال میشود. روستاها و برخی مناطق هم درخواست پرچم دارند. برای آنها پارچهها را آماده میکنیم یا طاقه میدهیم تا خودشان بدوزند و در مراسمها و تجمعاتشان استفاده کنند.
در کنار خیاطها، حضور نوجوانان و جوانان هم به چشم میآید. امینی میگوید: خیلی از نوجوانها خودجوش آمدهاند و در بخش انتظامات کمک میکنند. وقتی مردم سؤال دارند یا میخواهند وارد بخش خیاطی شوند، آنها راهنمایی میکنند تا نظم حفظ شود.
او از صحنهای یاد میکند که برایش فراموشنشدنی بوده است: یک جوان آمد و گفت تمام پولی که در جیبش دارد 150 هزار تومان است و میخواهد همان را برای این کار تقدیم کند. این صحنهها به ما انرژی میدهد و نشان میدهد مردم چقدر دلشان با این کار همراه است.
امینی در پایان به سرنوشت این پرچمها هم اشاره میکند و میگوید: به خانوادهها میگوییم اگر روزی پرچم را لازم نداشتند، آن را به شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی تحویل بدهند تا در مراسمهای دیگر استفاده شود. اینطوری هم از اسراف جلوگیری میشود و هم پرچمها دستبهدست میچرخند و در برنامههای مختلف مورد استفاده قرار میگیرند.
موکب نذر پرچم که با همراهی حمایت مردمی شکل گرفته، حالا به نمادی از همدلی در شهر زنجان تبدیل شده است؛ جایی که هر کوک سوزن بر پارچه، نشانی از دلبستگی مردم به پرچم و سرزمینشان دارد.
انتهای پیام/