به گزارش گروه بینالملل خبرگزاری تسنیم، در میان افزایش صحبتها درباره پهپادهایی که اخیرا حزبالله در عملیاتهای خود ضد صهیونیستها استفاده میکند و نگرانی فزاینده اشغالگران از فناوری مرگبار این پهپادهای حزبالله، محمد الایوبی، نویسنده و کارشناس برجسته فلسطینی در مقالهای به بررسی چالشهایی که پهپادهای مقاومت لبنان برای دشمن صهیونیستی ایجاد کردهاند، پرداخته که شرح آن به شکل زیر است.
سلاح غافلگیرکننده جدید حزبالله
پهپادهای انتحاری حزبالله، دیگر صرفاً یک افزودنی کیفی به زرادخانه جنگی این جنبش نیستند، بلکه به ابزاری برای شکستن ساختار برتری اسرائیل تبدیل شدهاند و شکنندگی آن را بیش از رویارویی مستقیم آشکار میکنند. پهپادها با سادگی ظاهری خود، یک معادله کاملاً معکوس را به دشمن تحمیل کردهاند: هرچه تواناییهای تکنولوژیکی اسرائیل بیشتر شود، ناتوانی آن در برابر تهدیدات کوچک، انعطافپذیر و غیرقابل مهار، گستردهتر میشود.
پهپادها ابزارهایی با ردپای کم و دقت بالا هستند که قادرند سامانههای دفاعی سنتی را گیج کرده و موازنه قدرت را در میدان نبرد بازتوزیع کنند. بنابراین، پهپادهای انتحاری حزبالله در جنوب لبنان از نقش سنتی خود به عنوان وسیله پشتیبانی یا عنصر کمکی در میدان نبرد فراتر رفته و به ابزاری مرکزی تبدیل شدهاند که میدان درگیری را بازتولید کرده و قوانین جدید را به آن تحمیل میکنند.
پهپادهای انتحاری (FPV) هدایتشونده با فیبر نوری، یک تحول ساختاری در مفهوم جنگ پهپادی را نشان میدهند؛ جایی که به طور کامل از پخش بیسیم به نفع یک اتصال فیزیکی مستقیم از طریق کابل نوری فوقالعاده نازک دست میکشند. این تحول نه تنها یک مزیت تاکتیکی دارد، بلکه قوانین درگیری را نیز بازتعریف میکند؛ زیرا پهپاد انتحاری از نظر الکترونیکی نامرئی و ناشنوا میشود، که به آن مصونیت تقریباً مطلق در برابر سامانههای جنگ الکترونیک سنتی میدهد.
آنچه کانال 15 تلویزیون رژیم صهیونیستی در مورد پرتاب دهها پهپاد انتحاری به صورت هفتگی در طول مانور زمینی فاش کرد، نشاندهنده یک تغییر عمیق در موازنه قدرت است که نهاد نظامی اسرائیل را گیج کرده و آن را مجبور به اعتراف به تأخیر خود در درک ابعاد و ماهیت این تهدید کرده است.
این امر با تکیه این پهپادهای انتحاری بر یک قرقره فیبر نوری که به تدریج در حین پرواز باز میشود، مطابق با تکنیک کشیدن نخ که از گره خوردن جلوگیری میکند و امکان حفظ سرعتهای بالا را بدون تأثیر بر عملکرد فراهم میآورد، تقویت میشود.
به لطف انتقال دادهها به صورت پالسهای نوری، پهپادهای انتحاری پخش ویدیوی با کیفیت بالا را با زمان پاسخ تقریباً فوری دریافت میکنند، که به اپراتور، توانایی کنترل لحظهای و دقت هدفگیری بالا را حتی در محیطهای پیچیده و بسته میدهد.
سه لایه پنهانکاری پهپادهای حزبالله و فلج شدن سامانههای اسرائیلی
اهمیت این نوع پهپادهای انتحاری در ترکیب سه لایه پنهانکاری آنها نهفته است:
-اولاً: پنهانکاری راداری ناشی از استفاده از مواد غیرفلزی، مانند فیبر شیشه و فیبر کربن، که ردپای راداری را تا حدی کاهش میدهد که آن را در دسته نویز پسزمینه یا به عنوان یک شی طبیعی طبقهبندی میکند.
-ثانیاً: پنهانکاری حرارتی؛ جایی که این پهپادهای انتحاری بر موتورهای الکتریکی کوچک تکیه دارند که حرارت احتراق تولید نمیکنند، در حالی که مواد ساخته شده از آنها به عنوان عایق عمل میکنند و از نشت حرارت به سطح خارجی جلوگیری میکنند.
-ثالثاً، و مهمتر از همه: پنهانکاری الکترونیکی ناشی از عدم وجود هرگونه انتشار بیسیم، که باعث میشود از طریق سامانههای کشف فرکانس قابل رصد نباشند. این یکپارچگی بین سه پنهانکاری، سامانههای دفاع هوایی را در برابر هدفی قرار میدهد که نمیتوان آن را از قبل کشف یا ردیابی کرد و حتی بر روی آن پارازیت انداخت.
علاوه بر این، اندازه کوچک، سرعت بالا و توانایی پرواز در ارتفاعات بسیار پایین، یک بُعد بصری پیچیده رابه پهپادها اضافه میکند که کشف آنها با چشم غیرمسلح یا از طریق دوربینها را بسیار دشوار میسازد.
از توسعه تا استقرار: یک مسیر فنی فرامرزی
از نظر فنی، ریشههای این سامانه پهپادی به مدلهای توسعه یافته چینی بازمیگردد؛ قبل از اینکه استفاده از آن گسترش پیدا کند و در میدانهای نبرد روسیه و اوکراین بهبود یابد، تا بعداً به محیط جنوب لبنان در قالبی بالغتر منتقل شود. این انباشتها امکان افزایش قدرت تخریبی پهپادهای انتحاری را فراهم کرده است، به طوری که برخی نسخهها کلاهکهای انفجاری بین 10 تا 20 کیلوگرم حمل میکنند؛ در حالی که نسخههای جدیدتر به حدود 35 کیلوگرم میرسند، که آنها را قادر میسازد آسیبهای مستقیمی به خودروهای زرهی وارد کنند.
اما مهمترین تحول، در شکستن محدودیت فاصله نهفته است. پس از اینکه این پهپادهای انتحاری به برد کوتاهی که از صدها متر تجاوز نمیکرد، محدود بودند، توسعههای اخیر، برد آنها را به دهها کیلومتر افزایش داده است، که به آن یک بعد عملیاتی جدید داده است. این امر امکان انجام حملات دقیق از عمق امن را فراهم میکند، در حالی که اپراتور خارج از محدوده هدفگیری باقی میماند.
تاکتیک متقابل و احیای جنگ چریکی
این تحول جدا از زمینه رویارویی با سامانههای جنگ الکترونیک اسرائیل نیست. در این چارچوب، پهپادهای انتحاری سیمی به عنوان یک راهحل تاکتیکی متقابل ظاهر میشوند که با عبور از نقطه برتری اصلی دشمن، تعادل را به میدان درگیری بازگرداندهاند.
این تحول همچنین الگوی گستردهتری را در تفکر عملیاتی منعکس میکند که بر ادغام فناوریهای پیشرفته در تاکتیکهای نزدیک به جنگ چریکی استوار است. علاوه بر کمینها و بمبهای کنار جادهای، این پهپادهای انتحاری به عنوان ابزاری دقیق برای هدف قرار دادن نقاط حساس، از جمله سایتهای اطلاعاتی و سیستمهای هشدار اولیه، با هدف تضعیف توانایی دید طرف مقابل استفاده میشوند.
در این زمینه، باید توجه داشته باشیم که هرچند فناوری جایگزین روشهای سنتی نمیشود، اما اهرمی است که اثربخشی آنها را افزایش میدهد و آنها را در یک محیط جنگی پیچیدهتر بازتعریف میکند.
بنابراین ابتکار حزبالله در استفاده از پهپادهای انتحاری هدایتشونده با فیبر نوری، یک انتخاب فنی تفریحی نبود، بلکه پاسخی تاکتیکی مستقیم به موفقیت سیستمهای جنگ الکترونیک اسرائیل در خنثی کردن بخش عمدهای از پهپادهای بیسیم بود. این تغییر نشاندهنده درک عملی حزبالله از نقطه ضعف اساسی در سیستمهای مذکور اسرائیل است؛ نقطه ضعفی که در وابستگی کامل آنها به سیگنال رادیویی نهفته است و آنها را در معرض پارازیت یا نفوذ قرار میدهد.
اثربخشی این گزینه از طریق حوادث کیفی برجسته میشود، از جمله هدف قرار دادن دقیق یک هلیکوپتر تخلیه پزشکی، که نشان میدهد این سلاح نه تنها از پارازیت عبور میکند، بلکه توانایی هدفگیری دقیق را در محیطهای عملیاتی پیچیده نیز فراهم میکند.
در این چارچوب، این عملیاتهای حزبالله تصادفی به نظر نمیرسند، بلکه در یک الگوی تاکتیکی سازمانیافته قرار میگیرند که به دنبال دستیابی به یک هدف مشخص است: کور کردن نیروی هوایی اسرائیل از طریق ضربه زدن به ابزارهای حیاتی آن یا تضعیف توانایی آن برای کار در یک محیط اطلاعاتی پایدار.
دقت تخریبی بالا: پهپادهای انتحاری سیمی و سردرگمی سامانههای اسرائیل
در چارچوب تشدید نظامی در جنوب لبنان، پهپادهای انتحاری هدایتشونده با فیبر نوری به عنوان یک عامل میدانی فشارزا ظاهر شدند که محاسبات درگیری را نه تنها از نظر توان تخریبی، بلکه از زاویه تأثیر مستقیم آنها بر سیستمهای رصد و پارازیت، دوباره به هم ریختند.
این پهپادها که از طریق اتصال فیزیکی بسته به جای پخش بیسیم کار میکنند، موفق به عبور از محیط پارازیت شدید شدند، که آنها را به منبع نگرانی واقعی در داخل نهاد نظامی رژیم صهیونیستی تبدیل کرد و بحث در مورد اثربخشی ابزارهای دفاعی سنتی در برابر این نوع تهدیدات را دوباره باز کرد.
دادههای منتشر شده در رسانههای صهیونیستی و تحلیلهای کارشناسان این رژیم نشان میدهد که این پهپادهای حزبالله به یکی از برجستهترین چالشهای عملیاتی تبدیل شده است؛ به ویژه با توانایی آن در هدف قرار دادن دقیق نظامیان و خودروهای زرهی ارتش اشغالگر.
پهپادهای حزبالله چگونه تصویر «برتری» اسرائیل را شکست؟
اگرچه این پهپادها ادامه تجربیات قبلی در میدانهایی مانند اوکراین هستند، اما معرفی فیبر نوری به عنوان واسطه کنترل، آنها را به سطح متفاوتی منتقل کرده است؛ جایی که ارتباط اپراتور با این پهپادها ثابت و کاملاً محافظت شده، در برابر پارازیت است؛ موضوعی که امکان هدفگیری دقیق را فراهم کرده و حتی خود سیستمهای رهگیری دشمن را هدف قرار میدهد.
در این زمینه، این پهپادها دیگر فقط یک تهدید تاکتیکی محدود نیستند، بلکه به یک عامل شوکآور تبدیل شدهاند که دشمن را وحشتزده کرده و معادله درگیری را به شکلی بیسابقه بازسازی کرده است، زیرا اعترافات رسانهای و امنیتی اسرائیل از سردرگمی عمیق در داخل سیستم نظامی و سیاسی این رژیم به طور یکسان پرده برداشته است.
ناتوانی در یافتن راهحلهای مؤثر برای رهگیری این پهپادهای حزبالله، همانطور که روزنامه عبری هاآرتص و شبکه آی 24 نیوز رژیم صهیونیستی اذعان کردند، تنها نشاندهنده نقص فنی سامانههای اسرائیلی نیست، بلکه شکاف ساختاری بین ماهیت تهدیدات جدید و ابزارهای مقابله سنتی را نیز آشکار میکند.
در سایه افزایش سرعت حملات و انتقال این پهپادها به موقعیت تأثیر مستقیم در میدان، آنها نه تنها اهداف نظامی، بلکه تصویر برتری را که اسرائیل همیشه تبلیغ میکرد، هدف قرار میدهند. در اینجا، تأثیر آنها از بُعد عملیاتی فراتر رفته و ساختار ذهنی و سیاسی تصمیمگیرنده را تحت تأثیر قرار میدهد؛ جایی که از یک سلاح کمهزینه به ابزاری استراتژیک تبدیل میشود که محاسبات را به هم میریزد، روایت آزادی عمل را تضعیف میکند و نهاد اسرائیل را در برابر آزمون روزانه محدودیتهای توانایی خود برای کنترل قرار میدهد؛ در صحنهای که نشاندهنده شکاف فزاینده در مفهوم بازدارندگی است.
شلیک پهپادهای حزبالله به قلب سیستمهای فرماندهی ارتش اسرائیل
در این زمینه، استفاده حزبالله از پهپادهای انتحاری، به آسیب رساندن به اهداف سنتی نظامی دشمن محدود نمیشود، بلکه به سمت هدف قرار دادن حساسترین ساختار در سیستم نظامی اسرائیل، یعنی شبکههای فرماندهی و کنترل، پیش میرود.
این امر در عملیات پهپادی حزبالله در 12 آوریل 2026 مشهود است، جایی که یک وسیله ارتباطی پیشرفته ارتش صهیونیستی از نوع (THMS) در شهر الطیبه هدف قرار گرفت. این یک وسیله تاکتیکی است که یک گره مرکزی در سیستم (C4I) مسئول مدیریت عملیات و اتصال واحدهای رزمی ارتش اسرائیل را تشکیل میدهد.
این وسیله که با همکاری وزارت جنگ رژیم صهیونیستی و شرکت Elbit Systems توسعه یافته ، بخشی از تحول دیجیتال ارتش این رژیم است، زیرا ارتباطات با ظرفیت بالا را از طریق سیستمهای رادیویی پیشرفته مانند (GRX-8000) فراهم میکند که قادر به کار با تکنیکهای پرش فرکانسی، رمزگذاری پیچیده و مقاومت در برابر پارازیت است.
بنابراین هدف قرار گرفتن این وسیله اطلاعاتی راهبردی ارتش صهیونیستی توسط یک پهپاد نسبتاً ارزان حزبالله، نشاندهنده تغییر عمیقی در ماهیت درگیری است؛ جایی که پیچیدهترین سیستمها در برابر نفوذ از طریق ابزارهای ساده اما دقیق آسیبپذیر میشوند. این عملاً به معنای انتقال نبرد از، از کار انداختن ابزارها به ضربه زدن به عصب عملیاتی ارتش اسرائیل است که اثربخشی ارتش در میدان بر آن استوار است.
فلج شدن پدافند اسرائیل و تغییر موازنه بازدارندگی
این ویژگیها در پهپادهای مذکور حزبالله منجر به اختلال عمیقی در ساختار دفاعی سنتی، به ویژه آنهایی که بر هشدار زودهنگام و جنگ الکترونیک متکی هستند، شده است. سیستمهای پارازیت، هر چقدر هم که کارآمد باشند، در برابر پلتفرمی که اساساً از فرکانسها استفاده نمیکند، بیفایده میشوند؛ در حالی که سیستمهای شناسایی در ردیابی اهداف بدون ردپای انها شکست میخورند.
این واقعیت مستقیماً بر اثربخشی سیستمهایی مانند گنبد آهنین یا سیستمهای حفاظت فعال تانکها تأثیر میگذارد، که برای مقابله با تهدیدات واضح و سریع طراحی شدهاند، نه با اهداف کوچک؛ با ردپای کمرنگ، و قادر به مانور دقیق و هدف قرار دادن نقاط ضعف.
پهپادهای حزبالله چگونه «عمق امن» صهیونیستها را ویران میکنند؟
درواقع این پهپادهای انتحاری حزبالله، شکنندگی مفهوم «عمق امن» را آشکار میکنند، زیرا میتوان آنها را از فواصل دهها کیلومتری پرتاب کرد، در حالی که خود اپراتور کاملاً در موقعیت محافظت شده باقی میماند. همچنین، استفاده از آنها در مستندسازی لحظات اصابت با دقت بالا، یک بعد روانی مضاعف اضافه میکند؛ جایی که سلاح علاوه بر عملکرد رزمی خود، به ابزاری برای بازدارندگی رسانهای تبدیل میشود.
بنابراین آنچه که امروز در جنوب لبنان میگذرد، تنها یک تحول تاکتیکی نیست، بلکه تغییری در ماهیت خود جنگ است. پهپادها، به ویژه (FPV)، به یکی از ستونهای اصلی معادله جدید تبدیل شدهاند که از تثبیت اشغال جلوگیری میکند و به سمت یک الگوی جنگی انعطافپذیر، کمهزینه و با فرسایش بالا سوق میدهد؛ جایی که هزینه روزانه بقا به یک عامل تعیینکننده در تعیین مسیر رویارویی تبدیل میشود.
انتهای پیام/