به گزارش خبرگزاری تسنیم دفتر جزایر خلیج فارس، در نظام اقتصادی هر کشور، کارگران ستونهای خیمه تولید و نماد عینی پایداری ملی هستند. امروز که ایران در میانه یک نبرد اقتصادی تمامعیار ایستاده است، بازوان پرتوان کارگران نه تنها چرخهای صنعت را به حرکت درمیآورند، بلکه تکیهگاه اصلی تابآوری جامعه در برابر فشارهای خارجی محسوب میشوند.
با این حال، حفظ این توانمندی و انگیزه، نیازمند عبور از شعارهای تقویمی و ورود به ساحت عمل در حوزه معیشت و رفاه است. حمایت از این قشر صبور، امروز دیگر تنها یک مطالبه صنفی نیست؛ بلکه ضرورتی حیاتی برای صیانت از کیان خانواده و پیشگیری از گسستهای اجتماعی است.
معیشت کارگری؛ سد محکم در برابر آسیبهای اجتماعی
ارتباط مستقیم میان ثبات معیشتی و کاهش ناهنجاریهای اجتماعی بر کسی پوشیده نیست. وقتی سفره کارگر تحت تأثیر نوسانات تورمی کوچک میشود، نخستین ترکشهای آن بر پیکره خانواده فرود میآید.
فقر اقتصادی به طور سیستماتیک میتواند زمینهساز بروز چالشهایی نظیر ترک تحصیل فرزندان، افزایش تنشهای خانوادگی و گسترش مشاغل کاذب شود. بنابراین، هر گامی که برای ترمیم دستمزد و واقعیسازی حقوق متناسب با سبد معیشت برداشته میشود، در حقیقت سرمایهگذاری برای امنیت روانی جامعه و کاهش هزینههای گزافی است که نهادهای حمایتی باید در آینده برای جبران آسیبهای اجتماعی بپردازند.
زمان عبور از وعدهها به سوی جراحیهای حمایتی
جامعه کارگری ایران در سالیان اخیر با نجابتی مثالزدنی، دشواریهای ناشی از تحریم و جنگ و دیگر مسایل را تاب آورده است. اکنون انتظار میرود که وعدههای صیانت از قدرت خرید جامعه کارگری، جامه عمل به خود بپوشند.
حمایت از کارگر تنها در ارقام فیش حقوقی خلاصه نمیشود؛ «امنیت شغلی» هوایی است که نیروی کار برای تنفس در فضای تولید به آن نیاز دارد. کارگری که مدام در بیم از دست دادن شغل یا قراردادهای موقت و لرزان باشد، نمیتواند بهرهوری لازم را داشته باشد. ایجاد فضای قانونی شفاف برای جلوگیری از اخراجهای سلیقهای و تقویت نظام بیمه بیکاری، پیوند میان کارگر و کارآفرین را مستحکمتر میکند. در نهایت، باید به یاد داشت که شکوفایی تولید ملی در گروی رضایتمندی کسانی است که در خط مقدم کارخانهها و کارگاهها، با عرق جبین خود، استقلال اقتصادی کشور را رقم میزنند. حمایت قاطع از آنها، تضمینکننده فردایی روشنتر برای تمام ایران است.
قطعاً، برای اینکه یادداشت وزن تحلیلی بیشتری پیدا کند و دغدغههای تخصصیتر این حوزه را پوشش دهد، این سه بخش را با همان استانداردهای قبلی (بدون شمارهگذاری و با تمرکز بر پیوستگی متن) به بدنه اصلی اضافه کن:
عدالت در توزیع منابع و پیوستهای رفاهی
حمایت از جامعه کارگری صرفاً در گرو اصلاح اعداد و ارقام دستمزد نیست، بلکه بازنگری در بسترهای رفاهی و توزیع عادلانه خدمات حمایتی، نقش مکمل و تعیینکنندهای دارد.
دسترسی به مسکن ارزانقیمت، تعاونیهای مصرف کارگری و تسهیلات درمانی ویژه، میتواند بخشی از بار تورمی را از دوش خانوادههای کارگری بردارد. وقتی یک نیروی کار از بابت سرپناه و سلامت خانوادهاش اطمینان خاطر داشته باشد، تمام توان و تمرکز ذهنی خود را در خدمت ارتقای کیفیت تولید قرار میدهد.
این پیوستهای رفاهی در حقیقت ضربهگیرهای اقتصادی هستند که در تلاطمهای بازار، مانع از سقوط دهکهای مولد به زیر خط فقر میشوند و تعادل را به زیستبوم کار و سرمایه باز میگردانند.
آموزش و مهارتآموزی؛ پیشران بهرهوری ملی
در دنیای امروز که تکنولوژی با سرعت خیرهکنندهای در حال تغییر است، حمایت از کارگر باید جنبههای تخصصی و آموزشی را نیز در بر بگیرد. سرمایهگذاری بر روی بازآموزی و ارتقای مهارتهای فنی کارگران، نه تنها امنیت شغلی آنها را در برابر تغییرات صنعتی تضمین میکند، بلکه به طور مستقیم باعث افزایش بهرهوری و کاهش ضایعات در بخش تولید میشود.
کارگر ماهر و آموزشدیده، دارایی استراتژیک هر واحد صنعتی است که میتواند با خلاقیت خود، بنبستهای فنی را بشکند. از این رو، ایجاد پیوند میان مراکز دانشگاهی و محیطهای کارگری، گامی هوشمندانه است که ثمره آن، هم در فیش حقوقی کارگر و هم در تراز مالی کارخانجات به وضوح دیده خواهد شد.
مسئولیت اجتماعی بنگاهها و پایداری تولید
در نهایت، نباید از نقش کلیدی کارآفرینان و مدیران ارشد در تقویت روحیه خودباوری کارگران غافل شد. نگاه به نیروی انسانی به عنوان «سرمایه انسانی» و نه صرفاً «هزینه تولید»، نقطه عطف تحول در نظام مدیریتی کشور است.
بنگاههای اقتصادی که در کنار سودآوری، مسئولیت اجتماعی خود را در قبال معیشت کارکنانشان جدی میگیرند، در واقع در حال بیمه کردن آینده برند و کسبوکار خود هستند.
ایجاد محیط کار ایمن، صمیمانه و شفاف، وفاداری سازمانی را به اوج میرساند و باعث میشود در لحظات سخت اقتصادی، کارگر و کارفرما در کنار یکدیگر و برای یک هدف واحد، یعنی سربلندی ایران، از جان و دل مایه بگذارند.
این همدلی، بزرگترین سرمایه غیرمادی است که هیچ رقیب خارجی نمیتواند آن را از بدنه تولید ملی برباید.
انتهای پیام/7558