به گزارش گروه بین الملل خبرگزاری تسنیم، متولیان نظارت بر استفاده از هوش مصنوعی در ترکیه، به این جمعبندی رسیدهاند که شتاب و توسعه بیحساب و کتاب در این بخش، مخاطرات بالایی دارد و باید به موازات برنامهریزی توسعه، مدیریت ساختار هم مورد توجه قرار بگیرد.
اینجاست که در توسعه اکوسیستم هوش مصنوعی، پای موضوعات مهمی همچون آگاهی اجتماعی و توسعه مهارتها به میان میآید.
به باور پژوهشگران مطالعات امنیت ملی ترکیه، شکاف مهارتی یکی از مهمترین مشکلات ساختاری در امنیت سایبری مبتنی بر هوش مصنوعی است. در این عرصه، مشکل فقط کمبود دانشمندانِ داده یا متخصصان یادگیری ماشین نیست. در بخشهای عمومی و حیاتی، نیاز به منابع انسانی توانمندی وجود دارد که سواد هوش مصنوعی، دانش امنیت سایبری، مدیریت ریسک، حسابرسی مدل، مدیریت دادهها و درک سیاستهای عمومی را با هم ترکیب کنند.
بنابراین یکی از اولویتهای استراتژیک ترکیه، این است که همزمان با پرورش متخصصین این حوزه، برنامههای ظرفیتسازی متمایز برای تصمیمگیرندگان، وکلا، حسابرسان، واحدهای تدارکات، مدیریت ارشد و پرسنل میدانی هم در نظر گرفته شود. چرا که کیفیت منابع انسانی که سیستمهای استفادهکننده از هوش مصنوعی را خریداری، اجرا، حسابرسی و مسئول نتایج آنها هستند، به اندازه خود سیستم مهم است.
دو راهبرد مهم، از این قرار است:
1.سطح داخلی: در این سطح، لازم است بخشهای امنیت اطلاعات، مدیریت دادهها، منابع انسانی، حسابرسی داخلی، واحدهای حقوقی و آموزشی با هم همکاری کنند.
2.سطح ملی: این بخش نیازمند مکانیسمهای همکاری قویتری بین دانشگاهها، مدارس حرفهای، مراکز تحقیقاتی، نهادهای نظارتی، انجمنهای صنعتی و بخش خصوصی است.
آیا فقط با توسعه همکاری و نظارت دقیق در دو بخش بالا، میزان نگرانی و دغدغه از بین میرود؟ خیر. علاوه بر این مراحل، آگاهی اجتماعی بخش جداییناپذیر این موضوع است. چرا که اقدامات خطرناکی مانند فیشینگ مبتنی بر هوش مصنوعی، محتوای جعلی عمیق، هویتهای ساختگی - مصنوعی و تلاشهای جعل هویت شرکتی، علاوه بر ایجاد آسیبپذیریهای امنیتی فنی، بر اعتماد اجتماعی، مشروعیت نهادهای عمومی و تابآوری اکوسیستم اطلاعات تأثیر مخربی میگذارند.
بنابراین، تلاشهای آگاهیبخشی نباید صرفاً به آموزش فردی کاربران محدود شود. سازوکارهای تأیید ارتباطات عمومی، سواد رسانهای، آگاهی از رسانههای مصنوعی، مطالعات چارچوب مفهومی برای تصمیمگیرندگان و رزمایشهای مشترک بینبخشی باید در کنار هم مورد توجه قرار گیرند.
اینجاست که «سازمان امنیت سایبری ترکیه» نقش مهمی در توسعه اکوسیستم، افزایش آگاهی، آموزش و حمایت از ظرفیت داخلی دارد. این سازمان، میتواند برنامههای آموزشی مشترک، راهنماهای فنی، کمپینهای آگاهیبخشی و سازوکارهایی را برای حمایت از استفاده از محصولات امنیتی داخلی از طریق همکاری بخش دولتی-خصوصی-دانشگاهی توسعه دهد.
به این ترتیب، اکوسیستم امنیتی میتواند از ساختاری که فقط به تهدیدات واکنش نشان میدهد، به ظرفیتی تبدیل شود که اطلاعات تولید میکند، استانداردها را توسعه میدهد و تابآوری اجتماعی را ایجاد میکند.
نتیجهگیری و اهداف ترکیه
در عصر هوش مصنوعی (AI)، مهمترین مشکلات در بخش امنیت سایبری، مربوط به چگونگی اِعمال حاکمیت، نظارت، هماهنگی و کمبود منابع انسانی واجد شرایط است. چرا که تهدیدات امنیتی مبتنی بر هوش مصنوعی، هزینه چندانی ندارند، حملات را شخصیسازی میکنند، در فرآیندهای تصمیمگیری شرکتها نفوذ میکنند و خطرات مربوط به زیرساختهای حیاتی را پیچیدهتر میکنند.
در مقابل، نیاز اصلی در بخش دفاعی نه تنها اتوماسیون بیشتر، بلکه توانایی مدیریت این اتوماسیون به شیوهای امن، قابل ردیابی و پاسخگو نیز هست. یافتههای فعلی نشان میدهد که یک معماری امنیت سایبری کاملاً مبتنی بر هوش مصنوعی به تنهایی کافی نیست.
اگرچه سیستمهای هوش مصنوعی میتوانند الگوهای حمله، سیگنالهای ناهنجاری و رفتارهای غیرمعمول را از طریق مجموعه دادههای بزرگ سریعتر تشخیص دهند، اما ظرفیت متخصصان انسانی برای تفسیر زمینه، فیلتر کردن موارد مثبت کاذب، تأیید تصمیمات حیاتی و ارزیابی تأثیرات شرکتها هنوز ضروری است.
بنابراین، واقعبینانهترین و پایدارترین رویکرد، یک مدل دفاعی ترکیبی است که تخصص انسانی را حذف نمیکند، بلکه مزایای سرعت و مقیاس هوش مصنوعی را با نظارت انسانی ترکیب میکند.
از دیدگاه ظرفیت نهادی، مسئله اساسی اطمینان از ایمنی، قابلیت حسابرسی و تعریف واضح اتوماسیون است. برای ترکیه، مسئله اصلی این است که چگونه هوش مصنوعی از طریق یک رژیمِ داده، ساختار کنترل، تأیید انسانی و مدل امنیت تأمین، در خدمات عمومی، زیرساختهای حیاتی و فرآیندهای شرکتی ادغام شود.
با توجه به دیجیتالی شدن گسترده خدمات عمومی، رواج استفاده مبتنی بر دولت الکترونیک، سطح بالای وابستگی در بخشهای حیاتی و حساسیت زنجیرههای تأمین صنایع دفاعی، تهدیدات سایبری مبتنی بر هوش مصنوعی نه تنها آسیبپذیریهای فنی ایجاد میکنند، بلکه منجر به پیامدهای گستردهتری مانند اختلال در خدمات عمومی، وخامت کیفیت تصمیمات نهادی، دستکاری در اکوسیستم اطلاعاتی، فرسایش اعتماد عمومی و تعمیق وابستگی به ارائه دهندگان فناوری خارجی نیز میشوند.
اولویت ترکیه گسترش سریع هوش مصنوعی نیست، بلکه ایجاد پذیرش کنترلشده در مناطق پرخطر، تخصیص شفاف وظایف، تعهدات ثبت سوابق، نظارت انسانی، شفافیت زنجیره تأمین و ارتقای ظرفیتهای مقابله با بحران است.
سیاست گذاری موثر در ابن بخش، باید امنیت سایبری، حاکمیت دادهها، مدیریت عمومی، برنامهریزی دفاعی و تابآوری زیرساختهای حیاتی را در یک چارچوب استراتژیک واحد ادغام کند.
به عبارت دیگر، هوش مصنوعی باید به عنوان یک موضوع آمادگی ملی و تابآوری استراتژیک مورد توجه قرار گیرد.
مهمترین عملیات سیاست گذاری ترکیه در این عرصه، استفاده از یک نقشه راه چند عاملی یکپارچه با اکوسیستم امنیتی، بر اساس اهداف کوتاهمدت، میانمدت و بلندمدت است. این نقشه راه باید اشتراک وظایف را بین مؤسسات دولتی، مقامات نظارتی، اپراتورهای زیرساختهای حیاتی، بخش خصوصی، شرکتهای صنایع دفاعی، دانشگاهها، سازمانهای حرفهای و سازمانهای جامعه مدنی ایجاد کند.
همچنین باید توسط مطالعات مفهومی، راهنماها و برنامههای آموزشی که آگاهی عمومی را افزایش میدهند، پشتیبانی شود.
اگر در دو فاز کوتاه مدت و میان مدت، برنامه به درستی پیش برود، در فاز بلندمدت، ترکیه باید موفق به ایجاد یک ظرفیت ملی قوی شود که قادر به مدیریت پیامدهای امنیتی وابستگی به فناوری خارجی باشد.
در این فاز، علاوه بر پرورش منابع انسانی متخصص، تقویت و همکاری پایدار بین بخش دولتی، خصوصی و دانشگاهی، دو هدف مهم یعنی حمایت از اکوسیستم امنیت سایبری و حمایت از هوش مصنوعی داخلی نیز محقق خواهد شد.
این موفقیت، مشروط به نظارت و مدیریت دقیقتر اجزای خارجی است که در حوزههای حیاتی، وابستگی استراتژیک ایجاد میکنند. در بعد اجتماعی نیز، افزایش آگاهی عمومی در برابر دستکاری هویت، جعل عمیق، رسانههای مصنوعی و خطرات امنیت اطلاعات، اهمیت استراتژیک دارد و در نهایت، میتوان به چنین موقعیتی رسید: «ایجاد یک ساختار ملی دائمی که تضمین کند هوش مصنوعی در یک چارچوب حاکمیتی امن، قابل حسابرسی، پاسخگو و مقاوم مدیریت میشود».
به عبارتی روشن، در عصر هوش مصنوعی، امنیت سایبری چیزی بیش از محافظت از سیستمها است، این موضوع به مدیریت ظرفیت دولت، کیفیت تصمیمگیری نهادی، اعتماد عمومی و استقلال استراتژیک مربوط میشود.
برای ترکیه، معیار موفقیت این است که هوش مصنوعی را بتواند در یک چارچوب ملی امن، قابل کنترل، پاسخگو و مقاوم مدیریت کند.
انتهای پیام/