به گزارش خبرگزاری تسنیم از همدان؛ اینجا، در قلب شهری که نامش با مفهوم استقامت گره خورده، غوغایی میدان مرکزی همدان برپا بود که بیش از آنکه یک تجمع ساده باشد، یک «رزمایش خانوادگی» و تجلی اراده نسلی نو قلمداد میشد. در وجببهوجب میدان، بوی تند اسفند با نوای مداحیهای حماسی در هم آمیخته بود تا خبر از رویدادی بزرگ بدهد: «دومین اعزام نمادین نیروهای انقلابی به جبهههای حق علیه باطل.»
وقتی قد غیرت، بلندتر از سلاح میشود
مشاهده عینی جزئیات در میدان امام (ره) همدان، روایتگر پارادوکسی عجیب بر روی صورتهای معصوم اما مصمم «دههنودیها» بود؛ دستهای کوچکی که چفیهها را بر گردن محکم میکردند و سربندهای سرخ «یا زهرا(س)» را بر پیشانی میبستند، تصویری از پیوستگی تاریخی نسلها را خلق کرد. این نونهالان که نه خرمشهر را دیدهاند و نه با صدای آژیر قرمز دوران دفاع مقدس قد کشیدهاند، چنان در میان خودروهای نظامی و ادوات جنگی با صلابت قدم میزدند که انگار وارثان مستقیم سرداران بزرگی چون «همدانی» و «خوشلفظ» و «سلگی» هستند.
.
این همان الگویی است که برگزارکنندگان این رویداد، نامش را «تکنولوژی خیابان» گذاشتهاند؛ سبکی از زیست مومنانه که در آن، آرمانهای انقلاب نه در متون کتابها، که در بطن میدان شهر و در اتمسفر حضور عامه مردم نفس میکشند. حضور تجهیزات نظامی در کنار نگاههای کنجکاو کودکان، نه پیامی برای جنگ، بلکه نمادی از «آمادگی برای دفاع» بود که در لایههای زیرین این تجمع خودنمایی میکرد.
از بغض پدران تا صلابت مادران؛ خانواده در خط مقدم
در گوشهای از این میعادگاه، پدری که فرزند خردسالش را با افتخار بر سر دست گرفته بود، نگاهها را به خود جلب میکرد. او در پاسخ به چرایی حضور در این فضای شلوغ، با لحنی که آمیخته به بغض و غرور بود، عنوان کرد: این کمترین کاری است که برای وطنم و رهبرم انجام میدهم؛ آمدم تا پسرم از همین حالا راهش را در مسیر انقلاب پیدا کند.
کمی آنطرفتر، مادری که چادرش را محکم زیر چانه گرفته و فرزندش را با شعارهای حماسی همراهی میکرد، پیامی صریح خطاب به بدخواهان ایران داشت. او با صلابتی که ریشه در مکتب زینبی داشت، فریاد میزد: «ای ترامپ، خیال باطل نکن! ما همه هستیم و ایران همچنان ایستاده است.» این واژگان، فراتر از شعارهای معمول، از عمق یک «باور خانوادگی» برمیآمد که نشان داد در همدان، معنویت از پیله فردیت خارج شده و در کالبد یک جمعیت عظیم، جانی دوباره گرفته است.
معنویتی از جنس «میدان»؛ فرادری از انزوای معنوی
تحلیل لایههای پنهان این رویداد حکایت از یک «جهش فرهنگی» در سطح جامعه دارد. آنچه در میدان مرکزی همدان رقم خورد، نشاندهنده عبور آگاهانه از «معنویت خنثی» و رسیدن به «معنویت انقلابی» است. نوجوانان دهههشتادی و نودی که با شوری وصفناشدنی از اعزام نمادین سخن میگفتند، در عمل ثابت کردند که راه «تولی» و «تبری»، از مسیر بیتفاوتی نمیگذرد. حضور آگاهانه این نسل نشان داد که برای دفاع از کیان کشور و سرسپردگی به نظام و ولایت، حتی در بازیهای کودکانه و نمایشهای نمادینشان نیز جدی و قاطع هستند.
رویشهایی که خزان ندارند
این اجتماع باشکوه، روایتگر زنده بودن نسلی است که علیرغم تمام هجمههای سنگین رسانهای و فشارهای فضای مجازی، همچنان «پای کار انقلاب» ایستاده است. حرکت خودروهای نظامی در میان تکبیر و هلهله مردم، بیش از هر چیز نمایش اقتدار نسلی بود که خود را مهیای نقشآفرینی در «گام دوم انقلاب» کرده است.
در پایان این مراسم، نگاه پسر نوجوانی که با اطمینانی مثالزدنی از آمادگی برای «فدا شدن در راه آرمانهای رهبر» سخن میگفت، به عنوان نمادی از این تجمع در اذهان باقی ماند. میدان مرکزی همدان بار دیگر شهادت داد که این رودخانه خروشان انسانی، ایستادنی نیست و این رویشهای تازه، نویدبخش فردایی است که در آن، پرچم ایران همچنان بر بلندای استقلال و عزت باقی خواهد ماند.
گزارش از: سمیرا گمار
انتهای پیام/