به گزارش خبرگزاری تسنیم از همدان، روایت «مهدی ساعد» روایت نوجوانی از دیار سفال و هنر است که از سال 1368، زمانی که تنها هشت بهار از عمرش گذشته بود، در زادگاهش لالجین قدم در مسیری گذاشت که انتهای آن به سکوهای جهانی تلاوت ختم شد. او امروز پس از سه دهه تلاش بیوقفه، در گفتوگویی تفصیلی با تسنیم، پرده از چالشهایی برمیدارد که نشان میدهد مسیر ترویج فرهنگ قرآنی در کشور، بیش از بودجه، تشنه مدیریت واحد و نگاه تخصصی است.
ریشه در اصالت؛ از مکتب «استاد ملکیپور» تا تبلور در دارالمؤمنین
ساعد با احترام از نخستین مربی خود یاد میکند و میگوید: فعالیت من با هدایت استاد “محمدحسین ملکیپور” آغاز شد؛ او الگوی وظیفهشناسی من شد. وی ادامه میدهد که مسیر حرفهایتر او در سال 1372 با آشنایی با «استاد علیاکبر رضازاده» رقم خورد؛ پیوندی که منجر به راهاندازی جلسات پرشور قرآنی در منطقه شد و نام لالجین را در نقشه قرآنی استان برجسته کرد.
دهه 70؛ عصر استعدادهای سوخته و دیوارهای بلند بیاطلاعی
بخش مهمی از سخنان ساعد به نقد فضای حاکم بر دهه 70 اختصاص دارد. او با گلایه از متولیان فرهنگی آن دوران میگوید: بسیاری از قاریان لالجین و بهار به دلیل عدم اطلاعرسانی صحیح، در انزوا میماندند. نه فضای مجازی بود و نه مسئولانی که به خود زحمت دهند و این کانونهای فعال را شناسایی کنند. بسیاری از جوانان ما در آن سالها، فرصت حضور در رقابتهای استانی و کشوری را صرفاً به خاطر “بیخبری” از دست دادند.
او با اشاره به نخستین تجربهاش در مسابقات دانشآموزی سال 74 میگوید: در آن سال به عنوان تکخوان در مسابقات سرود اول شدیم و به کرمانشاه اعزام شدیم، اما چون مربی حرفهای نداشتیم، با وجود استعداد بالا، مقامی کسب نکردیم. این نشان میدهد که مربی و راهنما چقدر در سرنوشت یک استعداد نقش دارد.
نقطه عطف فنی؛ جادوی صدای محمد عبدالعزیز حصان
ساعد درباره تحول در سبک تلاوت خود میگوید: تا سال 78 به سبکهای مختلف میخواندم، اما شنیدن تلاوت سوره مبارکه فجر با صدای استاد «محمد عبدالعزیزحصان» چنان تلنگری به من زد که مسیرم را کاملاً تغییر داد. از آن پس وارد فضای مطالعه تلاوتهای پیچیده و فنی مصری شدم که پایه اصلی موفقیتهای بعدی من شد.
سفر به دنیای تلاوت؛ وقتی سنگاپور پیشنهاد تابعیت میدهد
تجربیات جهانی مهدی ساعد، بخش جذاب این گفتگوست. او که سابقه حضور در مسابقات روسیه، اندونزی و همراهی با قاریان مالزیایی را دارد، به نفوذ فنی قاریان ایرانی اشاره کرده و میگوید: در یکی از سفرها، وقتی در اتوبوس نکات فنی تلاوت را برای قاریان اندونزی و مالزی تشریح کردم، چنان شگفتزده شدند که نمایندگان سنگاپور همانجا به من پیشنهاد تابعیت کشورشان را دادند؛ پیشنهادی که به خاطر عشق به میهن رد کردم.
وی با نقد فرآیند اعزامها افزود: در مسابقات روسیه چهارم شدم و باید به مالزی اعزام میشدم، اما هیچ مسئولی نبود که از حقوق من دفاع کند. حتی در مسابقات سال 93 اندونزی که پنجم شدم، متولیان اعزام حتی سیستم چراغهای داوری را به ما توضیح نداده بودند! این بیتوجهیها باعث میشود قاری ما نتواند با تمام ظرفیت خود در جهان ظاهر شود.
چالش بودجه و مدیریت جزیرهای؛ قرآن در غربتِ حمایت
وی گفت: با وجود ادعاهای فراوان، قرآن در کشور ما از حمایت مالی واقعی برخوردار نیست. طبق قانون باید 3 درصد بودجه فرهنگی شهرداریها به مسائل قرآنی اختصاص یابد، اما مسئولان یا از این قانون بیخبرند یا بودجه را در جاهای دیگر هزینه میکنند. اگر جلسات مردمی و خودجوش در مساجد و منازل نبود، بخش بزرگی از فعالیتهای قرآنی عملاً زمین میماند.
او مدیریت فعلی را «جزیرهای» توصیف کرد و افزود: شورای عالی قرآن، وزارت ارشاد، سازمان تبلیغات، بسیج و… همگی کار میکنند اما هماهنگ نیستند. این موازیکاری و وابستگیِ برنامهها به تغییر دولتها، ضربه سنگینی به استمرار فعالیتهای قرآنی زده است. ما نیاز به یک “مهندسی فرهنگی” واحد داریم که با رفتوآمد مدیران سیاسی، تغییر نکند.
توصیه به خانوادهها: مطالبهگر باشید
قاری بینالمللی همدانی در پایان با اشاره به تأکیدات مقام معظم رهبری مبنی بر برپایی محافل استماع قرآن، از خانوادهها خواست که مطالبهگر باشند: خانوادهها باید از مسئولان بخواهند بسترهای قرآنی را در محلات فراهم کنند. عشق به قرآن باید با مطالبهگری همراه شود. بنده نیز به عنوان یک خادم، وظیفه خود میدانم در هر نقطهای، از مناطق مرفه تا محرومترین روستاها، برای تلاوت و آموزش حاضر شوم تا نغمه قرآن در تمام سطوح جامعه طنینانداز شود.
انتهای پیام/