به گزارش خبرگزاری تسنیم از شهرکرد، قفسههای فروشگاهها پر است. انبارها خالی نیست. مرغ هست، گوشت هست، لبنیات هست؛ اما یک چیز نیست: توان خرید.
مسئولان استان چهارمحال و بختیاری با اطمینان از نبود کمبود کالا در بازار سخن میگویند و از گروههای نظارتی شبانهروزی خبر میدهند، اما آنچه در کوچهپسکوچههای شهرهای این استان دیده میشود، روایت دیگری است؛ روایت مردمی که جنس را میبینند، اما توان برداشتنش از روی قفسه را ندارند.
واقعیت این است که عدم کمبود فیزیکی کالا، بهتنهایی معیار درستی برای سنجش وضعیت معیشت مردم نیست. بازاری که کالا دارد اما مشتری پولی برای خرید ندارد، در عمل با بازاری که کالا ندارد، فرق چندانی نمیکند؛ دستکم از نظر سفره خانوارهای کمدرآمد.
تورم؛ دشمن خاموش سفرههای استان
اگر اوایل سال گذشته در یک قصابی شهرکرد میایستادید و یک کیلو مرغ میخریدید، نود هزار تومان میپرداختید. امروز همان مرغ، کیلویی چهارصد و پنجاه هزار تومان است.
این یعنی قیمت مرغ در حدود یک سال اخیر، پنج برابر شده است. این عدد نه یک ادعا، بلکه واقعیتی است که هر خانمخانهداری در این استان کوهستانی میتواند شاهد آن باشد.
گوشت قرمز، که سالهاست از سبد غذایی بخش قابلتوجهی از خانوارهای استان محدود شده، اکنون به مرز قیمتهایی رسیده که حتی طبقه متوسط نیز از خرید آن صرفنظر میکند.
لبنیات، شیر، ماست و پنیر، که روزگاری ارزانترین منبع پروتئین برای مردم این استان دامپرور بود، اکنون در ردیف کالاهای با قیمت بالا جای گرفته است.
حساب و کتاب یک خانوار معمولی / مردم چه میگویند؟
خانوادهای چهار نفره با درآمد متوسط در چهارمحال و بختیاری را تصور کنید. اگر ماهی چهار بار مرغ بخرند، یعنی هفتهای یک بار و هر بار دو کیلو، ماهانه سه میلیون و ششصد هزار تومان تنها برای این یک قلم هزینه میکنند.
به این رقم، هزینه لبنیات، نان، برنج، روغن، حبوبات، میوه و سبزیجات را اضافه کنید. حاصل جمع، عددی است که با حقوق پایه کارگری فاصلهای سرسامآور دارد.
خبرنگار تسنیم به سراغ مردم رفته است، در گفتوگو با شهروندان مناطق مختلف استان، تصویری یکسان بارها تکرار شد، نه کمبود، بلکه ناتوانی از خرید.
خانم کریمی، زن میانسالی در بازار شهرکرد با اشاره به قیمت مرغ میگوید: کمبود نداریم؟ حق دارن بگن. کمبود نداریم چون مردم نمیتونن بخرن! وقتی مرغ کیلویی چهارصد و سی چهل تومن شده، من هفتهای یه بار هم نمیتونم بخرم. این دیگه کمبود نیست، بدتر از کمبوده.
وی ادامه داد: قبلا ما زیاد به طبیعت میرفتیم، خصوصا استان ما که طبیعت زیبایی دارد و هربار مرغ کباب میکردیم اما الان خیلی کمتر شده است. قبلاً هفتگی و ماهانه یک بار گوشت میخریدیم، الان ماهی یک بار هم نمیشود.
مستمراً بر بازار نظارت میشود
حسن شمسیپور، رئیس سازمان صنعت، معدن و تجارت استان در این خصوص میگوید: با برنامه ریزی های صورت گرفته با اداره کل جهادکشاورزی استان، هیچگونه کمبودی در بازار برای تامین مرغ نخواهیم داشت.
وی گفت: گروههای نظارتی با قوت در حال نظارت بر زنجیره تولید تا مصرف هستند و طبق تاکیدات مقامات عالی کشور با هرگونه گرانفروشی، احتکار کالا، عرضه خارج از شبکه برخورد قاطع صورت میپذیرد.
شمسیپور بیان کرد: بازار توزیع لاستیک خودرو تحت رصد است و قیمتها برای مصرف کنندگان کنترل خواهد شد. در بازار استان کمبود کالایی نداریم و برای مواردی همچون کاغذ، لاستیک و اقلام پر مصرف در کنار نظارتها و گشتهای شبانه روزی تمهیدات لازم اندیشده شده است.
نظارت چقدر مؤثر است؟
این اقدامات، در جای خود ضروری و قابل تقدیر است. اما پرسش اینجاست: آیا نظارت بر قیمتها میتواند در برابر امواج تورم ، سپر مؤثری باشد؟
کارشناسان اقتصادی بر این باورند که تورم ریشههای ساختاری دارد و نظارتهای میدانی، هرچقدر هم جدی باشند، در مهار تورمی از این جنس، توان محدودی دارند.
در چهارمحال و بختیاری نیز، مشکل اصلی نه احتکار و گرانفروشی، بلکه همین تورم ساختاری است که خریدار را ناتوان کرده، نه قفسه را خالی. مسئولان استان درست میگویند، کمبود فیزیکی کالا در بازار چهارمحال و بختیاری وجود ندارد.
اما مردم هم راست میگویند، سفرهشان روز به روز کوچکتر میشود، پروتئین از رژیم غذاییشان حذف میشود و توان خریدشان آب رفته است. این دو روایت با هم تناقض ندارند، هر دو بخشی از یک واقعیت تلخترند.
چهارمحال و بختیاری استانی است که مردمانش سالها با دشواریهای اقلیمی و محرومیتهای تاریخی دستوپنجه نرم کردهاند. آنچه امروز نگرانشان میکند، نه صف خالی جلوی فروشگاههاست، بلکه صدای خالی جیبهایشان است. و این، موضوعی فراتر از وظیفه گروههای نظارتی است.
انتهای پیام/7540