به گزارش خبرگزاری تسنیم از همدان، جنگها همیشه با خاموش شدن صدای سلاح به پایان نمیرسند. در کنار میدان نظامی، جبهه دیگری نیز وجود دارد؛ جبههای که در آن روایت واقعیتها، حفظ انسجام اجتماعی، پاسخ به ابهامات و انتقال تجربهها به نسل جدید اهمیت پیدا میکند. در همدان نیز گروهی از بانوان فعال و دغدغهمند که در روزهای جنگ در عرصههای مختلف پشتیبانی مردمی حضور داشتند، پس از فروکش کردن درگیریها و برقراری آتشبس نیز فعالیت خود را متوقف نکردهاند. آنان امروز در قالب نشست «بانوان مؤثر؛ بازوی امید خانواده» و مجموعهای از برنامههای فرهنگی، آموزشی و تبیینی، تلاش میکنند نقش اجتماعی خود را متناسب با نیازهای روز جامعه ادامه دهند.
.
از پشتیبانی روزهای جنگ تا فعالیتهای فرهنگی
زینب پورمیدانی، از فعالان این مجموعه مردمی، در گفتوگو با خبرنگار تسنیم میگوید: گروه ما کاملاً مردمی است و از همان روزهای آغاز جنگ رمضان احساس کردیم باید در میدان حضور داشته باشیم. ابتدا بسیاری از مساجد و گروههای مردمی در حوزه تهیه غذا و پشتیبانی فعالیت میکردند اما ما تلاش کردیم خلأهای فرهنگی شهر را شناسایی کنیم و به سمت آن برویم.
او میافزاید: در ادامه فعالیتها و با شروع سال جدید، تعدادمان بیشتر شد و دوستان در کلاسهای هلال احمر و اسلحهشناسی، آموزش دیدند، سپس برنامههای فرهنگی و غرفههای کودک را راهاندازی کردیم و اکنون در دو نقطه شهر «میدان بیمه و آرامگاه بوعلی»، هر شب از ساعت 9 تا 11 برنامههای متنوعی برای کودکان، نوجوانان و خانوادهها برگزار میشود.
به گفته پورمیدانی، نقاشی، قصهگویی، کاردستی، توزیع پرچم و پلاکارد و گفتوگوهای فرهنگی از جمله برنامههایی است که در این غرفهها دنبال میشود و آثار قابل توجهی بین مردم به ویژه شرکت کنندگان در تجمعات خودرویی داشته است.
غرفهای که از دل جنگ متولد شد
اکرم گوهریان، مربی پرورشی و از فعالان غرفه کودک، نیز درباره شکلگیری این فعالیتها میگوید: در روزهای ابتدایی جنگ دوست داشتم کار مؤثری انجام دهم. ابتدا در برنامههای تهیه لقمه و پشتیبانی شرکت کردم اما احساس میکردم در حوزه فرهنگی و تربیتی میتوانم اثر بیشتری داشته باشم.
او ادامه میدهد: پس از شناسایی توانمندیها، به غرفه کودک پیوستم. امروز در کنار برنامههای نقاشی و بازی، تلاش میکنیم فضایی شاد و آموزنده برای کودکان و نوجوانان فراهم کنیم. استقبال خانوادهها و حضور مستمر بچهها نشان میدهد این برنامهها توانسته ارتباط خوبی با مخاطبان برقرار کند.
گوهریان از برگزاری بازیهای رومیزی، نقاشیهای گروهی، برنامههای مناسبتی و اجرای نمایشهای تربیتی و فرهنگی به عنوان بخشی از فعالیتهای این غرفه یاد میکند.
پلاکاردهایی که صدای مردم شدند
یکی دیگر از بخشهای فعال این مجموعه، پویش مردمی پلاکاردنویسی است. الهام بهمنی، مسئول این بخش، در گفتوگو با تسنیم میگوید: در روزهای آغاز جنگ احساس میشد مردم نیاز دارند حرفها، دغدغهها و احساسات خود را به دیگران منتقل کنند. پلاکاردنویسی یکی از سادهترین و در عین حال اثرگذارترین راههای بیان این احساسات بود.
وی میافزاید: بیشتر شعارها و نوشتهها از دل مردم و از احساسات واقعی آنها شکل میگرفت؛ گاهی خطاب به شهدا، گاهی در حمایت از مدافعان کشور و گاهی بیانکننده دغدغههای اجتماعی و ملی.
بهمنی معتقد است تأثیر این فعالیت تنها به میدانهای شهر محدود نمانده و انتشار تصاویر و فیلمهای این پلاکاردها در رسانهها و فضای مجازی موجب شده پیام آنها به مخاطبان گستردهتری منتقل شود.
جهاد تبیین؛ مسئولیتی که پایان ندارد
در کنار برنامههای فرهنگی، حلقههای تبیینی و بازخوانی بیانات رهبر انقلاب نیز در این مجموعه دنبال میشود. پروین کاظمی پورخسروی، مسئول این بخش، میگوید: در جریان فعالیتهای فرهنگی با پرسشها و ابهاماتی مواجه میشدیم که پاسخ به آنها نیازمند مراجعه به منابع معتبر بود. به همین دلیل بازخوانی بیانات رهبر انقلاب و منظومه فکری ایشان را در دستور کار قرار دادیم.
او ادامه میدهد: سعی کردیم به سراغ موضوعات چالشبرانگیز و پرسشهای روز جامعه برویم؛ موضوعاتی مانند مذاکره، مقاومت، مسائل فرهنگی، معیشت و سایر مباحثی که درباره آنها ابهام وجود داشت.
به گفته وی، استقبال مردم از این جلسات نشان داد که جامعه نسبت به مسائل روز حساس است و در صورت فراهم شدن فرصت گفتوگو، برای شنیدن و پرسیدن استقبال میکند.
کاظمی تأکید میکند: برای ما جهاد تبیین محدود به زمان جنگ نیست. آتشبس به معنای پایان جنگ روایتها نیست و به همین دلیل فعالیتهای روشنگری و گفتوگو همچنان ادامه خواهد داشت.
ایران را باید دوباره شناخت
در میان برنامههای فرهنگی این جمع مردمی، «میز تاریخ» یکی از متفاوتترین بخشهاست؛ بخشی که تلاش میکند نوجوانان و جوانان را با تاریخ، جغرافیا و هویت ایرانی آشنا کند.
فاطمه محمدی وحدتیان، مسئول این میز، معتقد است یکی از چالشهای امروز نسل جدید، دریافت گزینشی و ناقص تاریخ است.
او به خبرنگار تسنیم میگوید: بسیاری از نوجوانان و حتی جوانان ما بخشهایی از تاریخ را شنیدهاند، اما تصویر کاملی از ایران، گذشته این سرزمین و تجربههای تاریخی ایرانیان ندارند. گاهی تنها شکستها را شنیدهاند و گاهی فقط بخشی از واقعیت را دیدهاند. در حالی که برای شناخت امروز ایران باید تاریخ، جغرافیا، فرهنگ و تجربههای چند هزار ساله این سرزمین را در کنار هم دید.
به گفته او، هدف از برگزاری میز تاریخ صرفاً بازگویی وقایع تاریخی نیست، بلکه تلاش میشود مخاطبان با مفهوم «ایران» و «ایرانی بودن» آشنا شوند.
وحدتیان میافزاید: وقتی درباره بحران آب صحبت میکنیم، برای بچهها توضیح میدهیم که ایران از دیرباز سرزمینی خشک و کمآب بوده و ایرانیان طی قرنها با خلاقیت و دانش خود راههایی برای مدیریت این شرایط پیدا کردهاند؛ از قنات گرفته تا آبانبارها و شیوههای سنتی نگهداری آب. این شناخت به نسل جدید کمک میکند مسائل امروز را در بستر تاریخی خود ببیند.
او ادامه میدهد: در این جلسات از مهاجرتهای تاریخی ایرانیان، حملههای مختلف به این سرزمین، مقاومت مردم در دورههای گوناگون و تجربههای موفق و ناموفق گذشته نیز سخن گفته میشود. تلاش ما این است که نوجوانان بدانند بسیاری از بحرانها و چالشهای امروز، پیش از این نیز در دورههای مختلف تاریخ ایران تجربه شده و جامعه ایرانی توانسته از آنها عبور کند.
مسئول میز تاریخ تأکید میکند که روایت تاریخ نباید یکسویه باشد و میگوید: سعی میکنیم خوبیها و ضعفها را در کنار هم مطرح کنیم. نوجوان امروز زمانی با یک روایت همراه میشود که احساس کند حقیقت را میشنود، نه یک روایت یکطرفه را. به همین دلیل تلاش داریم فضایی برای پرسش، گفتوگو و نقد فراهم کنیم.
وحدتیان معتقد است جامعه امروز بیش از هر زمان دیگری به بازخوانی هویت ایرانی نیاز دارد و میگوید: همه ما، نه فقط نسل جدید، نیاز داریم دوباره به ایران و ایرانی بودن فکر کنیم. اگر پیشینه تاریخی، فرهنگی و تمدنی خود را بهتر بشناسیم، نگاه واقعبینانهتر و امیدوارانهتری نسبت به آینده خواهیم داشت.
ادامه یک مسئولیت اجتماعی
به گزارش تسنیم، مرور تجربههای تاریخی نشان میدهد زنان ایرانی همواره در بزنگاههای مهم کشور نقشآفرین بودهاند؛ از دوران انقلاب اسلامی و دفاع مقدس گرفته تا حوادث و تحولات سالهای اخیر. گروه «بانوان مؤثر؛ بازوی امید خانواده» نیز تلاش میکنند این نقش را متناسب با نیازهای امروز ادامه دهند. از غرفه کودک و آموزش گرفته تا پلاکاردنویسی، روایت تاریخ، حلقههای تبیینی و گفتوگوهای فرهنگی، همه در یک نقطه مشترک به هم میرسند؛ تقویت آگاهی، هویت ملی و دینی و سرمایه اجتماعی.
شاید مهمترین ویژگی این حرکت مردمی آن باشد که در دل جنگ شکل گرفت اما ا آتشبس متوقف نشد. این بانوان معتقدند دفاع از ایران تنها در میدان نبرد معنا پیدا نمیکند؛ گاهی در یک کلاس کودک، یک روایت تاریخی، یک گفتوگوی روشنگرانه یا حتی جملهای که روی یک پلاکارد نوشته میشود نیز میتوان سهمی در حفظ هویت ملی و انسجام اجتماعی داشت. چراغ این جمعهای مردمی که روزی با پشتیبانی از مدافعان امنیت روشن شد، امروز در میدان آموزش، روایتگری و آگاهیبخشی همچنان روشن مانده است؛ چراغی که به گفته فعالانش، تا زمانی که جامعه به امید، آگاهی و همدلی نیاز دارد، خاموش نخواهد شد.
گزارش از: سمیرا گمار
انتهای پیام/