به گزارش خبرگزاری تسنیم از بوشهر غدیر، تنها یک واقعه تاریخی در میان حوادث صدر اسلام نیست؛ غدیر، رودخانهای جاری در بستر تاریخ است که از سرزمین خم آغاز شد و در پهنه قرنها امتداد یافت تا در روزگار ما، در قامت انقلاب اسلامی ایران، جلوهای دیگر از حاکمیت ولایت الهی را به نمایش بگذارد.
آن روز که پیامبر اکرم صلیاللهعلیهوآله در میان انبوه حاجیان، دست امیرمؤمنان علی علیهالسلام را بالا برد و فرمود:«مَن کُنتُ مَولاهُ فَهذا عَلِیٌّ مَولاه» در حقیقت نقشه راه آینده امت را ترسیم کرد؛ راهی که مقصد آن، حکومت ارزشها، عدالت، معنویت و بندگی خدا بود. اعلام ولایت، صرفاً معرفی یک شخصیت نبود؛ تثبیت یک مسیر بود؛ مسیری که تضمینکننده صیانت دین و جامعه از انحراف و استبداد است.
خدای متعال پس از اعلام ولایت فرمود: «الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَرَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلَامَ دِینًا» (مائده،3) زیرا بدون ولایت، دین ناقص میماند و جامعه اسلامی از هدایت الهی محروم میشود. ولایت، ستون خیمه دین و ضامن اجرای عدالت و احکام الهی در متن جامعه است.
انقلاب اسلامی؛ بازخوانی پیام غدیر
انقلاب اسلامی ایران را میتوان احیای همین حقیقت فراموششده دانست. ملت ایران پس از قرنها سلطه طاغوت، بار دیگر به این حقیقت قرآنی بازگشت که: «اللَّهُ وَلِیُّ الَّذِینَ آمَنُوا» (بقره، 257 ) و پرچم ولایت الهی را در عصر غیبت برافراشت. امام خمینی رحمهالله علیه، نهضت خویش را بر مبنای همان اندیشهای بنا نهاد که در غدیر اعلام شده بود؛ اندیشهای که حاکمیت را امانتی الهی میداند، نه ابزاری برای قدرتطلبی. از همین رو انقلاب اسلامی را میتوان فرزند راستین غدیر نامید؛ انقلابی که برای احیای عدالت، کرامت انسان و مقابله با سلطهگری شکل گرفت.
غدیر؛ مدرسه انسانسازی
اما غدیر تنها سخن از حکومت و ساختار سیاسی نگفت؛ غدیر، مدرسه انسانسازی نیز هست. حکومت علوی پیش از آنکه یک نظام اداری باشد، یک نظام اخلاقی است.امیرالمؤمنین علیهالسلام در نامه معروف خود به عثمان بن حنیف، استاندار بصره، هنگامی که او را از شرکت در مهمانی اشرافی نهی میکند، افق بلند مدیریت اسلامی را چنین ترسیم میفرماید: «أَلا وَإِنَّکُمْ لَا تَقْدِرُونَ عَلَى ذَلِکَ، وَلَکِنْ أَعِینُونِی بِوَرَعٍ وَاجْتِهَادٍ وَعِفَّةٍ وَسَدَادٍ» «شما توان زندگی من را ندارید، اما مرا با تقوا، تلاش، پاکدامنی و استواری در راه حق یاری کنید.»
این فراز، منشور جاودانه حکومت علوی است؛ منشوری که هر جامعه ولایی برای بقا و پیشرفت بدان نیازمند است. جامعهای که میخواهد پرچمدار ولایت باشد، باید در چهار میدان بزرگ به یاری امام خویش برخیزد: ورع و تقوا در برابر هجوم گناه، فساد و دنیاطلبی؛ اجتهاد و تلاش در عرصه علم، سازندگی، جهاد و پیشرفت؛ عفت در پاسداری از کرامت انسانی و پاکی اخلاق فردی و اجتماعی؛ سداد در استقامت، بصیرت و درستاندیشی در بزنگاههای تاریخی.
راز ماندگاری هر حرکت الهی در همین چهار حقیقت نهفته است. هر جا تقوا کمرنگ شود، آسیبها رخ مینماید؛ هر جا مجاهدت و تلاش زنده بماند، عزت و پیشرفت حاصل میشود؛ هر جا عفت پاس داشته شود، بنیان خانواده و جامعه استوار میماند؛ و هر جا سداد و بصیرت حاکم باشد، فتنهها خاموش میشود.
از غدیر تا ظهور
غدیر به ما میآموزد که ولایت، صرف محبت قلبی نیست؛ ولایت یعنی همراهی عملی با امام حق. همانگونه که مسلمانان صدر اسلام مأمور به یاری امیرالمؤمنین علیهالسلام بودند، امروز نیز پیروان مکتب اهلبیت علیهمالسلام موظفاند در مسیر تحقق ارزشهای الهی گام بردارند.
از این منظر، انقلاب اسلامی را میتوان پلی میان غدیر و ظهور دانست؛ حلقهای از زنجیره بلند ولایت که از پیامبر اکرم صلیاللهعلیهوآله آغاز شد، در امامت اهلبیت علیهمالسلام تداوم یافت و در عصر غیبت، در قالب نظریه ولایت فقیه استمرار پیدا کرد تا زمینهساز تحقق کامل عدالت مهدوی باشد.
آری، غدیر هنوز زنده است؛ در فرهنگ عدالتخواهی، در پایبندی به ارزشهای الهی، در تلاش برای صیانت از کرامت انسان و در هر گامی که در مسیر حق برداشته میشود. غدیر، عهد جاودانه بندگی خدا و ولایت اولیای الهی است؛ عهدی که هر نسل باید آن را با «ورع، اجتهاد، عفت و سداد» تجدید کند تا جهان، بار دیگر طلوع خورشید عدالت موعود را به تماشا بنشیند.
نویسنده: محمود خدری، مدرس دانشگاه
انتهای پیام/