به گزارش خبرگزاری تسنیم،گرندپری موناکوی سال 1996 یکی از تلخترین مسابقات دوران حرفهای میشائیل شوماخر و همچنین یکی از بزرگترین فرصتهای از دست رفته برای دیمون هیل بود.
هفته آینده، مونتکارلو میزبان هشتادوسومین دوره گرن پری موناکو خواهد بود؛ مسابقهای که هم معتبرترین و هم از نگاه بسیاری، کسلکنندهترین رقابت در تقویم فرمول یک به شمار میرود. با این حال، حتی در موناکو نیز گاهی مسابقاتی رقم میخورد که سرشار از هیجان، آشوب و غیرقابل پیشبینی است. نمونه بارز آن، گرندپری سال 1996 بود؛ مسابقهای که تنها سه راننده موفق شدند آن را به پایان برسانند و در نهایت، یک تیم میانه جدولی به پیروزی رسید.
پیش از برگزاری هشتادوسومین گرند پری موناکو، نگاهی دوباره به آن رقابت دیوانهوار و فراموشنشدنی 30 سال پیش میاندازیم.
مسابقه در مونتکارلو تقریباً مطابق روال همیشگی آغاز شد؛ تنها یک حادثه جزئی در مرحله تعیین خط، نظم معمول را بر هم زد. میشائیل شوماخر که به تازگی به فراری پیوسته بود، پس از ثبت آخرین دور خود با اختلاف نیم ثانیه نسبت به دیمون هیل، صدرنشین جدول قهرمانی، پول پوزیشن را به دست آورد اما در اوج خوشحالی متوجه نزدیک شدن گرهارد برگر از پشت سر نشد.
در خروجی تونل، راننده اتریشی ناچار به ترمزگیری شدید شد و خودروی بنتون او با موانع برخورد کرد. پس از پایان جلسه تعیین خط، شوماخر بابت مسدود کردن مسیر از برگر عذرخواهی کرد اما تیم بنتون همچنان به عملکرد راننده آلمانی اعتراض داشت. با این حال، اعتراض آنها رد شد و شوماخر جایگاه نخست را حفظ کرد؛ دومین پول پوزیشن متوالی او.
روز مسابقه شرایط کاملاً متفاوت بود. آسمان ابری بود و پس از گرم کردن صبحگاهی، باران شدیدی آغاز شد. برگزارکنندگان برای آشنایی رانندگان با شرایط جدید، یک جلسه گرم کردن 15 دقیقهای اضافی نیز در نظر گرفتند.
با وجود احتیاط رانندگان، حوادث همچنان رخ میداد. میکا هاکینن و آندرهآ مونترمینی هر دو دچار سانحه شدند. مکلارن برای هاکینن خودروی یدکی در اختیار داشت اما تیم فورتی فاقد قطعات و خودروی جایگزین بود؛ بنابراین مونترمینی هرگز به خط استارت نرسید. به این ترتیب، حتی پیش از آغاز مسابقه، تعداد خودروهای حاضر در پیست به 21 دستگاه کاهش یافت.
دیوید کولتارد نیز با مشکلی عجیب مواجه شد. شیشه کلاه ایمنی او بخار گرفته بود و ناچار شد یک کلاه ایمنی جدید آن هم از میشائیل شوماخر قرض بگیرد.
باران حدود نیم ساعت پیش از آغاز مسابقه قطع شد اما پیست همچنان کاملاً خیس بود و تقریباً تمامی رانندگان با لاستیکهای بارانی مسابقه را آغاز کردند. با خاموش شدن چراغهای استارت، دیمون هیل بهترین واکنش را نشان داد و پیش از رسیدن به نخستین پیچ از شوماخر سبقت گرفت و در صدر قرار گرفت.
در ادامه مسیر، موج حذفها آغاز شد. خوس فرستاپن که با لاستیکهای اسلیک مسابقه را شروع کرده بود، در همان پیچ نخست به موانع برخورد کرد. جیانکارلو فیسیچلا و پدرو لامی نیز پس از برخورد با یکدیگر در خروجی پیچ سنتدوو از مسابقه کنار رفتند.
اندکی بعد، شوماخر که در تلاش برای تعقیب هیل بود، در پیچ پورتیه روی جدول لغزید و به دیوار کوبید. روبنس باریچلو نیز پیش از پیچ راسکاس چرخید و از رقابت خارج شد.
نبرد رانندگان میانه جدول برای پیروزی
پیست همچنان بسیار لغزنده بود و در دور سوم، اوکیو کاتایاما در پیچ تاباک به دیوار برخورد کرد. ریکاردو روست که مانند باریچلو در راسکاس چرخیده بود، در دور ششم از مسابقه کنار رفت. در همان دور، سومین راننده برزیلی میدان، پدرو دینیز، نیز به دلیل نقص گیربکس مجبور به کنارهگیری شد. در این مرحله تنها 13 خودرو در مسابقه باقی مانده بودند.
دیمون هیل به تدریج فاصله خود را افزایش داد و 16 ثانیه از دو راننده بنتون، ژان آلسی و گرهارد برگر، پیش افتاد اما اندکی بعد گیربکس خودروی برگر دچار مشکل شد و او در دور نهم پس از مراجعه به پیت از مسابقه کنار رفت. ادی اروین که تا آن زمان حدود 30 ثانیه از آلسی عقب بود و گروه پشت سر را متوقف کرده بود، به رتبه سوم رسید.
هاینتس هارالد فرنتسن که استارت فوقالعادهای داشت و چهار جایگاه به دست آورده بود، بیشترین فشار را بر اروین وارد میکرد. در دور هجدهم، راننده آلمانی بیش از حد به فراری نزدیک شد و در خروجی پیچ اول با خودروی اروین برخورد کرد. در نتیجه، بال جلوی او شکست و ناچار به یک توقف زودهنگام در پیت شد. با این اتفاق، دیوید کولتارد به رتبه چهارم صعود کرد.
به تدریج شرایط مسابقه آرامتر شد و آسفالت نیز با سرعت در حال خشک شدن بود. رانندگان آماده تعویض لاستیکهای بارانی با لاستیکهای اسلیک بودند. هیل نخستین رانندهای بود که در دور 28 به پیت رفت. پس از او، اروین، اولیویه پانیس و مارتین براندل نیز توقف کردند.
در همین حال، تیم بنتون برای تصمیمگیری مردد بود. آلسی دو دور دیرتر به پیت آمد و در نتیجه بیش از هشت ثانیه نسبت به هیل از دست داد.
با وجود خشکتر شدن پیست، برخی نقاط همچنان مرطوب و سرد بودند. در دور 31، مارتین براندل که در رتبه هفتم قرار داشت، در پیچ ماسنه از مسابقه خارج شد.
در این شرایط، اولیویه پانیس بیشترین اعتماد به نفس را داشت. توقف زودهنگام او در پیت باعث شد سه جایگاه به دست آورد و به رتبه چهارم برسد. او سپس با سرعت به ادی اروین نزدیک شد. تنها چند دور بعد، راننده فرانسوی لیژیه پشت سر فراری قرار گرفت و فشار خود را آغاز کرد. در دور 36، پانیس فرصت مناسبی پیدا کرد و از داخل پیچ لووز برای سبقت حمله کرد. اروین تلاش کرد پاسخ دهد اما دیر متوجه حضور رقیب شد، چرخهایش را قفل کرد و پس از برخورد با موانع کنترل خودرو را از دست داد. اگرچه راننده ایرلندی به مسابقه ادامه داد اما پس از توقف در پیت یک دور کامل از صدر عقب افتاد.
خروج دو رهبر مسابقه
در همین زمان، دیمون هیل با اختلاف 26 ثانیهای نسبت به آلسی در صدر قرار داشت و همه چیز برای پیروزی او مهیا به نظر میرسید اما در دور 41، موتور رنو خودروی ویلیامز در تونل خاموش شد و هیل ناچار شد خودرو را کنار مسیر متوقف کند. به این ترتیب، ژان آلسی رهبر جدید مسابقه شد. پانیس نیز اندکی بعد به دلیل روغن ریخته شده از خودروی هیل دچار اسپین شد. او تا پیش از این اتفاق به تدریج به آلسی نزدیک میشد، اما اکنون بیش از 30 ثانیه عقب افتاده بود.
همه چیز برای دومین پیروزی دوران حرفهای آلسی مهیا به نظر میرسید؛ رانندهای که تنها یک سال قبل نخستین و تنها پیروزی خود را کسب کرده بود اما در دور 60، او نیز به سرنوشتی مشابه هیل دچار شد. سیستم تعلیق بنتون از کار افتاد و آلسی مجبور به کنارهگیری شد. در نتیجه، اولیویه پانیس به صدر مسابقه رسید و دیوید کولتارد و جانی هربرت در تعقیب او قرار گرفتند.
در آن لحظه تنها هشت خودرو در پیست باقی مانده بودند اما موج حذفها همچنان ادامه داشت. در دور 67، ژاک ویلنوو هنگام سبقت از لوکا بادوئر که چند دور عقب افتاده بود با قسمت عقب خودروی فورتی برخورد کرد. هر دو راننده از مسابقه خارج شدند.
چهار دور بعد، ادی اروین در پورتیه چرخید و میکا سالو و میکا هاکینن که خودروی متوقفشده فراری را پشت موانع ندیده بودند، با او برخورد کردند.
تنها سه نفر به خط پایان رسیدند
با نزدیک شدن به پایان مسابقه، تنها چهار راننده همچنان در حال رقابت بودند. پانیس در صدر قرار داشت اما کولتارد تنها چند ثانیه با او فاصله داشت. در همین زمان باران دوباره آغاز شد.
با این حال، راننده اسکاتلندی تصمیم گرفت ریسک نکند و به جای حمله نهایی، فاصله خود را حفظ کند. در نتیجه، اولیویه پانیس نخستین پیروزی دوران حرفهای خود در فرمول یک را جشن گرفت. دیوید کولتارد در جایگاه دوم قرار گرفت و جانی هربرت سوم شد.
هاینتس هارالد فرنتسن نیز همچنان در مسابقه حضور داشت، هرچند پس از برخورد با اروین یک دور عقب افتاده بود. او در نهایت آخرین دور مسابقه را کامل کرد و به خط پایان رسید. به این ترتیب، تنها سه خودرو موفق شدند مسابقه را به پایان برسانند؛ اتفاقی کمنظیر در تاریخ فرمول یک.
بر اساس قوانین آن زمان، رانندگانی که حداقل 90 درصد مسافت مسابقه را طی کرده بودند، در ردهبندی نهایی قرار میگرفتند. به همین دلیل، فرنتسن، سالو و هاکینن با وجود نرسیدن به خط پایان، در نتایج نهایی طبقهبندی شدند و امتیاز گرفتند.
در مقابل، هیل، ویلنوو، شوماخر و آلسی چهار راننده بالای جدول قهرمانی مسابقه را بدون حتی یک امتیاز ترک کردند.
پیروزی تاریخی پانیس
پیروزی موناکوی 1996 تنها برد اولیویه پانیس در تمام دوران حضورش در فرمول یک باقی ماند. این موفقیت همچنین آخرین پیروزی تاریخ تیم لیژیه بود؛ تیمی که از سال بعد با نام «پروست گرندپری» به فعالیت خود ادامه داد.
پانیس در فصل 1997 دو بار دیگر روی سکو رفت اما پس از سانحه شدید گرندپری کانادا، بخش بزرگی از فصل را از دست داد و دیگر هرگز فرصت واقعی برای کسب پیروزی پیدا نکرد.
دیمون هیل نیز با وجود از دست دادن این برد به دلیل نقص فنی، در پایان همان فصل موفق شد ژاک ویلنوو را شکست دهد و قهرمان جهان شود. با این حال، ویلیامز قرارداد او را تمدید نکرد و هیل راهی تیم آرووز شد؛ یکی از ضعیفترین تیمهای آن دوران. او دیگر هرگز فرصت پیروزی در موناکو را پیدا نکرد؛ مسابقهای که پدرش، گراهام هیل، پنج بار در آن به پیروزی رسیده بود.
ژان آلسی نیز هرگز طعم پیروزی دیگری را در فرمول یک نچشید. او تا پایان فصل 1997 برای بنتون رانندگی کرد و سپس به سائوبر پیوست؛ جایی که دیگر فرصت حضور در یک تیم مدعی را به دست نیاورد.
برای میشائیل شوماخر، گرند پری موناکوی 1996 یکی از تلخترین ناکامیهای دوران حرفهایاش بود. با این حال، تنها دو هفته بعد، او در گرندپری بارانی اسپانیا نمایشی خیرهکننده ارائه داد و نخستین پیروزی خود با فراری را به دست آورد.
در آغاز فصل بعد، این قهرمان دو دوره جهان بار دیگر در کورس قهرمانی قرار گرفت؛ مسیری که سرانجام او را به یکی از بزرگترین اسطورههای تاریخ فرمول یک تبدیل کرد.
انتهای پیام/