به گزارش خبرگزاری تسنیم از بوشهر، محرم از راه رسیده است؛ ماهی که هر سال آسمان را سیاهپوش میکند و زمین را با عطر اشک و حماسه میآراید. در این روزها، باد آرام بر پرچمهای عزا میوزد، کوچهها از نوای «یا حسین» لبریز میشود و تکایا و حسینیهها بار دیگر به کانون دلدادگی مردم بدل میشوند. منبرها برپا میشود و صدای روضه، دلها را به سوی دشت نینوا میبرد؛ جایی که روایت آزادگی و ایثار برای همیشه در تاریخ ماندگار شده است.
با این حال، محرم امسال برای بسیاری حال و هوایی متفاوت دارد. در کنار اندوه همیشگی این ماه، حس فقدان نیز در دلها موج میزند؛ فقدان کسانی که سالها با حضور و کلامشان مجالس حسینی را گرم میکردند و عاشورا را نه صرفاً یک واقعه تاریخی، بلکه مکتبی زنده برای عزت، آزادگی و مسئولیت معرفی میکردند. اکنون جای آن صداها خالی است و خاطرهها، جای حضورشان را گرفتهاند.
در چنین روزهایی، وقتی پرچمهای سیاه بر فراز بامها به اهتزاز درمیآیند و شمعهای مجالس عزا آرام میسوزند، یاد کسانی نیز زنده میشود که عمر خود را در راه آرمانها و باورهایشان سپری کردند. آنان شاید دیگر در میان مردم نباشند، اما اثر حضورشان در دلها باقی مانده است؛ همانگونه که پیام عاشورا پس از قرنها همچنان زنده و الهامبخش مانده است.
محرم، ماه بازگشت به حقیقت است؛ ماهی که انسان را از هیاهوی زندگی روزمره جدا میکند و در برابر آیینه کربلا قرار میدهد. در این آیینه، هرکس از خود میپرسد سهم او از وفاداری، ایستادگی و دفاع از حق چیست؟ در چنین فضایی است که یاد کسانی که از صبر، مقاومت، امید و مسئولیت سخن گفتهاند، پررنگتر از همیشه در ذهنها زنده میشود.
در حقیقت، ریشه این بیداری به رسالتی بازمیگردد که از آغاز بعثت پیامبر اسلام(ص) برای نجات بشر از جهالت و حیرانی ضلالت آغاز شد؛ رسالتی دشوار و طاقتفرسا که قرآن کریم بارها برای تسلی و دلداری پیامبر از آن یاد کرده است. همان رسالت الهی در طول تاریخ ادامه یافت تا در واقعه عاشورا جلوهای تازه پیدا کند.
بسیاری از دلسوختگان عاشورا گفتهاند که امام حسین علیهالسلام برای حفظ دین به شهادت رسید؛ دینی که در دوران حکومت اموی در معرض تحریف و تبدیل شدن به ابزاری برای خودکامگی قرار گرفته بود. در آن روزگار، قدرتطلبان با پوشش دین، ادعای خلافت الهی داشتند و حقیقت ایمان در سایه نفاق و دنیاطلبی به حاشیه رانده میشد.
فریادی که امام حسین علیهالسلام در کربلا سر داد، صرفاً دعوت به یاری در میدان جنگ نبود. اگر چنین بود، در شب عاشورا یاران خود را آزاد نمیگذاشت. آن ندا در حقیقت خطاب به تاریخ بود؛ دعوتی برای همه انسانهایی که در هر عصر و زمان آماده دفاع از حقیقت و رساندن پیام مظلومیت کربلا باشند.
در همین راستا، امام حسین علیهالسلام در شب عاشورا چراغها را خاموش کرد و بیعت را از یاران برداشت تا روشن سازد که هدف او کسب قدرت یا پیروزی نظامی نیست. مقصود او نجات امت از سقوط در ورطه گمراهی بود؛ هدفی که تنها اهل اخلاص و ایمان قادر به درک آن بودند.
امام حسین علیهالسلام تسلیم نشد و با خروش خود سکوت زمانه را شکست و آیین پیامبر و گذشتگان خود را حیاتی دوباره بخشید. او پرچمی برافراشت که تا ظهور حجت خدا در اهتزاز خواهد بود. عاشورا صحنه تقابل جهل و آگاهی و آوردگاه حق و باطل بود؛ جایی که در یک سو حسین و یاران وفادارش ایستاده بودند و در سوی دیگر سپاهی که دنیاطلبی آنان را به صف دشمنان حقیقت کشانده بود.
شهادت امام حسین علیهالسلام در سال 61 هجری قمری ندایی را در تاریخ طنینانداز کرد که تا امروز و تا ظهور منتقم خون او ادامه دارد. قیامی که با عزت آغاز شد، با عزت به پایان رسید و با عزت در تاریخ ماندگار شد.
اکنون با گذشت قرنها از آن واقعه، میلیونها مسلمان و آزادیخواه در سراسر جهان با فرا رسیدن ماه محرم یاد آن حماسه را زنده نگه میدارند و با زمزمه «هیهات من الذله» پیام آزادگی عاشورا را تکرار میکنند. عاشورا حادثهای محدود به گذشته نیست؛ حقیقتی جاری در تاریخ است که هر سال انسان را به تأملی تازه در ارزشهای انسانی و الهی فرا میخواند.
در استان بوشهر نیز آیینهای عزاداری محرم جلوهای ویژه از این پیوند عمیق فرهنگی و اعتقادی است. در این استان، نهضت حسینی با آیینها و سنتهای ریشهدار برگزار میشود و اقشار مختلف جامعه، بهویژه جوانان، با شور و ارادت در آن حضور مییابند.
با زنده نگه داشتن ایام سوگواری سیدالشهدا(ع)، پیام حماسه خونین کربلا همچنان در جامعه طنینانداز میماند؛ پیامی که انسان را به آزادگی، عدالتخواهی و مقاومت در برابر ظلم دعوت میکند و تا ظهور مهدی موعود(عج)، چراغ راه آزادگان جهان خواهد بود.
نویسنده: محمود خدری، مدرس دانشگاه بوشهر
انتهای پیام/