به گزارش خبرگزاری تسنیم از سنندج، معاون عمرانی استاندار کردستان بر لزوم اجرای واقعی مناسبسازی در همه پروژهها تأکید کرده، اما این پرسش جدی باقی است: چرا این مطالبه سالهاست عملی نشده است؟
سالهاست واژه «مناسبسازی» در ادبیات رسمی مدیریت شهری و عمرانی کشور تکرار میشود؛ واژهای که قرار بود نشانه بلوغ اجتماعی و احترام به حقوق افراد دارای معلولیت باشد، اما در عمل، در بسیاری از شهرها از جمله استان کردستان، هنوز فاصله معناداری با واقعیت دارد. خیابانها، ادارات، مراکز درمانی و حتی پروژههای جدید، همچنان برای بخش قابل توجهی از جامعه، بهویژه افراد دارای معلولیت، دسترسپذیر نیستند.
در این میان، طرح دوباره موضوع از سوی معاون هماهنگی امور عمرانی استاندار کردستان، هرچند از منظر اداری قابل توجه است، اما همزمان پرسشهای جدی و انباشتهای را نیز زنده میکند؛ پرسشهایی که سالها بیپاسخ ماندهاند و اکنون دیگر نمیتوان آنها را با ادبیات کلیات و تأکیدهای تکراری پوشاند.
تکرار یک مطالبه قدیمی؛ چرا اجرا عقب مانده است؟
کیومرث حبیبی امروز در جلسه ستاد مناسبسازی تأکید کرده که این موضوع نباید در حد شعار باقی بماند و باید از مرحله طراحی تا اجرا در همه پروژهها لحاظ شود. اما پرسش اصلی اینجاست: اگر این اصل بدیهی است، چرا در سالهای گذشته در همان سطح پروژههای عمرانی تحت مدیریت مستقیم دستگاههای اجرایی استان نهادینه نشده است؟
آیا باید دوباره یادآوری شود که حوزه عمرانی دقیقاً در دایره مسئولیت همین معاونت تعریف میشود؟ اگر مناسبسازی یک الزام قانونی و انسانی است، چه نهادی باید پاسخگوی فاصله میان «قانون» و «ساختوساز واقعی» باشد؟
خلأ اجرا یا ضعف نظارت؟ مسئله کجاست؟
حبیبی از نبود سازوکار اجرایی در برخی مصوبات سخن گفته است. اما این پرسش مطرح میشود که اگر سازوکار وجود نداشته، چرا پیش از ابلاغ، طراحی نشده است؟ و اگر وجود داشته، چرا نظارت مؤثر بر اجرای آن صورت نگرفته است؟
آیا مشکل در «نبود قانون» است یا در «نبود اراده اجرایی»؟ و اگر اراده وجود داشته، چرا نتیجه آن در سطح شهرها و ساختمانهای عمومی قابل مشاهده نیست؟
در بخش دیگری از اظهارات، بر فرهنگسازی و نقش رسانهها و آموزش و پرورش تأکید شده است. بدون تردید فرهنگسازی ضروری است، اما آیا میتوان ضعف در اجرای پروژههای عمرانی را صرفاً به کمبود فرهنگ عمومی نسبت داد؟
آیا مناسبسازی، بیش از آنکه یک موضوع فرهنگی باشد، یک تکلیف فنی، اجرایی و نظارتی نیست که باید در مرحله طراحی مهندسی الزامآور باشد؟
مناسبسازی؛ معیار واقعی عدالت شهری
مناسبسازی در واقع شاخصی از عدالت اجتماعی در مدیریت شهری است. شهری که برای همه شهروندان قابل استفاده نباشد، حتی اگر مدرن و نوساز باشد، از منظر عدالت شهری دچار نقص ساختاری است.
در کردستان، با وجود اجرای پروژههای متعدد عمرانی، هنوز بسیاری از فضاهای عمومی برای افراد دارای معلولیت چالشبرانگیز است؛ مسئلهای که نشان میدهد حلقه اتصال میان طراحی، نظارت و اجرا همچنان ناقص است.
انتهای پیام/