خبرگزاری تسنیم ـ علیرضا کیخا | مصلی پادگانی است که منتظر حضور لشکریان منتقم خون امام شهیدان است؛ صدای قدمهای این امت خوانخواه به گوش میرسد.
مصلی را خوب نگاه! بنگر به این میعادگاه؛ به این وسعت بیپایان انتظار! گویی اینجا برای «نشستن» بنا نشده است. اینجا «مقام قیام» است. مصلی منتظر است؛ در انتظار مردمی که دیگر زمین، زیر پایشان لرزان نیست؛ چرا که دانستهاند «باید برخاست» و پرچم «یا لثارت الحسین» را در دست گرفت. امتی که پیش از آنکه به سلاح آهن مجهز شوند، به «سلاح یقین» مسلح گشتهاند.
این مردم برای «گریستن» نمی آیند. اگر اشکی هست، این اشک، آب زلالی نیست که بر خاک بریزد و گم شود؛ بلکه خون دلی ست که در رگهایشان جاری خواهد شد. این اشک، اشکیست که بوی «عطر تند انتقام» می دهد.
در منطق این امت، گریه، زبان عجز نیست؛ سرود حماسه است. هر قطرهاش، میثاقیست برای پایان دادن به ظلم و بیداد. اینها نیامدهاند تا در غم از دست دادن امام خویش زانو بزنند؛ آمدهاند تا «خونخواهی» را به مثابه یک تکلیف الهی، بر پیشانی تاریخ حک کنند.
آنها مبعوث شدهاند برای یک :آغاز«. برای جریانی که دیگر هیچ سدی را تاب ایستادگی در برابرش نیست. این خروش، غروبی نمیشناسد؛ چرا که از سرچشمهی خورشید حق سیراب میشود. در چشمهایشان، برقیست که از انهدام سنگرهای دروغ و جهل خبر میدهد. آنها میدانند که عصر «جهل مدرن» به سر آمده و اینک، نوبت قیام کسانیست که "سکوت در مقابل ظلم" را بزرگترین گناه تاریخ میدانند.
ما اینجا ایستادهایم تا شهادت دهیم: خون «سیدعلی خامنهای» نه بر زمین، که بر آسمان دلها پاشیده شده است تا راه حق، از میان غبارهای فریب، روشن و بیپرده بماند.
خبری در راه است؛ قیام آغاز شده است و این امت، تا رسیدن به آن «فتح مبین» که وعده تخلفناپذیر خداوند است، هرگز از پای نخواهد نشست.
عالم، بوی ظهور میدهد و ما در میانه این طوفان، روایتگر پیروزی لشکری هستیم که جز به رضای حق، به هیچ عهدی سر نسپرده است.
انتهای پیام/