به گزارش خبرگزاری تسنیم دفتر جزایر خلیج فارس، همزمان با برگزاری آیین وداع با رهبر شهید انقلاب، تهران این روزها میزبان کاروانهایی است که از سراسر ایران خود را به پایتخت رساندهاند؛ مردمی که میخواهند در آخرین وداع با رهبر شهیدشان، سهمی از تاریخ این سرزمین داشته باشند.
تهران از دو روز گذشته آرامآرام چهره دیگری به خود گرفته است. از نخستین ساعات برگزاری آیین وداع، موج کاروانهای مردمی از استانهای مختلف راهی پایتخت شدهاند؛ برخی برای حضور در مراسم وداع در مصلای امام خمینی(ره) و برخی نیز برای آنکه از هماکنون خود را به تهران برسانند و در آیین تشییع روزهای پیشرو در کنار دیگر هموطنانشان باشند.
ایستگاههای راهآهن، پایانههای مسافربری و جادههای منتهی به تهران، این روزها تنها مسیر سفر نیستند؛ مسیر رسیدن به وداعیاند که بسیاری از مردم میخواهند بخشی از آن باشند.
در مصلای امام خمینی(ره)، فضای دیگری جریان دارد. مردم از ساعتهای مختلف خود را به محل برگزاری مراسم میرسانند؛ برخی قرآن در دست دارند، برخی زیر لب صلوات میفرستند و برخی تنها در سکوت، به قاب تصویری خیره ماندهاند که خاطرات سالهای طولانی را برایشان زنده میکند.
اینجا کمتر کسی برای ثبت یک تصویر یا حضور در یک مراسم آمده است؛ بیشتر چهرهها، روایتگر دلبستگی و احترامی هستند که با گذر سالها در ذهن و دل مردم شکل گرفته است.
تهران این روزها فقط پایتخت ایران نیست؛ پایتخت احساسات ملتی است که آمدهاند تا آخرین سلام را از نزدیک زمزمه کنند. شهر، آرامتر از همیشه به نظر میرسد؛ نه از آن رو که جمعیت کمتر شده، بلکه چون شتاب همیشگی جای خود را به تأمل داده است.
حتی عبور مردم از خیابانها نیز رنگ دیگری دارد؛ گویی همه میدانند در آستانه روزی ایستادهاند که سالها بعد از آن به عنوان یکی از مهمترین برگهای تاریخ معاصر ایران یاد خواهد شد.
در میان جمعیتی که هر ساعت بر شمارشان افزوده میشود، کمتر کسی را میتوان یافت که تنها برای حضور در یک مراسم آمده باشد. هر چهره، روایتی در دل خود دارد. پیرمردی که عصا به دست، مسیر طولانی را پشت سر گذاشته، جوانی که شبانه از شهرش حرکت کرده، مادری که کودک خود را همراه آورده تا روزی برای او از این روزها بگوید و خانوادههایی که سفرشان را نه یک برنامه عادی، بلکه ادای دینی به خاطرهای مشترک میدانند.
جادههای منتهی به تهران، این روزها تنها مسیر عبور خودروها نیستند؛ هر کدام روایتی از دلدادگیاند. در خودروها، اتوبوسها و قطارها، گفتوگوها بیشتر از آنکه درباره مقصد باشد، درباره خاطرههاست. هر کس از زاویهای، بخشی از سالهای گذشته را مرور میکند؛ از روزهای دشوار، از امیدها، از فراز و فرودهایی که به باورشان با نام رهبر شهید گره خورده است.
اما همه روایت این روزها در تهران خلاصه نمیشود. در شهرهایی که کیلومترها با پایتخت فاصله دارند، مردم چشمانتظار ادامه مراسم هستند. مساجد و حسینیهها برای برگزاری آیینهای یادبود آماده شدهاند.
بسیاری از خانوادهها برنامه روز خود را با زمان مراسم تنظیم کردهاند تا از طریق رسانهها همراه این وداع باشند. گویی هر خانه، پنجرهای به سوی تهران گشوده است.
در کنار این فضای احساسی، جلوهای دیگر نیز به چشم میآید؛ جلوه همدلی. دهها موکب مردمی، گروههای داوطلب، هیئتهای مذهبی و خیرانی که بیهیچ چشمداشتی برای خدمت به مردم آماده شدهاند، نشان میدهند فرهنگ میزبانی و همراهی، همچنان یکی از سرمایههای بزرگ این سرزمین است.
استکان چای، بطری آبی که به دست رهگذری داده میشود، لبخندی برای خستگی مسافری که ساعتها در راه بوده و دعایی که بیصدا بدرقه مردم میشود، شاید در ظاهر صحنههای کوچکی باشند، اما در کنار هم، تصویری بزرگ از روح همبستگی ایرانیان میسازند.
آنچه این روزها بیش از هر چیز دیده میشود، حضور است؛ حضوری که الزاماً به معنای ایستادن در یک نقطه از شهر نیست. گاهی حضور، در دل سپردن به مراسم است، گاهی در خدمت به زائران، گاهی در دعا و گاهی در همراهی از دور. همین است که این وداع را از یک مراسم رسمی فراتر میبرد و آن را به رویدادی ملی تبدیل میکند.
شاید مهمترین ویژگی این روزها، غلبه احساس مشترکی باشد که مرزهای جغرافیایی را درنوردیده است. مردمی از قومیتها، زبانها و شهرهای مختلف، با پیشینهها و سلیقههای گوناگون، این روزها در یک نقطه به هم رسیدهاند؛ نه برای آنکه تفاوتهایشان را فراموش کنند، بلکه برای آنکه در لحظهای تاریخی، بر اشتراکات خود تکیه کنند.
تاریخ، ملتها را تنها با پیروزیها به یاد نمیآورد؛ گاهی نحوه وداع آنها با بزرگانشان نیز بخشی از هویت تاریخیشان میشود.
شاید سالها بعد، وقتی از این روزها سخن گفته شود، بیش از هر چیز از مردمی یاد شود که کیلومترها راه پیمودند، ساعتها در مسیر ماندند، خستگی را به جان خریدند و خواستند در آخرین بدرقه، تنها یک نفر از میان انبوه جمعیت باشند؛ حضوری که شاید در قاب هیچ دوربینی دیده نشود، اما در حافظه یک ملت ماندگار خواهد ماند.
تهران این روزها فقط یک شهر نیست؛ آیینهای است که میتوان تصویر ایران را در آن دید. ایرانی که دلهایش را راهی پایتخت کرده و در روزهای وداع، معنای همدلی و همراهی را بار دیگر به نمایش گذاشته است؛ روزهایی که بیتردید در حافظه تاریخی این سرزمین ماندگار خواهند شد.
انتهای پیام/7558