به گزارش گروه بینالملل خبرگزاری تسنیم، پس از پایان نشست سران سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) که در 8 جولای 2026 در آنکارا برگزار شد، رسانههای جریان اصلی و وابسته به غرب ناگهان به یاد آوردند که گرجستان به این نشست دعوت نشده است.
این موضوع بهانهای شد تا اپوزیسیون غربگرای گرجستان دور جدیدی از حملات و هجمههای رسانهای خود را علیه حزب حاکم «رویای گرجستان» آغاز کند. آنها با متهم کردن دولت به اتخاذ سیاستهای انزواگرایانه، مدعی شدند که رویکرد دولت تفلیس موجب «انزوای بینالمللی گرجستان» شده است.
در همان روز، جریانهای اپوزیسیون با سازماندهی یک راهپیمایی در خیابان روستاولی شهر تفلیس، سعی کردند یاد حدود 120 داوطلب گرجستانی را که در کنار نیروهای مسلح اوکراین در جنگ کشته شدهاند، گرامی بدارند و از این طریق احساسات عمومی را تحریک کنند.
اجلاس سران ناتو در روزهای 7 و 8 جولای 2026 در آنکارا در شرایطی برگزار شد که نتیجه کلیدی آن، صدور بیانیهای مبنی بر افزایش بودجههای نظامی و تداوم حمایتهای بلندمدت و همهجانبه از کییف بود. در اتخاذ این تصمیم، گسترش جغرافیای حملات اوکراین به عمق خاک روسیه بیتاثیر نبود؛ حملاتی که به یک بحران گسترده سوخت و انزوای نسبی لجستیکی در شبهجزیره کریمه منجر شده است.
از آنجایی که دستور کار اصلی نشست ناتو در آنکارا پیش از هر چیز حول محور مسائل مرتبط با جنگ روسیه و اوکراین میچرخید، عدم حضور گرجستان که به صورت مستقیم یا غیرمستقیم در این مناقشه درگیر نیست، کاملاً منطقی و حسابشده به نظر میرسد.
مقامات دولتی گرجستان نیز در واکنش به حواشی نشست ناتو، به این واقعیت اشاره کردند که برنامه این اجلاس اساساً فاقد فرمت دیدارهایی بود که تفلیس پیش از این در آنها شرکت میکرد؛ بنابراین اتهامات مربوط به «انزوای سیاسی» کاملاً بیاساس است.
علاوه بر این، وزارت امور خارجه گرجستان رسماً اعلام کرد که «ماکا بوچوری شویلی»، رئیس این نهاد دیپلماتیک، قصد دارد در رویداد جداگانهای در ترکیه تحت عنوان «متحدان در آنکارا» شرکت کند تا تعاملات دیپلماتیک خود را خارج از چارچوب تنشزای ناتو پیش ببرد.
دام غرب برای گرجستان؛ خطر گسترش نظامیگری در قفقاز
کاملاً روشن است که امروز، در شرایطی که بلوک نظامی ناتو به طور علنی و بیپروا از اوکراین در جنگ با روسیه حمایت میکند، هرگونه پافشاری بر همگرایی سریع گرجستان با این ائتلاف غربی میتواند خشم و واکنش تند مسکو را به دنبال داشته باشد.
نتیجه مستقیم و قهری این ماجراجویی، تقویت حضور نظامی روسیه در مناطق آبخازیا و تسخینوالی (اوستیای جنوبی) خواهد بود. چنین سناریویی بدون شک با استراتژی و تاکید دولت فعلی گرجستان مبنی بر حلوفصل مسالمتآمیز اختلافات و تلاش برای رفع اشغال آرام این مناطق، در تضاد کامل است و چشمانداز صلح را نابود میکند.
در این میان، پیامدهای کاملاً اوکراینمحورِ نشست ناتو نشانههای نگرانکنندهای را بروز داده است؛ شواهد حاکی از آن است که اپوزیسیون وابسته به غرب در گرجستان، بار دیگر در حال آمادهسازی افکار عمومی برای گشودن «جبهه دوم» علیه روسیه است.
اگر از زاویه دید کسانی به ماجرا نگاه کنیم که به دنبال وارد کردن حداکثر ضربه و فشار روانی به جامعه روسیه در پی جنگ اوکراین هستند، این تحرکات کاملاً در چارچوب پازل غرب معنا پیدا میکند.
در شبهجزیره کریمه، حملات مداوم نیروهای اوکراینی و بحران سوخت موجب شده تا فصل گردشگری عملاً با شکست مواجه شود. امنیت استراحتگاههای ساحلی در منطقه «کراسنودار» نیز در هالهای از ابهام قرار دارد. در نتیجه این ناامنیها، خیل عظیمی از شهروندان روسی که به دنبال مقصدی برای گذراندن تعطیلاتی آرام بودند، به سمت آبخازیا سرازیر شدهاند.
تاکنون هیچگونه حمله گستردهای از سوی نیروهای مسلح اوکراین به این قلمرو که از نظر بینالمللی بخشی از خاک گرجستان شناخته میشود صورت نگرفته است؛ چرا که تفلیس رسماً موضع بیطرفی را در قبال جنگ اوکراین و روسیه اتخاذ کرده است. اما اگر این حملات آغاز شود، آخرین توهم «زندگی مسالمتآمیز» که ماشین تبلیغاتی روسیه با تمام توان در بحبوحه جنگ اوکراین سعی در حفظ آن دارد، در هم خواهد شکست.
افزون بر این، ورود مستقیم گرجستان به جنگ و گشایش جبهه دوم نبرد در منطقه حساس قفقاز، اینگونه حملات را به اصطلاح «مشروع» جلوه داده و موقعیت ژئوپلیتیکی روسیه را به شدت تضعیف و بحرانی خواهد کرد.
رؤیای اروپایی برای ویرانی گرجستان؛ تقلای اپوزیسیون برای رضایت کارفرمایان غربی
واقعیت آن است که بسیاری از مقامات اتحادیه اروپا مشتاقانه به دنبال تحقق چنین سناریوی ویرانگری در قفقاز هستند. طرحها و نقشههای شوم برای کشاندن گرجستان به باتلاق جنگ از مدتها پیش روی میز غربیها بوده است و نتایج نشست اخیر ناتو در آنکارا، توهم و اعتماد به نفس کاذب آنها را درباره «پیروزی قریبالوقوع» اوکراین دوچندان کرده است.
در سال 2022 میلادی، همزمان با عقبنشینی ارتش روسیه از مناطقی در کییف، چرنیهیف، سومی، خارکیف و همچنین واگذاری خرسون، اپوزیسیون غربگرای گرجستان با ذوقزدگی فراوان مدام بیانیه میدادند که اوکراین «همین روزها» پیروز جنگ خواهد شد. در آن برهه، آنها حزب حاکم «رویای گرجستان» را به شدت متهم میکردند که با انفعال خود، شانس تاریخی تفلیس را برای «پیوستن به موقع به جبهه پیروزمندان» از دست داده است.
شواهد میدانی نشان میدهد که اپوزیسیون سرسپرده به غرب در گرجستان، هماکنون نیز در حال تدارک یک کمپین رسانهای و روانی مشابه با شعار «کمک به اوکراین برای دستیابی به پیروزی حتمی» است. «قهرمانسازی» از مزدوران و داوطلبانی که در جنگ با روسیه در خاک اوکراین کشته شدهاند نیز دقیقاً در همین راستا صورت میگیرد؛ اقدامی که حاوی این پیام پنهان است که تعداد این قهرمانان ممکن است در آیندهای نزدیک به شدت افزایش یابد.
به نظر میرسد دستورکار کارفرمایان و حامیان مالی اروپایی به اپوزیسیون غربگرا برای پمپاژ رسانهای و تبلیغ گشایش «جبهه دوم» در گرجستان، بار دیگر تمدید و فعال شده است.
سراب پیروزی و تراژدی یک میلیون قربانی؛ درس عبرتی به نام اوکراین
با این وجود، در سالهای 2022 و 2023 میلادی، کمتر کسی در گرجستان پیشبینی میکرد که کمکهای سیلآسای آمریکا و متحدان غربیاش به اوکراین روزی کاهش یابد و این کمکها تنها برای مهار حملات روسیه کافی باشد، اما هرگز نتواند پیروزی را برای کییف به ارمغان بیاورد.
همچنین کمتر کسی تصور میکرد که جنگ روسیه و اوکراین در نهایت بیش از چهار و نیم سال به طول بینجامد و به ویرانیهای هولناک و تلفات انسانی فاجعهباری منجر شود که تلختر از همه، هنوز هیچ چشمانداز روشنی برای پایان آن وجود ندارد.
نمایندگان اپوزیسیون غربگرای گرجستان در حالی برای 120 تبعه این کشور که در صفوف ارتش اوکراین کشته شدهاند راهپیمایی یادبود برگزار میکنند (البته در جبهه روسیه نیز گرجیتبارهایی جان خود را از دست دادهاند که تعدادشان از صد نفر فراتر میرود)، که عامدانه این واقعیت تلخ را پنهان میکنند که در پسزمینه جنگی که چهار سال و نیم طول کشیده، این آمار نسبتاً ناچیز است.
اگر تلفات هر دو طرف درگیر جنگ، از جمله غیرنظامیان بیگناه را در نظر بگیریم، مجموع قربانیان این تراژدی ساخته غرب، مدتهاست که از مرز یک میلیون نفر عبور کرده است. امروزه در تقریباً تمامی شهرها یا مراکز مهم منطقهای اوکراین، بناهای یادبود، لوحهای سوگواری و تابلوهایی با پرتره صدها و هزاران کشته برپا شده است؛ منظرهای شوم از دستاوردهای وعدههای ناتو که سراسر اوکراین را فرا گرفته است.
حال این پرسش اساسی و حیاتی مطرح میشود: آیا مردم گرجستان با جمعیت اندک و وسعت کوچک کشورشان، واقعاً خواستار تکرار چنین سرنوشت شوم و مرگباری برای خود و میهنشان هستند یا تسلیم بازیهای ژئوپلیتیک محور غربی خواهند شد؟
انتهای پیام/