به گزارش گروه امام و رهبری در دو گزارش قبلی از گزارشهای «رهبر امیدوار» ، حرکت و نقش جوانان در آیندهسازی از منظر رهبر شهید، حضرت آیتالله سید علی خامنهای بررسی و روشن شد که امید نه یک احساس گذرا، بلکه یک راهبرد بنیادین برای حرکت جامعه بهسوی پیشرفت و تعالی است. اما در منظومه فکری ایشان، امید تنها یک سرمایه فردی نیست؛ بلکه سرمایهای اجتماعی و تمدنی است که در صورت تقویت، میتواند موتور محرک یک جامعه در مسیر توسعه و مقاومت باشد. از همین رو، حفظ، بازتولید و تقویت امید نیازمند مشارکت همه اقشار، نهادها و ساختارهای اجتماعی است و نمیتوان آن را به یک گروه خاص محدود کرد.
بر همین اساس، امیدآفرینی در نگاه ایشان، یک وظیفه ملی و مسئولیتی همگانی به شمار میرود؛ مسئولیتی که هم در سطح رفتار فردی و هم در سطح سیاستگذاری و مدیریت اجتماعی معنا پیدا میکند.
امید، عامل پیش برنده جامعه در مسیر رشد و تعالی
امید یکی از مهمترین عوامل حرکت یک جامعه است، امید فقط یک احساس فردی نیست، جامعهای که نسبت به آینده خود امید داشته باشد در چنین جامعهای حل مشکلات سهل الوصولتر خواهد بود؛ زیرا امید به آینده انگیزه لازم برای تلاش، همکاری و یافتن راهکارهای مؤثر را در میان افراد جامعه تقویت میکند. امید به همراه تلاش باعث شکلگیری اراده جمعی و افزایش مشارکت مردم خواهد شد.
رهبر شهید انقلاب بارها بر اهمیت امید و امید آفرینی تاکید کردهاند و آن را عامل حرکت ملتها دانستهاند، ایشان دریکی از بیانات خود میفرمایند: «امید مهمترین ابزار پیشرفت است.» (1401٫08٫28)
این سخن نشان میدهد که امید از نگاه ایشان یک موضوع صرفاً اخلاقی نیست بلکه با جامعه پیوند مستقیم دارد. امید زمانی پایدار خواهد بود که بر واقعیتها و شناخت توانمندیها و ارائه مسیر روشن برای آینده استوار باشد.
امیدآفرینی نه به معنای ایجاد خوشبینی بلکه به معنای تقویت اعتماد جامعه به امکان عبور از چالشها و حرکت به سمت آیندهای بهتر است.
امیدآفرینی؛ پذیرش واقعیتها وترسیم افق روشن
امید آفرینی به معنای پنهان کردن و انکار مشکلات اقتصادی و اجتماعی جامعه هم نیست. نگاه صحیح این است که در کنار بیان مشکلات، توانمندیها و پیشرفتهای جامعه نیز نمایان شود. رهبر شهید انقلاب در یکی از سخنرانیهای خود میفرمایند: «امیدآفرینی، خودفریبی نیست. بعضیها خیال میکنند امیدآفرینی پنهان کردن ضعفها است، خودفریبی است؛ نه، ضعفها هم باید بیان بشود، اشکالی ندارد؛ امّا در کنار بیان ضعفها بایستی امیدآفرینی هم بشود، آینده و افق روشن در مقابل چشم قرار بگیرد و نشان داده بشود.» (1402٫01٫01)
در نگاه رهبر شهید انقلاب بیان دستاوردها و ظرفیتهای کشور در کنار بیان صادقانه چالشها، باید افق روشنی از آینده و امکان غلبه بر موانع نیز ترسیم شود. امید آفرینی با واقع بینی پیوندی مستقیم و جدایی ناپذیر دارد. اگر در کنار بیان مشکلات ظرفیتها و پیشرفتها بیان شود باعث اعتماد عمومی و مشارکت بیشتر مردم در حل مشکلات میشود، هر چه تصویر آینده مشخصتر با پیشرفتهای بیشتر نشان داده شود امید به آینده و اعتماد مردم بیشتر خواهد شد.
نقش نهادهای اثرگذار در امیدآفرینی
وظیفه امیدآفرینی در جامعه، وظیفه یک نهاد یا یک دستگاه خاص نیست؛ بلکه نتیجه همافزایی مجموعهای از نهادهای فرهنگی، آموزشی، رسانهای، اجرایی و اجتماعی است. هر یک از این نهادها با ایفای صحیح مسئولیتهای خود میتوانند به تقویت اعتماد عمومی، افزایش سرمایه اجتماعی و ایجاد چشماندازی روشن از آینده کمک کنند.
رهبر شهید انقلاب در خصوص نهادهای اثرگذار و کسانی که توانایی سخن گفتن با مردم را دارند می فرمایند : «یک توصیه مهم من به همه کسانی که توانایی سخن گفتن با مردم را دارند و رسانه در اختیارشان است، چه در فضای مجازی چه در مطبوعات چه در صدا و سیما امید آفرینی است، دشمن سعی میکند جوانهای ما را نا امید کند، ما باید متقابلا امیدآفرینی کنیم.» (1402٫01٫01)
امیدآفرینی؛ رسالتی ملی برای آیندهسازی ایران
جامعه، جوانان و دانشجویان از نگاه رهبر شهید انقلاب، یکی از مهمترین سرمایههای انسانی کشور و پیشگامان ایجاد امید در جامعه هستند. روحیه نشاط، انگیزه، خلاقیت و آمادگی برای پذیرش مسئولیتهای بزرگ، این قشر را به نیرویی اثرگذار در پیشرفت کشور تبدیل کرده است. به همین علت، نقش آنان تنها به کسب علم و مهارت محدود نمیشود، بلکه انتظار میرود با روحیه خودباوری، تلاش علمی و حضور فعال در عرصههای مختلف، زمینه تقویت امید و اعتماد به آینده را در جامعه فراهم کنند، رهبر انقلاب در دیدار با دانشجویان، با تأکید بر این مسئولیت، میفرمایند: «شما باید کانون تزریق امید به بخشهای دیگر باشید.» (1401٫02٫06).
این بیان نشان میدهد که دانشجویان و جوانان تنها مخاطبان امیدآفرینی از نظر رهبر شهید نیستند، بلکه خود نقشآفرینان اصلی در گسترش این سرمایه اجتماعی به شمار میروند. حضور فعال آنان در عرصههای علمی، فرهنگی، اجتماعی و جهادی، علاوه بر افزایش نشاط و پویایی جامعه، میتواند الگویی برای سایر اقشار باشد و اعتماد عمومی به آینده کشور را تقویت کند. از منظر رهبر انقلاب، سپردن این مسئولیت به نسل جوان، ریشه در تواناییهای این قشر برای نوآوری، تحولآفرینی و عبور از موانع دارد. جوانان با نگاه آیندهنگر، روحیه مطالبهگری مسئولانه و اعتماد به توان داخلی، میتوانند در برابر جریانهای یأسآفرین ایستادگی کرده و با ارائه راهحل، امید و انگیزه را در جامعه گسترش دهند. از این رو، نقش آنان در امیدآفرینی، صرفاً یک وظیفه فردی نیست، بلکه مسئولیتی اجتماعی و ملی در مسیر پیشرفت و آیندهسازی ایران محسوب میشود.
همچنین رهبر شهید انقلاب در سخنرانی خود خطاب به دانشجویان میفرمایند که «توصیه من به شما دانشجوها پرهیز از انفعال و نا امیدی است؛ مواظب باشید؛ یعنی مواظب خودتان باشید که دچار انفعال نشوید، مواظب دلتان باشید، مواظب باشید دچار ناامیدی نشوید.» (1401٫02٫06).
از اینرو برآیند دیدگاههای رهبر شهید انقلاب نشان میدهد که امید، یکی از ارکان اساسی پیشرفت و آیندهسازی کشور است. شکلگیری و تداوم این سرمایه اجتماعی، در گرو صداقت، کارآمدی، مشارکت نهادهای مختلف و حضور فعال جوانان و دانشجویان است. امیدآفرینی زمانی به نتیجه خواهد رسید که بر واقعبینی، اعتماد به ظرفیتهای داخلی و تلاش مستمر برای رفع مشکلات استوار باشد. از این رو، تقویت امید در جامعه، مسئولیتی ملی و ضرورتی اجتنابناپذیر برای حرکت ایران به سوی آیندهای روشن به شمار میرود.
انتهای پیام/