به گزارش خبرگزاری تسنیم از بیرجند، این روزها حال و هوای شهرها و دلها تغییر کرده است؛ گویی نسیمی از کربلا در جان مردم وزیده و همه چیز رنگ و بوی اربعین گرفته است. دوباره همان نغمه آشنا در میان مردم زمزمه میشود؛ نوایی که سالهاست عاشقان را به سوی سرزمین عشق فرا میخواند: «هر که دارد هوس کربلا بسمالله...»
اربعین که نزدیک میشود، دلها پیش از قدمها راهی میشوند. بسیاری از عاشقان کولهبار سفر بستهاند، آمادهاند تا مسیر نجف تا کربلا را با پای دل و عشق طی کنند؛ مسیری که هر عمود آن خاطرهای از ارادت است و هر قدمش سلامی به ساحت سیدالشهدا(ع).
طریقالعشق؛ جادهای که با نام حسین(ع) معنا میگیرد
پیادهروی اربعین سالهاست به یکی از بزرگترین جلوههای عشق و همدلی در جهان تبدیل شده است. میلیونها انسان از نقاط مختلف دنیا، با فرهنگها و زبانهای متفاوت، در یک مسیر مشترک گرد هم میآیند تا ارادت خود را به امام حسین(ع) نشان دهند.
این مسیر فقط یک جاده خاکی میان نجف و کربلا نیست؛ راهی است که دلها را به هم پیوند میدهد. در هر گوشه از این مسیر، روایتهایی از عشق دیده میشود؛ پیرمردی که با وجود سختی راه قدم برمیدارد، کودکی که همراه خانوادهاش راهی سفر شده، جوانی که با شوق رسیدن به حرم حرکت میکند و خادمی که تمام توان خود را برای خدمت به زائران گذاشته است.
خادمان اربعین؛ روایت دیگری از عشق و خدمت
در کنار زائرانی که قدم در مسیر کربلا گذاشتهاند، خادمان اربعین نیز روزهاست آماده خدمت هستند. آنان در مسیرهای منتهی به کربلا، نجف و کاظمین مستقر شدهاند تا بخشی از خستگی زائران را کاهش دهند و شرایطی مناسب برای این سفر معنوی فراهم کنند.
خدمت در اربعین تنها پذیرایی و فراهم کردن امکانات نیست؛ خادمان این مسیر، با محبت و اخلاص خود نشان میدهند که عشق به حسین(ع) تنها در حضور فیزیکی خلاصه نمیشود، بلکه در هر قدمی که برای آسایش یک زائر برداشته میشود، جلوهای از ارادت وجود دارد. گاهی یک لیوان آب، یک جای استراحت، یک غذای ساده یا حتی یک لبخند، میتواند خاطرهای ماندگار برای زائری بسازد که کیلومترها راه را برای رسیدن به کربلا پیموده است.
جاماندگان؛ زائرانی با فاصلهای به اندازه یک دلتنگی
اما در این میان، همیشه کسانی هستند که اگرچه جسمشان در مسیر نیست، اما دلشان همراه کاروان اربعین حرکت میکند. آنان همان جاماندگان اربعین هستند؛ کسانی که شاید امسال فرصت حضور در این سفر را پیدا نکردهاند، اما عشق به حسین(ع) در وجودشان زنده است.
جاماندگی از اربعین به معنای دور ماندن از کربلا نیست. بسیاری از عاشقان از راه دور سلام میدهند، اشک میریزند و دلشان را روانه بینالحرمین میکنند. فاصله کیلومترها نمیتواند میان یک دل عاشق و محبوبش جدایی بیندازد. چه بسیار کسانی که در خانههای خود نشستهاند، اما با شنیدن صدای کاروان زائران، خود را در کنار آنان تصور میکنند؛ با هر قدم زائران قدم میزنند و با هر سلام آنان، دلشان را روانه حرم میکنند.
کربلا؛ مقصدی که با دلها پیموده میشود
کربلا پیش از آنکه یک مکان باشد، یک حقیقت است؛ حقیقتی که در قلب انسانهای عاشق زنده میشود. رسیدن به کربلا تنها با قدمهای جسمانی نیست؛ گاهی یک دل شکسته، یک دعای خالصانه و یک اشک از سر دلتنگی، انسان را به همان حقیقت نزدیک میکند.
عاشقان حسین(ع) باور دارند که دعوت کربلا نصیب کسانی میشود که دلشان با این مسیر همراه باشد. گاهی فردی سالها آرزوی زیارت دارد و ناگهان راهی میشود و گاهی کسی با وجود آمادگی، توفیق حضور پیدا نمیکند؛ اما امید به دعوت دوباره هیچگاه از دل او خارج نمیشود.
روایت ماندگار عاشورا؛ چراغی برای همه نسلها
اربعین یادآور حماسهای است که قرنها از آن گذشته، اما همچنان قلب میلیونها انسان را به تپش درمیآورد. عاشورا روایت ایستادگی، ایمان و فداکاری است؛ روایتی که از خون پاک امام حسین(ع) و یارانش تا صبر حضرت زینب(س) و مظلومیت کودکان کربلا ادامه دارد. هر سال در اربعین، میلیونها نفر گرد هم میآیند تا بگویند پیام عاشورا همچنان زنده است و نام حسین(ع) همچنان الهامبخش آزادگی و انسانیت است.
امید به دعوتی دوباره برای رسیدن به کربلا
این روزها بسیاری از جاماندگان با خود زمزمه میکنند که شاید امسال قسمت نشد، اما امید به سالهای آینده و دعوت دوباره باقی است. آنان دلشان را به لطف حضرت سیدالشهدا(ع) سپردهاند و باور دارند که فاصلهها مانع رسیدن عشق نمیشود. اربعین، حکایت دلهایی است که همه یک مقصد دارند؛ چه آنهایی که در مسیر قدم میزنند و چه آنهایی که از دور اشک میریزند و سلام میدهند.
و شاید زیباترین زمزمه این روزها همین باشد: یا حسین(ع)، اگرچه قدمهایمان به جاده اربعین نرسید، اما دلهایمان را راهی کردهایم. ما را از دور بپذیر و روزیمان کن که روزی در مسیر عشق تو قدم برداریم.
هاجر فرخ نژاد، خبرنگار و فعال رسانه ای
انتهای پیام/