به گزارش خبرگزاری تسنیم از قم، اربعین، موسم حرکت به سوی حسین(ع) است؛ چه آنان که در جاده نجف تا کربلا گام برمیدارند و چه آنان که از دوردستها، با پای دل، رهسپار «طریقالحسین(ع)» هستند؛ هر دو در مسیر یک عشق و به سوی یک مقصد گام برمیدارند.
این روزها، جهان رنگوبوی دیگری به خود میگیرد و نام حسین(ع)، میلیونها انسان را از اقصینقاط عالم به یک مقصد مشترک فرامیخواند. هرچه به اربعین حضرت اباعبدالله الحسین(ع) و یاران باوفایش نزدیکتر میشویم، شور و اشتیاق حضور مردم نیز افزونتر میشود.
عدهای هماکنون توفیق حضور در این سفر نورانی را یافتهاند و در تکاپوی رسیدن به کربلا، سر از پا نمیشناسند. برخی نیز از روزها پیش بار سفر بستهاند و اکنون در جادههای عشق، قدمزنان در مسیر حرم مطهر سیدالشهدا(ع) در حرکتاند.
در این میان، کم نیستند کسانی که اگرچه از این سفر بازماندهاند، اما جان و دلشان همراه کاروان عاشقان است. چه بسیار افرادی که هر صبح و شام، خود را در میان زائران تصور میکنند؛ گویی با هر «لبیک یا حسین»، گامی به سوی کربلا برمیدارند و با هر اشک و دعا، به حرم نزدیکتر میشوند.
اگر جسمشان از این سفر بازمانده است، روحشان سالهاست که در بینالحرمین مأوا گرفته است. آنان نیز سهمی از این میعاد بزرگ دارند؛ سهمی که نه با کیلومترها راه، بلکه با اخلاص، محبت و دلدادگی سنجیده میشود. هر چند آنان که در مسیرند و سختی راه را به جان میخرند، در این میدانِ عشق پیشگامترند و گامهایشان، جلوهای آشکار از وفاداری و ارادت به ساحت حضرت سیدالشهدا(ع) است.
حقیقت آن است که در این روزها، همه رهسپارند؛ گروهی با پاهای خسته اما مشتاق و گروهی با چشمانی اشکبار و قلبهایی بیقرار. یکی در مسیر نجف تا کربلا قدم برمیدارد و دیگری در گوشهای از این جهان، با زمزمه «السلام علیک یا اباعبدالله»، خود را در کنار ضریح نورانی امامش احساس میکند. اما مقصد همه یکی است؛ رسیدن به حسین(ع).
و شاید زیباترین تعبیر برای این روزها این باشد که اربعین، اربعینِ دلهاست. روزهایی که فاصلهها رنگ میبازند، مرزها از میان برداشته میشوند و میلیونها انسان، همنوا و هممسیر، به سوی یک قبله عشق روانه میشوند.
یادداشت از: سید جواد حسینی، فعال فرهنگی و اجتماعی
انتهای پیام/