به گزارش خبرگزاری تسنیم از شیراز، امروز شیراز، پایتخت فرهنگ و ادب ایران زمین، حال و هوای دیگری داشت. امروز نه کوچه باغهای قصردشت و نه خنکای لطیف دروازه قرآن، که خیابانهای منتهی به حرم مطهر شاهچراغ (ع) مسیر دلدادگی بودند. سهشنبه غمبار اربعین، برای آنهایی که دلهایشان در تب و تاب کربلا میسوخت، اما پاهایشان سهمی از جاده نجف به کربلا نیافت، روز پیوند دوباره با کاروان حسینی بود.
از نخستین ساعات بامداد صبح امروز، میدان امام حسین (ع) شیراز که در ماههای اخیر به میعادگاه شبانه مردم مومن و ایراندوست بدل شده است میزبان هزاران زن، مرد، پیر و جوانی بود که دلهایشان در خانه آرام نگرفته بود. جاماندگان از قافله عشق، با چشمانی اشکبار و دلهایی پر از حسرتِ دوری از بینالحرمین، آمدند تا با تأسی به نخستین زائر کربلا، «جابر بن عبدالله انصاری»، مسیر عاشقی را تا آستان مقدس حضرت احمد بن موسی (ع) پیاده طی کنند.
حضور پرشور جوانان و نوجوانان شیرازی در این آیین مذهبی، جلوهای ویژه از بقای پیام عاشورا را به تصویر کشید. دختران و پسران جوان با پوشیدن لباس عزا و حمل پرچمهای سرخ و سیاه «یا حسین» و «یا ابوالفضل»، در پیشاپیش صفوف حرکت میکردند. کودکان خردسالی که دست در دست پدر و مادر خود، نخستین گامهای ارادت را در این مسیر تمرین میکردند، چهرههایی معصوم و مصمم داشتند.
جمعیت پیادهرو با آغاز حرکت از میدان امام حسین (ع)، مسیر خیابان کریمخان زند، میدان شهدا، خیابان پیروزی و نهم دی را زیر قدمهای پر از نیاز خود گرفتند تا در نهایت، جان خسته و پرحسرت خود را به ضریح مطهر شاهچراغ (ع) گره بزنند؛ جایی که همیشه ملجأ و آرامبخش دلهای داغدیده شیعیان فارس بوده است.
در طول مسیر، طنین فریادهای «مرگ بر آمریکا» و «مرگ بر اسرائیل» همگام با نوحهسرایی مداحان، فضای شهر را عطرآگین کرد. زائران با در دست داشتن تصاویری از رهبران شهید جبهه مقاومت، پیام خونخواهی و همبستگی خود با مظلومان عالم را به گوش همگان رساندند تا نشان دهند پیام عاشورا در هر زمان و مکانی، مبارزه با ظلم و ستم است.
نجواهای دلتنگی؛ مصاحبه با جاماندگان طواف عشق
در حاشیه این راهپیمایی عظیم و باشکوه، با تنی چند از زائرانی که اشک امانشان را بریده بود، همکلام شدیم.
حسرت جاده نجف-کربلا در چشمهای بارانی یک مادر
فاطمه رضایی، بانویی 52 ساله که در گوشهای از خیابان کریمخان زند، در حالی که شال عزا بر سر داشت، با چشمانی بارانی به ستونهای عزاداران خیره شده بود. او از حس و حال امروزش به خبرنگار تسنیم گفت: تمام دو هفته گذشته کارم شده بود نگاه کردن به قاب تلویزیون و گریه کردن برای زائرانی که عمود به عمود جاده نجف تا کربلا را پیاده میرفتند. هر سال میگفتم امسال نوبت من است، اما باز هم قسمت نشد. راستش را بخواهید، صبح که بیدار شدم دلم داشت میترکید؛ حس میکردم از یک قافله بزرگ جا ماندهام و غریبهام. اما وقتی شنیدم قرار است به نیت جابر بن عبدالله تا شاهچراغ پیادهروی کنیم، معطل نکردم. وضو گرفتم و زدم بیرون. درست است که پاهایم روی آسفالت خیابانهای شیراز راه میرود، اما با هر قدمی که برمیدارم، دلم وسط بینالحرمین پرواز میکند. ما جاماندهایم، اما آقایی که من میشناسم، سلام ما را هم از همین راه دور قبول میکند.
عهدی جوانانه با طعم دلتنگی برای ششگوشه
در میانه شلوغی جمعیت، جوانی 20 ساله به نام محمد حدادی که پرچم بزرگ سیاه «یا ثارالله» را روی دوش خستهاش حمل میکرد، با بغضی در گلو درباره علت حضورش گفت: رفقایم همه رفتند مرز و الان کربلا هستند. دیشب که زنگ زدند و صدای شلوغی کربلا و مداحی حرم را برایم پخش کردند، از ته دل سوختم.
وی گفت: احساس تنهایی و خفگی عجیبی داشتم. امروز آمدم اینجا تا به خودم ثابت کنم اگر جسمم به کربلا نرسید، دلم که میتواند همقدم با زائران سیدالشهدا ضربان داشته باشد. حضور این همه آدم در میدان امام حسین (ع) به من آرامش داد؛ فهمیدم تنها نیستم و یک شهر مثل من دلتنگ ششگوشه است.
حدادی جوان شیرازی ادامه داد: ما آمدیم تا به نیابت از همه کسانی که در راه کربلا جان دادند یا مثل ما دلشان شکست و نتوانستند بروند، قدم برداریم. شاهچراغ برای ما شیرازیها همان کربلاست و مطمئنم حضرت احمد بن موسی (ع) واسطه قبولی زیارت از راه دور ما میشود.
با نزدیک شدن کاروان پیادهروی به میدان نهم دی و ورودیهای آستان مقدس حضرت شاهچراغ (ع)، بر شدت ضجهها و نالههای دلتنگی افزوده شد.
زائران شیرازی با چشمانی سرخ از اشک و پاهایی خسته، اما استوار، خود را به حریم امن برادر امام رضا (ع) رساندند تا زیارتنامه اربعین را با همان شور و حالی قرائت کنند که گویی در جوار ضریح سیدالشهدا (ع) ایستادهاند. امروز شیراز یکپارچه نینوا شد و جاماندگان نشان دادند که جاده عشق، مرز جغرافیایی نمیشناسد.
انتهای پیام/424/