به گزارش گروه عبری خبرگزاری تسنیم: روزنامه عبری زبان یسرائیل هیوم در این مقالهای در این رابطه نوشت: برخی در اسرائیل پیمان دفاعی جدید میان عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان را سیگنالی نگرانکننده میدانند و آن را شکلی از یک بلوک اهلسنتِ پرنفوذتر تعبیر میکنند که در نهایت میتواند چالشی برای اسرائیل باشد. اما به باور بسیاری، عربستان در این پیمان، اسرائیل را نادیده گرفته است.
به اعتقاد نویسنده: برای ریاض، این توافق بیش از هر چیز پاسخ به دغدغهای بسیار عمیقتر است: اینکه آیا عربستان میتواند به تنهایی با چالشهای امنیتی اطراف خود — که لزوماً ارتباطی هم با اسرائیل ندارند — مقابله کند یا خیر؟
در شرایطی که وضعیت امنیتی منطقه بهشدت بیثبات است،عربستان در پی تثبیت موقعیت راهبردی خود و یافتن شرکای تازه است.
آزمون واقعی این پیمان زمانی رخ مینماید که هزینههای سنگین نظامی و سیاسی بر آن تحمیل شود. حملات مداوم حوثیها (انصار الله) و شبهنظامیان در عراق علیه عربستان، آزمونی فوری در همین راستاست.
پرسش بنیادیتر این است که در صورت وقوع یک تنشزایی واقعی در منطقه چه رخ خواهد داد؟ برای نمونه، اگر ایران در پاسخ به ضربهٔ آمریکا به تأسیسات نفتی عربستان حمله کند، آیا ترکیه و پاکستان واقعاً دست به اقدام نظامی علیه ایران خواهند زد؟ بعید به نظر میرسد آنکارا یا اسلامآباد ریسک تقابل مستقیم با تهران را بپذیرند.
شایان ذکر است که در جریان جنگ اخیر با ایران نیز پیمانی دفاعی میان عربستان و پاکستان وجود داشت، اما تا این لحظه صرفاً در حد جوهر روی کاغذ باقی مانده است.
در بخش دیگری از این مقاله تاکید شده است که با وجود امضای این پیمان هم امکان عادیسازی روابط با عربستان همچنان برقرار است.
از منظر اسرائیل، این توافق را نباید مانعی جدی بر سر راه احتمال عادیسازی روابط با عربستان تعبیر کرد.
مشارکتهای امنیتی ریاض و روابطش با اسرائیل گرچه فرایندهایی مرتبط هستند، اما در نهایت در دو مسیر کاملاً مجزا پیش میروند.
صورت مسئله تغییری نکرده است: با دستیابی به پیشرفتی ملموس در محور دیپلماتیک فلسطینی، به احتمال قوی عربستان تمایل دوبارهای برای پیگیری و تعمیق عادیسازی روابط نشان خواهد داد. یکی از مهمترین عواملی که عربستان را به سوی این پیمان سوق داد، سرخوردگی از ایالات متحده و کاهش تمایل برای اتکای انحصاری به واشنگتن جهت تأمین امنیت خود بود.
در پایان هم آمده است: جانکلام آنکه بزرگترین آزمونهای این مشارکت نوپا هنوز در پیش است — اما اهمیت این گام نه در نیت امروز این سه کشور(عربستان، پاکستان و ترکیه)، بلکه در توانمندی و اقدام مشترکی است که ممکن است در بحرانهای آینده از خود نشان دهند.
انتهای پیام/