به گزارش تسنیم از همدان، یکی از مهمترین رهنمودهای اخلاقی و اجتماعی امام رضا(ع)، نامهای است که آن حضرت خطاب به حضرت عبدالعظیم حسنی(ع) بیان کرده و از او خواسته است پیام این سفارشها را به شیعیان و دوستداران اهلبیت(ع) برساند. این نامه، منشوری جامع از سبک زندگی مؤمنانه و روابط اجتماعی در مکتب اهلبیت(ع) به شمار میرود و بر حفظ انسجام جامعه اسلامی، اخلاقمداری و دوری از تفرقه تأکید دارد.امام در این پیام میفرمایند:
«ای عبدالعظیم! سلام مرا به دوستان و شیعیانم برسان و به آنان بگو در دلهای خود برای شیطان راهی باز نکنند.»
امام رضا(ع) سخن خود را با ابلاغ سلام به شیعیان آغاز میکنند؛ سلامی که نشانه محبت و پیوند عمیق امام با پیروان خویش است. سپس مهمترین هشدار را بیان میکنند؛ اینکه انسان باید مراقب باشد با گناه، کینه، حسد و وسوسهها، راه نفوذ شیطان را به قلب خود باز نکند.
«آنان را به راستگویی در گفتار و ادای امانت فراخوان.»
نخستین ویژگی یک شیعه واقعی، صداقت و امانتداری معرفی شده است. جامعهای که در آن دروغ و خیانت جای خود را به راستگویی و امانتداری بدهد، از اعتماد و آرامش بیشتری برخوردار خواهد بود.
«آنان را به سکوت و ترک درگیری و جدال در کارهای بیهوده و بیفایده دعوت کن.»
امام رضا(ع) از شیعیان میخواهند از بحثها، مجادلهها و اختلافاتی که نتیجهای جز کدورت و اتلاف وقت ندارد، دوری کنند؛ زیرا بسیاری از نزاعهای اجتماعی از همین گفتوگوهای بیثمر آغاز میشود.
«آنان را به ارتباط با یکدیگر، رفتوآمد و رابطه گرم و دوستانه دعوت کن؛ زیرا این کار موجب نزدیک شدن به من است.»
امام هشتم(ع) حفظ ارتباط میان مؤمنان را عبادتی ارزشمند میدانند. دیدار، صلهرحم، احوالپرسی و تقویت روابط دوستانه، علاوه بر استحکام جامعه، موجب تقرب به اهلبیت(ع) نیز میشود.
«شیعیان ما نباید خود را به دشمنی با یکدیگر و تخریب همدیگر مشغول سازند.»
یکی از مهمترین محورهای این نامه، پرهیز از اختلاف و تخریب درونجامعهای است. امام رضا(ع) تأکید میکنند که دشمنی میان مؤمنان، با روح مکتب اهلبیت(ع) سازگار نیست و جامعه شیعه باید بر پایه محبت و همدلی استوار باشد.
«من با خود عهد کردهام هر کس چنین کند یا یکی از دوستان ما را بیازارد، از خدا بخواهم او را به سختترین عذاب دنیوی گرفتار کند و در آخرت نیز از زیانکاران باشد.»
این بخش از نامه، شدت حساسیت امام نسبت به حرمت مؤمنان را نشان میدهد. آزار شیعیان و ایجاد اختلاف، گناهی است که پیامدهای سنگینی در دنیا و آخرت خواهد داشت.
در زمان امام رضا(ع) اختلافات بیت شیعیان رواج داشت و ایشان دائم مردم را به وحدت توصیه میکردند.
«به آنان بگو خداوند نیکوکاران را آمرزیده و از خطاکاران نیز گذشته است؛ مگر کسانی که به خدا شرک بورزند، دوستان ما را بیازارند یا نسبت به آنان کینه در دل داشته باشند.»
امام رضا(ع) در کنار هشدار، از رحمت گسترده الهی نیز سخن میگویند. خداوند اهل توبه و بازگشت را میبخشد، اما شرک، آزار اولیای الهی و کینهورزی نسبت به مؤمنان از گناهانی است که نیازمند توبه حقیقی است.
«اگر از این رفتار بازگردند، خدا آنان را خواهد بخشید؛ اما اگر بر آن اصرار ورزند، خداوند روح ایمان را از دل آنان میگیرد و از ولایت ما اهلبیت(ع) بیبهره خواهند شد و من از این سرنوشت به خدا پناه میبرم.»
امام در پایان، راه بازگشت را همچنان باز میگذارند و بر ارزش توبه تأکید میکنند، اما هشدار میدهند که اصرار بر کینه، ظلم و آزار مؤمنان، انسان را از ایمان و ولایت اهلبیت(ع) محروم میکند.
این نامه گرانسنگ، تنها یک توصیه اخلاقی نیست، بلکه منشوری برای زندگی فردی و اجتماعی شیعیان است؛ منشوری که بر پایه صداقت، امانتداری، حفظ وحدت، احترام متقابل و دوری از تفرقه بنا شده و عمل به آن میتواند زمینهساز استحکام جامعه اسلامی در هر عصر و زمان باشد.
این نامه در وضعیت فعلی جامعه ما بسیار پر کاربرد است. چراکه نقشه دشمنان امروز تفرقه میان شیعیان و پیروان نظام است. باید سخن امام را رهنمود قرار دهیم و بتوانیم وحدت در جامعه را بیش از پیش تقویت کنیم.
انتهای پیام/