به گزارش خبرگزاری تسنیم از نهاوند، ورزش نهاوند امروز گرفتار یک «دوگانگیِ عجیب» شده است؛ دوگانگی میان آنچه مسئولان در تریبونها میگویند و آنچه مردم در واقعیتِ میدان تجربه میکنند. این روزها ورزش نهاوند بیش از آنکه به بودجههای قطرهچکانی نیاز داشته باشد، به صداقت در اطلاعرسانی و انسجام در تصمیمگیری محتاج است.
ماجرای استخر «نیکان» در مجموعه علیمرادیان، این شکاف را عریان کرد. چند روز پیش بود که رئیس اداره ورزش و جوانان شهرستان نهاوند، هرگونه خبر مبنی بر بهرهبرداری از این استخر را «قویاً تکذیب» کرد و از رسانهها خواست به اخبار تأییدنشده دامن نزنند. اما تنها با گذشت اندک زمانی، ورق برگشت و استخر با تمام امکانات به روی مردم باز شد. پرسش کلیدی افکار عمومی این است: وقتی پروژه آماده بود، چرا تکذیب شد؟ و اگر آماده نبود، چطور با این سرعت بازگشایی شد؟ این یعنی مدیریتِ ورزش نهاوند یا در پی «مهندسیِ اخبار» است یا در لایههای پاییندستیاش، خبری از تصمیمات مدیریتی ندارد. اما این «سرگیجه مدیریتی» فقط به استخر ختم نمیشود؛ این فقط نوک کوه یخِ مشکلاتی است که ورزش نهاوند را در 12 پروژه نیمهتمامِ بلاتکلیف زندانی کرده است.
استخر طالقانی؛ 22 سال انتظار برای یک پروژه آبندیده!
استخر شهرک طالقانی حالا نماد «اثر باستانی ورزشی» در نهاوند است. کلنگزنی سال 1383، امروز در مرداد 1405 یعنی 22 سالِ بعد در بلاتکلیفی! این پروژه که از عمرِ بسیاری از قهرمانانِ فعلی شهرستان هم بزرگتر است، نه تنها به سرانجام نرسیده، بلکه پس از واگذاری نافرجام طبق ماده 27، همچنان به عنوان یک «زخمِ باز» بر پیکره ورزش شهرستان باقی مانده است. آیا 22 سال زمانِ کافی برای تمام کردنِ یک استخر نبود، یا باید صبر کنیم تا این پروژه به سن 25 سالگی برسد؟
ورزشگاه علیمرادیان؛ غولِ فرسودهای که با «مُسکن» سرپاست
مجموعه علیمرادیان زمانی فخرِ ورزش غرب کشور بود؛ اما امروز به آینهای تمامنما از ضعفِ نگهداری تبدیل شده است. 40 میلیارد تومان اعتبار برای بازسازی نیاز بود، اما با تزریق 5 میلیارد تومان (آن هم با اما و اگر) نمیتوان پیست تارتان مخروبه، سقفهای آسیبدیده و سالنهای فرسوده را احیا کرد. «چراغانی کردن سالنها» یا «بهسازیهای ویترینی» درمان نیست؛ این مجموعه نیازمند یک جراحیِ اساسی است که گویا از توانِ مدیریتی فعلی خارج است.
کُشتی و بوکس؛ قطبهایی در بند تجهیزات مستهلک
نهاوند قطب کُشتی و بوکس استان است؛ اما سالنهای این رشتهها بوی فرسودگی میدهند. تشکهای کُشتیِ کهنه، رینگهای غیراستاندارد بوکس و سیستمهای تهویهای که بیشتر از آنکه هوا را تهویه کنند، صدا تولید میکنند، تنها بخشی از واقعیتِ قهرمانانِ نهاوندی است. وقتی امکاناتِ پایه وجود ندارد، مدالآوریِ این جوانان فقط و فقط به «غیرتِ شخصی» آنها وابسته است، نه حمایتهای سیستمی.
ورزشگاه بانوان؛ 19 سال کلنگزنی و همچنان در انتظار
وضعیت مجتمع ورزشی بانوان نهاوند، دردناکترین بخش ماجراست. پروژهای که از سال 1386 آغاز شده و پس از 19 سال، هنوز خوابگاه و سالنِ تخصصیاش به بهرهبرداری کامل نرسیده است. این یعنی دخترانِ یک نسلِ کامل از نهاوند، با آرزوی استفاده از این پروژه بزرگ شدند و حالا یا مادر شدهاند و یا از ورزش دلسرد شدهاند، اما هنوز درهای این مجتمع به رویشان باز نشده است. این یعنی «عدالت جنسیتی» در ورزش نهاوند، بیش از آنکه برنامه باشد، یک شعارِ خاکخورده است.
تبعیض در توزیع امکانات؛ فیروزان، گیان و برزول در فراموشی
عدالت ورزشی در نهاوند، قربانیِ نگاهِ «مرکزگرا» شده است. شهرهای فیروزان، گیان و برزول که همگی دارای جمعیت جوان و پویایی هستند، سالهاست در حسرتِ داشتنِ یک «زمین چمنِ استاندارد» و «سالن ورزشی مجهز» ماندهاند. پروژههای این مناطق اغلب در حد حصارکشی و یا پیشرفت فیزیکی ناچیز رها شدهاند، در حالی که جوانان این شهرها ناچارند برای یک تمرین ساده، راهیِ مرکز شهرستان شوند.
فوتبال نهاوند؛ در حسرت «چمنِ با کیفیت» و پروژههایی که فقط «خاک» برمیدارند
وضعیت زمینهای چمن نهاوند، حکایتی از تعارض میان وعدههای بزرگ و امکاناتِ حداقلی است. در شهرستان نهاوند که روزگاری میزبان مسابقات کشوری بود، امروز پیدا کردن یک زمین چمن طبیعی استاندارد که «تراکمِ گیاهی» درستی داشته باشد، به یک آرزو تبدیل شده است.
استادیوم شهید سلیمانیان؛ بازسازی یا اتلاف وقت؟
زمین چمن شهید سلیمانیان که به عنوان یکی از اصلیترین فضاهای ورزشی مرکز شهر شناخته میشود، سالهاست درگیر وعدهی «بازسازی و نوسازی» است. چمنی که بیش از 30 سال از عمر آن گذشته بود، عملاً به زمین خاکی تبدیل شده بود. اگرچه در سالهای اخیر اقداماتی برای تبدیل آن به چمن مصنوعی استاندارد صورت گرفته و قطعاتی از چمن نیز خریداری و تحویل شده است، اما روند کندِ زیرسازی و دانهبندی و انتظار برای افتتاحِ رسمی، فوتبال دوستان نهاوندی را کلافه کرده است. وعدههایی مبنی بر افتتاح این سالن و زمین در هفتههای پیشرو شنیده میشود، اما سوال این است که چرا پروژهای در این سطح، باید ماهها و سالها درگیر مراحل اداری و پیمانکاری باشد؟
چمن طبیعی علیمرادیان؛ زیر کشتِ اعتباراتِ میلیاردی
وضعیت چمن طبیعی مجموعه علیمرادیان هم دستکمی از سایر بخشها ندارد. اختصاص اعتباری بالغ بر 7 میلیارد تومان برای زیر کشت بردن مجدد این چمن پس از یک دهه، اگرچه خبری نویدبخش بود، اما نگرانیها بابت «نگهداری و تأمین آب» همچنان پابرجاست. نهاوند در حالی لقب «ضعیفترین شهرستان استان از نظر زیرساخت فوتبال» را یدک میکشد که سرمایههای این شهر در نبودِ چمنِ مسطح و استاندارد، یا خانهنشین شدهاند یا در زمینهایِ غیراستاندارد با خطر مصدومیتهای شدید دستوپنجه نرم میکنند.
چمنهای مصنوعی؛ وعدهی 7 زمین و واقعیت قطرهچکانی
در حوزه چمنهای مصنوعی مینیفوتبال نیز، اگرچه در روستاهایی مثل زرامینسفلی یا برخی بخشها اقداماتی صورت گرفته، اما وعدهی احداث 7 زمین چمن مصنوعی در روستاهایی نظیر کوهانی، جهانآباد و رزینی همچنان به طور کامل محقق نشده است. بسیاری از این پروژهها با وجود تخصیص اعتبارات اولیه، در مرحله زیرسازی یا فنسکشی متوقف ماندهاند و جوانان روستایی همچنان چشمانتظارِ تحقق وعدههایی هستند که سالها پیش در بوق و کرنا شده بود.
شفافیت بهجای تکذیب؛ پاسخگویی بهجای وعده
تسنیم همدان ضمن استقبال از بازگشایی هر مجموعهای که در خدمت مردم است، تأکید میکند که افتتاحِ موردی، نباید سرپوشی بر بحران فرسودگی زیرساختها باشد. مدیریت ورزش شهرستان باید پاسخ دهد:
1. دلیل تکذیبِ خبری که صحت داشت (افتتاح استخر) چه بود؟ آیا این تضاد، نشانه ضعف در انسجام مدیریتی نیست؟
2. برنامه زمانبندیِ دقیق (نه حدسی) برای اتمام استخر 22 ساله طالقانی چیست؟
3. چرا پروژههای فیروزان، گیان و برزول سالهاست در لیستِ انتظار ماندهاند؟
4. برای تجهیزِ خانه بوکس و سالن کشتیِ نهاوند که آبروی ورزشی استان هستند، چه اقدامی شده است؟
5. تکلیفِ 19 سال انتظار برای مجتمع بانوان چه زمانی مشخص میشود؟
ورزش نهاوند به «مدیریت جهادی» نیاز دارد، نه به تکذیبیههایی که چند ساعت بعد باطل میشوند. افکار عمومی نهاوند دیگر با «مُسکنهای موقت» آرام نمیشود؛ آنها از مسئولان، گزارشِ عملکرد میخواهند، نه گزارشِ تکذیب! خبرگزاری تسنیم آمادگی دارد پاسخ مکتوب مسئولان را جهت روشنگری افکار عمومی منتشر کند.
انتهای پیام/