به گزارش گروه عبری خبرگزاری تسنیم، نیوز اسرائیل در مقالهای در این رابطه اعتراف کرد: دونالد ترامپ بار دیگر مسئله فشارهای خفه کننده اقتصادی را پیش کشیده و ایران را تهدید به انزوای بی سابقه و محاصره کامل دریایی کرد، شاید از این طریق راه به جایی ببرد.
رامی یتسهار نویسنده این مقاله با اشاره به تهدیدهای اعلام شده از زبان مسئولین آمریکایی د راین رسانه صهیونیستی نوشت: تمام این تهدیدها و خط و نشانها فقط به این خاطر است شاید ایران به این نتیجه برسد که زمان به نفعش نیست، چون ترامپ به این نتیجه رسیده است که ایرانیها معتقدند از تاب آوری کافی برای خسته کردن آمریکایی و مجبور کردن آنها برای عقب بردن ناوگانشان و پذیرفتن ناتوانی در تحمل هزینههای این روند برخوردار هستند از این رو با این اقدامات به دنبال نا امید کردن آنهاست.
و این دقیقاً همان چیزی است که این گام جدید را فوقالعاده بااهمیت میکند. پس از ماهها جنگ، حملات، تهدیدها و مذاکراتی که به هیچ توافقی نینجامید و هزینههای اقتصادی روزافزونی که بر ایالات متحده تحمیل کرد، ترامپ به سلاحی بازمیگردد که همچنان باوری راسخ به آن دارد: قدرت اقتصادی آمریکا.
بدین ترتیب کاخ سفید به جای اتکای کامل بر موجهای بیشتری از بمباران، میکوشد وضعیتی را خلق کند که در آن، خودِ زمان به یک سلاح تبدیل شود.
ایران به توانایی خود در فروش انرژی، دریافت ارزهای خارجی، اداره سیستم بانکی، واردات مواد خام، قطعات یدکی، غذا، دارو و کالاهای صنعتی و نیز حفظ شبکههای تجاری دورزننده تحریمها متکی است.
در بخش دیگری از این مقاله آمده است: بر روی زمین و به شکل میدانی، جنگ هرمز از هماکنون تغییر تجارت جهانی را کلید زده است.
حرکت رفتوآمد در تنگه به سطحهایی کاهش یافته که پیش از جنگ غیرقابل تصور بود. اوایل این هفته، عبور تنها شش کشتی در روز ثبت شد، این درحالی است که پیش از جنگ روزانه 130 تا 140 کشتی عبور میکرد.روز پنجشنبه، 9 کشتی عبور کردند که بهبودی اندکی محسوب میشود، اما همچنان بخش ناچیزی از رفتوآمد معمول به شمار میرود.
دقیقاً به همین دلیل است که محاصره آمریکا سلاحی دولبه محسوب میشود. تنگه هرمز یک بندر محلی ایرانی نیست که بتوان آن را بدون آنکه جهان متوجه شود بست، بلکه یکی از مهمترین گذرگاههای حیاتی انرژی روی کره زمین است. هرگونه وقفه طولانیمدت در رفتوآمد در آن، بر قیمت نفت، گاز، بیمه دریایی، کشتیرانی و تولید صنعتی از آلاباما تا شانگهای تأثیر میگذارد.
شرکتها از هماکنون میکوشند راهکارهای جایگزین بیابند. بازرگانان، نفت عراق را برای تحویل در خارج از تنگه عرضه میکنند تا خریداران را از مخاطرات ورود نفتکشها به خلیج فارس مصون دارند. قیمت برخی از محمولهها به شدت جهش یافته است، شرکتهای کشتیرانی در حال ارزیابی مجدد مخاطرات هستند و زنجیرههای تأمین که ارتباط مستقیمی با ایران ندارند نیز شروع به تغییر کردهاند.
نویسنده بعد از آن که این اقدام ایالات متحده را یک آزمون راهبردی بزرگ برای واشنگتن توصیف میکند این پرسش حیاتی را هم مطرح میکند که: آیا ممکن است یک کشور بزرگ را از طریق ترکیبی از قدرت دریایی و تسلط بر نظام مالی جهانی، بدون توسل به جنگ زمینی (با وجود شکست طرحهای نظامی علیه آن در گذشته) و بدون آنکه آسیب وارده به اقتصاد جهانی غیرقابل تحمل شود، مطیع و تسلیم کرد؟
تاریخ نوید نتایج امیدبخشی را نمیدهد. طی دههها، ایالات متحده تحریمهای سختی را بر کوبا، کره شمالی، ونزوئلا و خودِ ایران اعمال کرده است. این تحریمها در وارد آوردن خسارات اقتصادی سنگین موفق بودهاند، اما نادر است که در تغییر رفتار طبق خواسته واشنگتن موفق شده باشند.
در پایان این مطلب آمده است: ایران از هماکنون خود را برای چنین سناریویی آماده میکند. اما از سوی دیگر ترامپ با فشار زمان مواجه است. قیمت بنزین در ایالات متحده یک مسئله حساس سیاسی است و انتخابات پارلمانی در نوامبر در پیش است. جنگی که قیمت انرژی را بالا ببرد و نیروی دریایی آمریکا را مجبور کند نیروهای عظیمی را برای ماههادر منطقه نگه دارد، ممکن است تدریجاً از یک مزیت سیاسی به یک بار سنگین تبدیل شود.
انتهای پیام/