به گزارش خبرگزاری تسنیم از کردستان، در میان صفحات پرحادثه تاریخ دفاع از انقلاب اسلامی، نام مردانی به چشم میخورد که عظمت حماسهشان نه در هیاهوی زمان، بلکه در سکوت و مظلومیتشان معنا پیدا میکند؛ مردانی که بیآنکه نامی از خود بخواهند، تمام هستی خویش را برای دفاع از امنیت و آرامش مردم تقدیم کردند.
شهدای جنگ تحمیلی رمضان از جمله همان انسانهای بزرگی هستند که در اوج غربت، گمنامی و سختی، مسیر ایثار را انتخاب کردند و با خون پاک خود برگ زرینی در تاریخ مقاومت آفریدند.
آنان جوانانی از دل همین مردم بودند؛ سادهزیست، بیادعا و سرشار از ایمان. زندگیشان با تجملات و تعلقات دنیایی گره نخورده بود؛ دلهایشان به ارزشهایی بزرگتر از آسایش شخصی وابسته بود. در روزهایی که میتوانستند در کنار خانواده و عزیزان خود باشند، راهی میدان شدند تا در برابر تهدید دشمن بایستند و اجازه ندهند امنیت و آرامش مردم خدشهدار شود.
جنگ تحمیلی رمضان، روایت مظلومیت مردانی است که در شرایطی سخت و دور از خانه، در سرزمینی غریب و در میان کوهها و جادههای غرب کشور، با سختیهای زیاد اما با بزرگترین سرمایه؛ یعنی ایمان و اخلاص، ایستادگی کردند. بسیاری از آنان در حالی به دیدار معبود شتافتند که دل در گرو خانواده داشتند، اما عشق به دفاع از حق و مردم، آنان را از خانه و دلبستگیهایشان جدا کرده بود.
شهید "حسین جلیلی" از قروه، یکی از همین مردان ماندگار است؛ شهیدی که در ماه مبارک رمضان و با زبان روزه، در غربتِ مریوان و به دور از خانواده، به جمع یاران شهیدش پیوست. شهادت او تصویری روشن از مظلومیت نسلی است که در سختترین روزها، آسایش خود را فدای آرامش دیگران کرد.
روایت شهدا تنها روایت یک واقعه تاریخی نیست؛ روایت انسانهایی است که در زندگی روزمره نیز الگویی از پاکی، اخلاق، تواضع و محبت بودند. خانوادههای آنان هنوز خاطراتی را در دل دارند که نشان میدهد پشت هر لباس رزم، قلبی سرشار از مهر، پشت هر نام شهید، انسانی مهربان و پشت هر حماسه، سالها تربیت و ایمان نهفته است.
در پروژه «خونهای ماندگار» تلاش میکنیم صدای خانوادههایی باشیم که سالهاست یاد و خاطره عزیزانشان را زنده نگه داشتهاند؛ روایتهایی که نه فقط از لحظه شهادت، بلکه از زندگی، منش، آرزوها و انسانیت این قهرمانان بیادعا سخن میگویند.
در نوزدهمین روایت این مجموعه، به سراغ خانواده شهید حسین جلیلی در شهرستان قروه رفتهایم؛ خانوادهای که از فرزندی روایت میکنند که در اوج جوانی، با قلبی سرشار از ایمان، در مسیر دفاع از ارزشها قدم گذاشت و خون پاکش در سرزمین مریوان، سندی ماندگار از ایثار و مظلومیت شهدای کردستان شد.
در مسیر پر فراز و نشیب زندگی، انسانهایی هستند که ارزش و بزرگی آنان نه با سالهای عمر، بلکه با اثری که در دل دیگران برجای میگذارند سنجیده میشود؛ انسانهایی که پیش از آنکه نامشان در دفتر شهیدان ثبت شود، در دفتر قلب مردم با محبت و اخلاق نیکو ماندگار شدهاند.
شهید حسین جلیلی از جمله همین انسانها بود؛ مردی که زندگیاش با آرامش، مهربانی و ایمان گره خورده بود و هرکس او را میشناخت، از خوشرفتاری و بزرگواریاش سخن میگفت.
او فرزند محمد، متولد سال 1373 در شهرستان قروه بود؛ جوانی که مسیر زندگی خود را بر پایه اعتقادات دینی، احترام به خانواده و خدمت به مردم بنا کرد.
حسین جلیلی پیش از آن که در میدان ایثار و فداکاری به شهادت برسد، در زندگی شخصی خود انسانی اثرگذار بود؛ مردی که با رفتار ساده و صمیمیاش، جایگاهی ویژه در میان خانواده، دوستان و آشنایان پیدا کرده بود.
بر اساس گفته والدین شهید؛ یکی از ویژگیهای برجسته شهید، اخلاق نیکو و روحیه آرام او بود؛ به گفته نزدیکانش، کمتر کسی را میتوان یافت که با او برخورد کرده باشد و خاطرهای خوش از رفتار و منش او نداشته باشد.
شهید جلیلی انسانی بود که لبخند را از زندگی خود حذف نمیکرد. اطرافیانش میگویند هیچگاه او را خشمگین و عبوس ندیدند و حتی در شرایط سخت، با صبر و آرامش با دیگران رفتار میکرد.
وی برای خانواده، تنها یک همسر و پدر نبود؛ بلکه تکیهگاهی سرشار از محبت و آرامش بود. پنج سال زندگی مشترک با همسرش، سرشار از احترام، همراهی و خاطراتی بود که امروز برای خانوادهاش ارزشمندترین یادگار به شمار میآید.
حسین جلیلی در کنار مسئولیتهای اجتماعی، به خانواده اهمیت ویژهای میداد و احترام به پدر و مادر، محبت به همسر و توجه به فرزند را از مهمترین وظایف زندگی خود میدانست.
از نگاه دوستان و نزدیکان، شهید جلیلی انسانی بود که هیچگاه به دنبال دیده شدن نبود؛ خوبیهایش را بیمنت انجام میداد و کمک به دیگران را بخشی از باور و شخصیت خود میدانست.
یکی دیگر از ابعاد برجسته شخصیت او، ایمان و اعتقاد عمیق مذهبیاش بود. علاقه به نماز، اهلبیت(ع) و عمل به باورهای دینی، بخش جداییناپذیر زندگی او بود.
شهید حسین جلیلی بهویژه ارادت ویژهای به حضرت زهرا(س) داشت و این علاقه در وصیتنامه و سخنانش نیز نمایان بود؛ اعتقادی که مسیر زندگی او را شکل داده بود.
وی در نهایت، در 11 اسفندماه 1404 در میدان سپاه مریوان به شهادت رسید؛ اما آنچه از او باقی ماند، تنها یک نام در میان شهیدان نیست، بلکه خاطره انسانی است که با اخلاق، ایمان و محبت، در دل مردم جای گرفت.
انسانی که هیچ کس از او ناراضی نبود
مصطفی، برادر همسر شهید حسین جلیلی، درباره شخصیت اخلاقی او میگوید: شهید واقعاً حرف نداشت. یک بار ندیدم اخم کند. همیشه خوشخنده، خوشرو و خوشاخلاق بود.
وی ادامه میدهد: هر کسی که کوچکترین برخوردی با حسین داشت، از اخلاقش راضی بود. چه در شهر، چه در محل زندگی و چه بین دوستان و آشنایان، همه از رفتار خوبش تعریف میکردند.
برادر همسر شهید با اشاره به محبوبیت حسین جلیلی در میان مردم اظهار میکند: بعد از شهادتش هم همه از خوبیهایش میگویند. این نشان میدهد که چقدر انسان دوستداشتنی و محبوبی بود.
وی درباره رفتار شهید با خانواده میگوید: برخوردش با همسرش، فرزندش، پدر و مادر خودش و خانواده همسرش بسیار عالی بود. احترام زیادی برای همه قائل بود.
همرزم این شهید والامقام اضافه میکند: حتی با کسانی که شاید با او رفتار خوبی نداشتند، باز هم با محبت برخورد میکرد. اهل کینه نبود و همیشه خوبی را انتخاب میکرد.
روایت همسر شهید؛ حسین آرامش خانه بود
کبری عبدالملکی، همسر شهید حسین جلیلی در گفتوگو با خبرنگار تسنیم از پنج سال زندگی مشترک با مردی سخن میگوید که اخلاق، ایمان و مهربانی از مهمترین ویژگیهای شخصیتی او بود.
وی درباره همسرش میگوید: حسین خیلی خوشاخلاق بود. در خانه همیشه با آرامش رفتار میکرد و هیچوقت باعث ناراحتی من نمیشد.
همسر شهید ادامه میدهد: اهل نماز بود و به اهلبیت(ع) علاقه زیادی داشت. اعتقادات مذهبی برایش اهمیت زیادی داشت.
یادگار این زندگی مشترک، دختر دو سالهای به نام «افنام اشرا» است؛ کودکی که امروز خاطره پدر را برای خانواده زنده نگه داشته است.
وصیتنامهای سرشار از عشق به اهلبیت(ع)
یکی از بخشهای برجسته زندگی شهید حسین جلیلی، ارادت عمیق او به اهلبیت(ع)، بهویژه حضرت زهرا(س) بود.
برادر همسر شهید درباره وصیتنامه او میگوید: در وصیتنامهاش ارادت زیادی به حضرت زهرا(س) داشت و روی این موضوع تأکید کرده بود.
شهید همچنین سفارش کرده بود دعای فرج امام زمان(عج) روی سنگ مزارش نوشته شود؛ خواستهای که خانواده او نیز به آن عمل کردند.
شهادتی که پایان راه بود
شهید حسین جلیلی در 11 اسفندماه 1404 در میدان سپاه مریوان به شهادت رسید.در آن حادثه، جمعی از نیروهای خدمتگزار به شهادت رسیدند و به دلیل شدت انفجار، شناسایی پیکر برخی شهدا با دشواری انجام شد.
خانواده شهید جلیلی اگر چه داغ از دست دادن عزیزشان را بر دل دارند، اما شهادت او را افتخاری بزرگ میدانند؛ چرا که حسین زندگی کوتاه خود را با ایمان، اخلاق و محبت سپری کرد.
شهید حسین جلیلی امروز در خاطره مردم قروه و خانوادهاش، نه فقط به عنوان یک شهید، بلکه به عنوان انسانی خوشاخلاق، مؤمن و مهربان ماندگار است؛ مردی که لبخندش رفت، اما یادش همچنان در دلها باقی مانده است.
در ادامه تصاویر اختصاصی خبرنگار از این شهید والامقام را ببینید:
انتهای پیام/481