علی حیدری یساولی، شاعر و پژوهشگر، در گفتوگو با خبرنگار تسنیم در قم، اظهار کرد: نهتنها در معماری که در این قلمرو پاک و اهورایی ایران میبینیم، بلکه در معماری مساجد، خانقاهها و مراکز علمی که در کشورهای همسایه ساخته شده، از جمله ترکیه، هندوستان، شبهقاره هند، پاکستان، افغانستان، کشورهای تازه استقلالیافته شوروی سابق، کشورهای عربی و روسیه، مراکز و اماکنی وجود دارد که کاشیکاری ایران در آنجا میدرخشد و بر این درخشش کاشیکاریها، شعر فارسی نیز میدرخشد.
وی افزود: بزرگترین مساجد ترکیه در استانبول، در مجموعه توپقاپیسرای و مجموعه سلیمانیه، اگر شعر فارسی را از دیوارنگارههای آنها حذف کنید، این مراکز بیهویت و بیشکل میشوند.
حیدری یساولی خاطرنشان کرد: سلاطین عثمانی افتخارشان این بود که شعر حافظ میخواندند و شعر فارسی میگفتند و جالب اینکه وقتی با شاهان صفوی مکاتبه میکردند، به زبان فارسی مکاتبه کرده و برای آنها شعر فارسی میفرستادند.
وی ادامه داد: این یعنی چه؟ یعنی شعر فارسی و زبان فارسی هویتبخش است؛ یعنی زبان فارسی شخصیت میدهد. یعنی اینکه اگر من فارسی زبان فارسی را پاس بدارم و فارسی را درست سخن بگویم، بدین معناست که شخصیت دارم، زبانم هویت دارد و دانش و پیشینه و بینش قوی ما را به نمایش میگذارد.
این شاعر و پژوهشگر درباره جایگاه خوشنویسی نیز گفت: درباره خوشنویسی نکته بسیار بسیار متینی وجود دارد؛ اصلاً خط نستعلیق، خط ایرانی است. عربها نسخ و تعلیق دارند و ایرانی آمد و این دو را تلفیق کرد، زیبا کرد و درخشان کرد و نستعلیق را به هر حال نمایندگی میکند.
وی تصریح کرد: جالب این است که در ترکیه، هندوستان و کشورهای دیگر نیز خوشنویسی ایرانی و به زبان فارسی انجام میشود، ولی نستعلیق را پاس میدارند.
حیدری یساولی با اشاره به جایگاه میرزا غلامرضای اصفهانی در هنر خوشنویسی اظهار داشت: میرزا غلامرضای اصفهانی بزرگترین یا یکی از بزرگترین شکستهنستعلیقنویسهای ایران و جهان است. شما این لوایح جامعه را که ایشان به خط شکستهنستعلیق نگاشته است، وقتی نگاه میکنید، سیر نمیشوید.
وی افزود: حتی اگر کسی از حیث فنی خوشنویسی را نداند، نمیتواند از این تابلوی درخشان چشم بردارد. زیر این سیاهی قلم و زیر این ابر، ابر البته باز هم درخشان، یک ماهی نهفته است؛ ماهِ زبان فارسی.
انتهای پیام/