به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، میگویند خاک با خود سردی میآورد و سنگینی غم را بر دل داغداران کم میکند و دردها را التیام میبخشد اما داغ شهادت 168 دانشآموز و معلم شهید مدرسه شجره طیبه میناب پس از گذشت بیش از 200 روز همچنان تازه است؛ جنایتی که بازتاب گسترده در افکار عمومی داشت.
در ماههای گذشته بسیاری از چهرههای فرهنگی و سیاسی به آن واکنش نشان دادند و این جنایت آمریکا و اسرائیل را زیر سوال بردند. بسیاری شهادت بیرحمانه دختران مدرسه میناب را یادآور شهادت 20 هزار کودک فلسطینی دانستند که اسرائیل حتی بردن نامشان را ممنوع کرده است.
نام کودکان شهید میناب در روزهای گذشته، همزمان با آغاز سال تحصیلی جدید، بیش از پیش بر زبانها جاری است. کودکانی که قرار بود این روزها دوباره به مدرسه بازگردند، حالا خاک را در آغوش کشیدهاند.
اَبی اوروپزا، شاعر اهل تگزاس، از جمله شاعرانی است که در این مدت یاد کودکان میناب را در شعر خود زنده نگاه داشت. او شعر خود را به دخترانی تقدیم کرد که با کتابها، خندهها و خیالپردازیهای کودکانه از درهای مدرسه وارد میشدند.
اوروپزا تاکید میکند، امیدوار است که یاد زندگی این دختران نه با زبان جنگ، بلکه با زبان همدلی، با نوای معصومیت، و با تصویر همان آیندهای به خاطر سپرده شود که شایسته است کودکان در پرتو آن ببالند و قد بکشند.
در بخشی از شعر او میخوانیم:
به مدرسه رفتم
آرزوهایم هنگام اصابت موشک از هم پاشید
اگر میتوانستم بهسوی مادرم میدویدم اما ...
من فقط یک کودک بودم
اما پیکرم در میان آوار ساختمان ماند،
و جنگی را پشت سر جا گذاشتم
آنجا که روزگاری قلب تپندهام در آن میزیست
مرا با بازیگوشی و شادی به یاد آورید،
مرا در آغوش پدرم به یاد آورید،
در آن حالتی که صبحها در راه مدرسه دستم را میگرفت
من تا ابد، دختر پدر و مادرم هستم
انتهای پیام/