آیتالله سید جعفر شبیری زنجانی، برادر مرحوم آیتالله سیدموسی شبیری زنجانی، در گفتوگو با خبرنگار تسنیم در قم، اظهار کرد: کسی که میتوانم بگویم بیشترین حق را بر گردن من داشتند، از همان دوران کودکی کمک من بودند؛ حتی از دوران دبستان.
وی افزود: فراموش نمیکنم زمانی که کلاس پنجم بودم، شاید کتاب «600 مسئله» یا «750 مسئله» بود. ایشان میگفتند اگر هر کدام از این مسائل را 10 تا حل کنی، به تو جایزه میدهم. من ریاضیاتم در کلاس از همه بهتر بود و میشود گفت شاید کمکهای ایشان باعث شد که تمام مسائل را راحت و خوب حل میکردم.
برادر آیتالله شبیری زنجانی ادامه داد: کمکهای ایشان در درسهای طلبگی نیز از همان دوران «جامعالمقدمات» یادم میآید. بعد که آمدیم «کفایه» بخوانیم، دو نفر بودیم؛ من و یکی از دوستان. ایشان فرمودند: «میخواهید سطحی بخوانید یا عمیق؟» ما هر دو گفتیم عمیق.
.
وی گفت: یکی دو روز ایشان خیلی عمیق بحث میدادند و بحثهایی که مطرح میکردند در حقیقت در حد درس خارج بود. من میخواستم بگویم درس سنگین باشد و فکر میکردم این رفیق ما شاید اینطور دوست دارد. آقای کاظمی بودند. دو سه روز گذشت و من با زحمت تحمل میکردم. بعد یک مرتبه آقای کاظمی به من گفت: «ما بالاخره درس خارج میخوانیم یا سطح میخوانیم؟»
برادر آیتالله شبیری زنجانی افزود: گفتم من به ملاحظه شما حرفی نزدم؛ حالا که اینطور است، به اخوی گفتیم نه، همان سطحی بخوانیم. ایشان همان روز فوری درس را تمام کردند، دیگر بحث نکردند و گفتند بروید پیش کس دیگری بخوانید. ایشان سطحی نمیتوانستند درس بدهند و همانجا نشد «کفایه» بخوانیم.
وی ادامه داد: بعدها که ایشان درس خارج میگفتند، من از قم رفته بودم؛ ولی در تعطیلات روزهای پنجشنبه و جمعه، چند نفر از مسئولین مملکت به قم میآمدند و میگفتند درس یک هفته را در دو روز برای ما بگویید. ایشان یک جلسه روز پنجشنبه و دو جلسه روز جمعه درس میدادند و من هم بعضی از این جلسات شرکت میکردم.
برادر آیتالله شبیری زنجانی تصریح کرد: من درس خارج ایشان را در تهران بودم، اما کمکهای علمی و چیزهای دیگری که از ایشان دریافت کردم، بسیار زیاد بود. در حقیقت، خدمات ایشان و حقوقی که بر گردن من دارند، هیچکدام را نمیتوانم جبران کنم.
انتهای پیام/