وحید محمدزاده در گفتوگو با خبرنگار ورزشی خبرگزاری تسنیم، درباره خداحافظی از فوتبال در سن 37 سالگی اظهار داشت: زمانش رسیده بود تا از فوتبال خداحافظی کنم. نساجی آخرین تیمی بود که پیراهنش را بر تن کردم. البته در آن فصل سقوط کردیم و حال من خراب شد. تیم خوبی داشتیم و بدون شک نباید سقوط میکردیم، اما خوشحالم که نساجی به لیگ برتر برگشت.
وی در مورد پیشنهادهای خودش تصریح کرد: من سال گذشته از لیگ برتر پیشنهاد داشتم، اما آن را بنا به دلایلی رد کردم. بعد از مدتی با یک تیم به توافق رسیده بودم تا قرارداد امضا کنم، اما جنگ شروع شد. در لیگ امسال هم شرایط تیمها متفاوت شد و اکثر تیمها دست به جوانگرایی زدند. با تیمی از لیگ دسته اول قرارداد امضا کردم، اما بعدها به این نتیجه رسیدم که شرایط بازی در این مسابقات را ندارم. بعد از 12 سال بازی در لیگ برتر نمیتوانستم در لیگ یک بازی کنم و در نهایت تصمیم به خداحافظی گرفتم.
مدافع سابق ذوبآهن و آلومینیوم در مورد بزرگترین حسرت فوتبالی خودش به تسنیم گفت: نمیتوانم از کلمه حسرت استفاده کنم. اگر فوتبال چند چیز به من نداد، در عوض چیزهای زیادی از این فوتبال گرفتم که بابتش خدا را شکر میکنم. در دوران فوتبالم هیچوقت از پرسپولیس پیشنهاد نداشتم، اما از استقلال در سه مقطع پیشنهاد داشتم که در آن زمانها هدایت این تیم بر عهده علیرضا منصوریان، وینفرد شفر و فرهاد مجیدی بود. بنا به دلایل مختلف قسمت نشد که به استقلال بروم. من همیشه خدا را شکر میکنم که توانستم در شرایط خوبی فوتبال بازی کنم و فکر میکنم عملکردم در مسابقات قابل قبول بود.
محمدزاده درباره تجربه ملی خودش خاطرنشان کرد: سال اولی که در لیگ برتر بازی کردم، به تیم ملی دعوت شدم. با این حال بدشانس بودم و ویزای من برای حضور در اردوی اتریش صادر نشد. در مقاطعی از دوران فوتبالم بدشانسی آوردم، اما به هر حال فوتبال همین است و خدا را شکر میکنم که توانستم در بالاترین سطح فوتبال ایران نمایش خوبی داشته باشم.
وی در مورد برنامهای که برای دوره بعد از فوتبال خودش در نظر گرفته، عنوان کرد: قطعاً دلم برای فوتبال تنگ میشود، اما به هر حال فوتبال هم مثل زندگی بالا و پایین دارد. اگر شرایط مهیا باشد، تلاش میکنم کلاسهای مربیگری را پشت سر بگذارم و دوران جدیدی را در فوتبال شروع کنم. از همه مربیانی که در این سالها برای من زحمت کشیدند، همچنین همینطور رسانهها و خبرنگارانی که زحمت کشیدند و نسبت به من لطف داشتند، تشکر میکنم.
انتهای پیام/