گروه سیاسی خبرگزاری تسنیم- هفت‌ماه پس از آغاز جنگ رمضان در 28 فوریه، پرده‌های ادعایی واشنگتن فروافتاده و حقیقتِ میدان، خود را بر مناسبات قدرت تحمیل کرده است. گزارش تکان‌دهنده «نیویورک‌تایمز» درباره چرخش آشکار چهره‌های شاخص حزب جمهوری‌خواه و فاصله‌گیری علنی آنان از خط‌مشی کاخ سفید، صرفاً یک اختلاف‌نظر درون‌حزبی نیست؛ بلکه نشانه‌ای عینی از «فروپاشی تاب‌آوری راهبردی واشنگتن» در برابر موازنه دفاعی جمهوری اسلامی ایران است.
حامیان دیروز تنش و میلیتاریسم، امروز در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره، با چرخشی 180 درجه‌ای به صف منتقدان سرسخت منازعه پیوسته‌اند. مواضع صریح «اشلی هینسون» نامزد سنا در آیووا مبنی بر لزوم پایان فوری جنگ، و کمپین‌های تبلیغاتی «مایک راجرز» در میشیگان که ختم منازعه را مطالبه می‌کند، پرده از یک واقعیت تلخ برای اتاق‌های فکر نومحافظه‌کار برمی‌دارد: جنگ علیه ایران، سرمایه سیاسی حزب جمهوری‌خواه را در خط مقدم رقابت‌های سرنوشت‌ساز به خاکستر تبدیل کرده است.
ریشه این هراس سیاسی و چرخش استراتژیک، در اتصال مستقیم میدان درگیری با معیشت روزمره جامعه آمریکا نهفته است؛ واقعیتی که طراحان شوک‌درمانی نظامی آن را در محاسبات ماتریالیستی خود لحاظ نکرده بودند. جهش نزدیک به 60 درصدی قیمت گازوئیل از آغاز تنش‌ها، ثبت نرخ وام مسکن در کانال بحرانی 7 درصد و گسترش موج تورم فرساینده به صنایع و کشاورزی ایالت‌های کلیدی—به‌ویژه در کمربند صنعتی و زنگار—سفره رای‌دهندگان آمریکایی را هدف قرار داده است.
در چنین وضعیتی، نظرسنجی شبکه سی‌ان‌ان که نارضایتی 67 درصدی از عملکرد کلی ترامپ و بیزاری 73 درصدی از شیوه مدیریت بحران در قبال ایران را ثبت کرده، سندی آشکار بر خلع‌سلاح ادراکی ساکنان کاخ سفید است.
این تحولات، دونالد ترامپ را در یک «تنگنای ژئوپلیتیک و انتخاباتی» بی‌سابقه گرفتار ساخته است. از سویی، تداوم این تجاوز نظامی بدون چشم‌انداز پیروزی، به مثابه انتحار کامل جمهوری‌خواهان در پای صندوق‌های رأی است؛ و از سوی دیگر، هرگونه خروج ناگهانی، به معنای اعتراف رسمی به شکست پروژه مهار ایران و فروپاشی تویک و انتخاباتی» بی‌سابقه گرفتار ساخته است.
از سویی، تداوم این تجاوز نظامی بدون چشم‌انداز پیروزی، به مثابه انتحار کامل جمهوری‌خواهان در پای صندوق‌های رأی است؛ و از سوی دیگر، هرگونه خروج ناگهانی، به معنای اعتراف رسمی به شکست پروژه مهار ایران و فروپاشی توهم بازدارندگی آمریکا قلمداد خواهد شد.
فرجام این صحنه نشان می‌دهد که تاب‌آوری ملی و عمق استراتژیک جمهوری اسلامی ایران، خطوط بازی را تغییر داده است. اعتراف دیرهنگام سناتورها و نامزدهای کنگره به ناکامی سیاست جنگ‌طلبی، بیش از آنکه یک مصالحه تاکتیکی باشد، سرآغاز سقوط دومینوی هژمونی شکننده آمریکا و نقطه پایانی بر تصورات موهوم واشنگتن در تحمیل اراده خود بر جغرافیای مقاومت است.
انتهای پیام/