خبرگزاری تسنیم، اعمال دور جدید تحریم‌های آمریکا علیه صنعت خودروسازی ایران، پیش از آنکه یک مانع‌تراشی تجاری باشد، حامل یک پیام راهبردی و معنادار است. این اقدام بار دیگر نشان داد که نوک پیکان فشارهای دشمن همواره به سمت بخش‌هایی نشانه می‌رود که حیات اقتصادی و اشتغال کشور به آن گره خورده است. در فرهنگ سال‌های دفاع مقدس، کلام ماندگاری از شهید والامقام محمدابراهیم همت به یادگار مانده که می‌فرمود هر وقت در جبهه راه را گم کردید، نگاه کنید ببینید آتش دشمن کجا می‌ریزد، همان‌جا جبهه خودی است. امروز جغرافیای این نبرد از سنگرهای خاکی به سالن‌های تولید و زنجیره تأمین منتقل شده است؛ وقتی آمریکا با تمام توان خطوط خودروسازی و قطعه‌سازی کشور را هدف می‌گیرد، روشن‌ترین گواه بر اهمیت بی‌بدیل، اثرگذاری عمیق و جایگاه حیاتی این بخش در استقلال اقتصادی ایران است.
صنعت خودروسازی با بیش از پنج دهه قدمت و تجربه، لکوموتیو و پیشران اصلی بخش عظیمی از صنایع مادر کشور نظیر فولاد، پتروشیمی، آلومینیوم و الکترونیک به شمار می‌رود. صدها هزار نیروی کار متخصص و کارگر شریف در پهنه این سرزمین، نان غیرت و زحمت خود را از این بستر بر سر سفره خانواده می‌برند و مجموعه‌ای از نخبگان و مهندسان تراز اول دانشگاهی، شبانه‌روز در حال تحقیق، توسعه و ارتقای فناوری در آن هستند.
دشمن این واقعیت را به خوبی درک کرده و می‌داند که ایجاد اختلال در این چرخه، تلاشی مستقیم برای ضربه زدن به تاب‌آوری ملی و معیشت جامعه است. درست همان‌گونه که در دهه‌های گذشته در تمامی جبهه‌های امنیتی، دفاعی و علمی، ملت ایران دوشادوش یکدیگر از خاک و آرمان‌های کشور صیانت کردند، امروز نیز وظیفه ملی و اخلاقی ایجاب می‌کند که با تمام توان و در یک صف منسجم از این صنعت و سرمایه ملی محافظت کنیم.
البته این رویکرد به معنای چشم‌پوشی بر کاستی‌ها یا نادیده گرفتن مطالبات به‌حق مردم شریف درباره کیفیت و قیمت نیست؛ صنعت خودرو بی‌تردید با نقطه ایده‌آل و مطلوب جامعه فاصله دارد. اما پرسش اساسی اینجاست که مسیر اصلاح این کاستی‌ها از کجا می‌گذرد؟ متأسفانه در سال‌های اخیر هجمه‌ها و تخریب‌های غیرمنصفانه‌ای شکل گرفت که به جای بررسی علمی مشکلات، کلیت صنعت، کارگران و مهندسان را هدف قرار داد؛ رویکردی که خواسته یا ناخواسته فضایی ایجاد کرد که عملاً بازی در زمین دشمن و تکمیل‌کننده پازل تحریم‌ها بود.
تخریب هویت و دستاوردهای پنجاه‌ساله، دردی از کیفیت دوا نمی‌کند، بلکه تنها انگیزه متخصصان داخلی را فرسوده می‌سازد. راهکار واقعی، شناسایی شجاعانه و ریشه‌ای مسائل از جمله موانع ساختاری، عدم تعادل‌های اقتصادی و چالش‌های زنجیره تأمین و درمان قطعی آن‌هاست. در شرایطی که دشمن خارجی سنگر تولید را نشانه رفته، آنچه بیش از همیشه نجات‌بخش و راهگشاست، انسجام، همدلی، اعتماد به ظرفیت متخصصان درجه‌یک بومی و حل هوشمندانه مسائل در بستری عادلانه و ملی است.
ابوالفضل خلخالی
عضو هیات علمی دانشگاه
انتهای پیام/