به گزارش گروه بین‌الملل خبرگزاری تسنیم، در چارچوب تحلیل‌های مربوط به وقایع این روزها در خیابان‌های کشورهای اروپایی، شبکه المیادین در مقاله‌ای تحت عنوان «نفرین جنگ علیه ایران دامن اروپایی‌ها را گرفت» نوشت: کسانی که خیابان‌های تهران را تماشا می‌کردند و شرط می‌بستند که فشارهای اقتصادی، ایرانیان را به شورش علیه نظامشان سوق می‌دهد، اکنون در خیابان‌های خود، در میان تورم سرسام‌آور و نارضایتی اجتماعی گسترده، با اعتراضاتی شدید روبرو هستند.
سِحر جادوگر به خودش برگشت
هنگامی که تهران به کشورهای اروپایی در مورد تمرکز بر امور ایران و غفلت از بحران‌های داخلی خود هشدار داد، هیچ کس انتظار نداشت که خیابان‌های پاریس و دیگر شهرهای اروپایی به عرصه‌های اعتراض و خشم مردمی تبدیل شود و دولت‌هایی که بر ناآرامی‌های داخلی ایران شرط‌بندی کردند، خود را درگیر مهار ناآرامی‌ها در داخل مرزهای خود بیابند.
غربی‌ها بهار ایرانی (اشاره کنایه آمیز به تحولات و آشفته بازار جهان عرب از سال 2011 که آمریکایی‌ها به آن بهار عربی می‌گفتند) می‌خواستند، اما در عوض، خشم در خیابان‌های خود اروپا در حال افزایش است!
عواقب جنگ علیه ایران در خیابان‌های اروپا
امروز دیگر هیچکس نمی‌تواند ادعا کند که اعتراضات گسترده فرانسه صرفاً محدود به یک سری جنبش‌های خاص است. از روزهای گذشته این کشور شاهد تظاهرات گسترده‌ای علیه هزینه‌های بالای زندگی، وخامت خدمات عمومی و وضعیت اقتصادی بوده و برخی اعتراضات به درگیری با پلیس، همراه با خشونت، آتش‌سوزی و دستگیری‌های گسترده تبدیل شده‌اند.
اما این اعتراضات خشم آلود صرفاً محدود به فرانسه نبود و سایر کشورهای اروپایی هم شاهد اعتراضات گسترده و بی‌سابقه‌ای در واکنش به بحران‌های اقتصادی و اجتماعی هستند؛ آن هم در زمانی که دولت‌ها به دلیل افزایش هزینه‌های زندگی و انرژی با فشار فزاینده‌ای روبرو شده‌اند.
در این میان، پیامدهای جنگ با ایران به طور فزاینده‌ای آشکار می‌شود و اختلال در بازارهای نفت و گاز و نگرانی‌ها در مورد امنیت دریایی در خلیج فارس، بر قیمت سوخت، حمل و نقل و تولید تأثیر می‌گذارد و در نهایت جیب شهروندان اروپایی را تحت تأثیر قرار می‌دهد.
بنابراین، تجاوز به ایران دیگر صرفاً یک اتفاق در آن سوی جهان نیست که جوامع غربی آن را در صفحه تلویزیون دنبال کنند؛ بلکه پیامدهای اقتصادی آن به بخشی از بار روزانه آنها تبدیل شده است.
غربی‌ها می‌خواستند ایران را تضعیف کنند، اما چه کسی هزینه جنگ را خواهد پرداخت؟ یکی از برجسته‌ترین تاکتیک‌های فشار علیه تهران، تضعیف دولت ایران در داخل از طریق تحریم‌های اقتصادی، فشار سیاسی و تشدید نظامی بود، به این امید که بارهای انباشته شده به خشم عمومی تبدیل شود که دولت را از درون تضعیف کند.
معادلات غربی-آمریکایی علیه ایران چگونه نتیجه عکس داد؟
با این حال، محاسبات جنگ همیشه طبق برنامه پیش نمی‌رود. افزایش قیمت نفت، ناشی از بسته شدن تنگه هرمز توسط ایران پس از تجاوز به آن، و اختلال در ناوبری و تجارت در خلیج فارس، تنها بر اقتصاد ایران تأثیر نمی‌گذارد.
وقتی قیمت انرژی، غذا و حمل و نقل افزایش می‌یابد، پیامدهای آن به خود جوامع غربی نیز سرایت می‌کند. در اینجا، معادله برعکس می‌شود؛ دولت‌هایی که روی تبدیل فشارهای اقتصادی به بحران در داخل ایران قمار می‌کردند، اکنون خود را موظف به توضیح بار فزاینده به مردم خود می‌بینند.
اما سوالی که اینجا مطرح می‌شود این است که آیا این پیامدها به واشنگتن و تل‌آویو گسترش خواهد یافت؟ چند ماه گذشته نشان داده است که پیامدهای اقتصادی تجاوز به ایران محدود به اروپا نبوده و ایالات متحده، با وجود قدرت اقتصادی و تولید نفت، از نوسانات قیمت جهانی انرژی مصون نیست.
بر این اساس، هرگونه افزایش مداوم قیمت سوخت و کالاها می‌تواند به منبع فشار داخلی بر دولت ایالات متحده تبدیل شود، که با جدیت برای بازگرداندن تعادل به بازارهای انرژی کشور و جلوگیری از افزایش قیمت‌ها تلاش می‌کند.
در مورد رژیم صهیونیستی هم جنگ‌های مداوم، بارهای نظامی و اقتصادی بیشتری را تحمیل می‌کند و فشار بر فعالیت‌های اقتصادی، سرمایه‌گذاری و هزینه‌های عمومی را در بحبوحه اختلافات داخلی در مورد مدیریت جنگ و آینده آن افزایش می‌دهد.
اعتراضاتی که اکنون در اروپا شاهد آن هستیم، ممکن است در مرحله کنونی اصطلاحاً یک بهار سیاسی نباشد؛ اما نکته قابل توجه اینجاست که پایتخت‌هایی که مدت‌ها درگیر احتمال ناآرامی‌های داخلی در ایران بودند، اکنون با چالش‌های اجتماعی و اقتصادی فزاینده‌ای در داخل مرزهای خود روبرو هستند.
دولت‌هایی که معتقد بودند فشار بر ایران محدود به خاک ایران خواهد ماند، دریافته‌اند که هزینه تشدید تنش‌ها هیچ حد و مرزی نمی‌شناسد. جنگ‌ها ممکن است با تصمیماتی که دولت‌ها می‌گیرند آغاز شوند، اما وقتی طولانی می‌شوند، مردم هزینه آن را می‌پردازند. بنابراین آیا این نفرین تجاوز علیه ایران است؟
شاید این نفرین محاسبات غلط بود که این واقعیت را نادیده گرفت که شعله‌ور کردن آتش درگیری در منطقه‌ای که بخش قابل توجهی از تأمین انرژی جهان را کنترل می‌کند، ناگزیر پیامدهایی برای جوامع غربی خواهد داشت.
آنها قمار کردند که خیابان‌های تهران زیر بار جنگ و فشار منفجر شود، اما دیدند که خیابان‌های پاریس و دیگر شهرهای اروپایی در بحبوحه بحران‌های فزاینده خود، از خشم شعله‌ور شده‌اند.
انتهای پیام/