حسین کریمشاهی بیدگلی، مدرس آموزش خانواده، در گفت‌وگو با خبرنگار تسنیم در قم، اظهار کرد: نکته‌ای که می‌خواهم بگویم، این است که پدر هفته‌ای یک بار با فرزندان، بدون حضور مادر بیرون برود.
وی افزود: ما باید این موضوع را تقویت کنیم تا پدرها یاد بگیرند که باید همراه بچه‌ها باشند. معمولاً مادر می‌گوید: خدا شانس بده، با ما که یک بار نمی‌گویی با هم قدم بزنیم، 10 بار به تو گفتم گوش نکردی، گفتی وقت ندارم، نمی‌توانم، خجالت می‌کشم، زشت است، از ما گذشته.
مدرس آموزش خانواده ادامه داد: باید از این موضوع استقبال کنیم و بگوییم: باریکلا! صبر کنید به شما تخمه بدهم. خوب، حالا که دارید می‌روید، ناهار چه درست کنم؟ ببینید مادر می‌خواهد چه کار کند؛ او می‌خواهد شادی پدر و بچه‌ها را که با هم بیرون رفته‌اند، کامل کند.
کریمشاهی بیدگلی تصریح کرد: حالا اگر مادر این استقبال را نکرد و مشکل به وجود آورد و در خانه کمی اعصاب‌خوردی ایجاد شد یا میزان آن بالا رفت، در اینجا باید به مادر اعتراض کرد. البته پدر بزرگوار هم باید این صبوری را به خرج بدهد که بعد از بیرون رفتن با فرزندان، به موضوع توجه کند.
وی بیان کرد: من همیشه می‌گویم تربیت دو کلید دارد؛ یکی وقت گذاشتن و دیگری حوصله داشتن. در جلسه‌ای که همین هفته گذشته داشتم، گفتم که باید وقت بگذاریم و حوصله داشته باشیم، گاهی وقت می‌گذارم و با بچه به پارک می‌روم، اما وقتی بچه می‌گوید «بابا، بیا من را تاب بده»، به او می‌گویم که «من تا اینجا آوردمت، دیگر خودت برو بنشین، پایت را تکان بده و یاد بگیر». در حالی که این بچه در اینجا به صبر و حوصله پدر نیاز دارد تا لذت ببرد.
مدرس آموزش خانواده ادامه داد: وقتی پدر فرزندش را تاب می‌دهد، باید از این لحظه لذت ببرد و با خودش بگوید که «الهی قربان دخترم بروم، چه موهای قشنگی دارد». پدر باید از این لحظات لذت ببرد. ببینید، ارتباط کلامی چه کاری انجام می‌دهد؛ روح بچه را جلا می‌دهد. پس از آن، وقتی با بچه صحبت کنید یا کاری از او بخواهید، با جان و دل برای شما انجام می‌دهد. این نکته بسیار مهمی است.
کریمشاهی بیدگلی خاطرنشان کرد: وقتی با بچه‌ام بیرون می‌روم، سعی کنم دست در دست هم باشیم. اگر به پارک رفتید و میزی آنجا بود که معمولاً هم هست و نشستید، به همین صورت، چهره‌به‌چهره با هم باشید. وقتی بچه صحبت می‌کند، مدام وسط صحبتش نپریم.
وی گفت: این‌ها نکاتی است که در روابط بین‌فردی، که یکی از مهارت‌های ده‌گانه است، باید خیلی به آن دقت کنیم. این موضوع به تمرین زیادی نیاز دارد، اما باید از جایی شروع شود؛ بعضی‌ها شروع می‌کنند و بعضی‌ها اصلاً شروع نمی‌کنند. دست در دست هم بودن هم بسیار مهم است. من در خیابان زن و شوهرهایی را می‌بینم که دستشان در دست یکدیگر است و در حال نگاه کردن به ویترین مغازه‌ها هستند. از دیدن آن‌ها لذت می‌برم و می‌گویم که «خدایا، ان‌شاءالله این پیوند همیشه برقرار باشد».
مدرس آموزش خانواده ادامه داد: بعضی‌ها از داخل خانه قرار می‌گذارند و می‌گویند که «وقتی من می‌آیم، فاصله 20 سانتی‌متری یا نیم‌متری را رعایت کن تا کسی من را نبیند». چون نگران‌اند که دوستانشان آن‌ها را ببینند و پشت سرشان بگویند که این زن‌ذلیل اینجا چه کار می‌کند.
کریمشاهی بیدگلی در پایان تأکید کرد: این‌ها مسائلی است که باعث می‌شود ما به خاطر حرف مردم، حتی آن چیزی را که در وجود خودمان هست، به منصه ظهور نگذاریم.
انتهای پیام/