به گزارش خبرگزاری تسنیم، پیوند موسیقی، تصویر و حافظه جمعی، در سال‌های اخیر به شکل‌گیری و گسترش کنسرت‌هایی با محوریت موسیقی فیلم و سریال انجامیده است؛ اجراهایی که تلاش می‌کنند قطعات آشنا را از قاب سینما و تلویزیون بیرون بیاورند و در قالب تجربه‌ای مستقل روی صحنه زنده کنند.
تازه‌ترین نمونه این جریان، کنسرت آثار مجید انتظامی بود که در هتل اسپیناس پالاس برگزار شد. در این برنامه، مجموعه‌ای از موسیقی‌های ماندگار سینمای ایران پیش روی مخاطبان قرار گرفت؛ از «کلاه پهلوی» و «از کرخه تا راین» تا «آژانس شیشه‌ای»، «بوی پیراهن یوسف»، «دیوانه‌ای از قفس پرید»، «کانی‌مانگا»، «مردان آنجلس»، «دوئل»، «ناصرالدین‌شاه آکتور سینما»، «عقاب‌ها»، «زال و سیمرغ (بچه‌های کوه آلپ)»، «گرگ‌ها» و «خرمشهر».
این قطعات، هرکدام به دوره‌ای از سینمای ایران تعلق دارند؛ آثاری که با گذشت سال‌ها از تولید برخی از آنها، موسیقی‌شان همچنان برای مخاطبان آشنا و تأثیرگذار است. اجرای دوباره این ملودی‌ها، فرصتی بود تا شنوندگان نه‌فقط با آثار یک آهنگساز، بلکه با بخشی از خاطرات سینمایی خود مواجه شوند.
از «هامون» تا جهان موسیقی فیلم و سریال
مسیر این‌پروژه با «هامون» آغاز شد و در ادامه، این مسیر به موسیقی فیلم‌ها و سریال‌های شناخته‌شده جهان رسید؛ آثاری مانند «هری پاتر»، «ارباب حلقه‌ها» و «گیم آو ترونز» که موسیقی آنها برای طیف گسترده‌ای از مخاطبان، به‌ویژه نسل‌های جوان‌تر، آشنا و خاطره‌انگیز است.
در کنار این آثار، موسیقی انیمیشن‌ها و انیمه‌ها نیز در برنامه‌های این مجموعه قرار گرفت تا دایره مخاطبان چنین کنسرت‌هایی محدود به علاقه‌مندان سینما و تلویزیون نباشد. اجرای آثار مجید انتظامی نیز در ادامه همین رویکرد، توجه را بار دیگر به ظرفیت موسیقی فیلم در سینمای ایران جلب کرد.
موسیقی بازی‌های ویدیویی؛ خاطره‌ای از نسل تازه
دامنه این تجربه‌ها به سینما و تلویزیون محدود نماند. چندی پیش، کنسرت موسیقی بازی‌های ویدیویی نیز با اجرای قطعاتی از بازی‌های محبوب رایانه‌ای برگزار شد؛ اجرایی که در آن، تصاویر و گیم‌پلی بازی‌ها هم‌زمان با موسیقی روی صحنه به نمایش درآمدند.
این‌برنامه نشان داد موسیقی بازی‌های ویدیویی نیز می‌تواند از فضای اصلی خود فاصله بگیرد و در قالب یک اجرای زنده، تجربه‌ای مستقل برای شنوندگان خلق کند. برای نسلی که بخشی از خاطرات و تجربه‌های فرهنگی‌اش با بازی‌های رایانه‌ای شکل گرفته، این موسیقی‌ها نیز همان کارکرد خاطره‌انگیزی را دارند که موسیقی فیلم و سریال برای نسل‌های پیشین داشته است.
بازگشت موسیقی به صحنه، بیرون از قاب تصویر
وجه مشترک این پروژه‌ها، ارائه موسیقی بدون اتکا به روایت اصلی آثار تصویری است. در این رویکرد، قرار نیست ساختار و روایت فیلم یا سریال بازسازی شود؛ بلکه گزیده‌ای از موسیقی آنها در قالب اجرایی زنده و مستقل پیش روی مخاطب قرار می‌گیرد. به این ترتیب، قطعاتی که پیش‌تر در خدمت تصویر و روایت سینمایی بوده‌اند، فرصتی تازه برای شنیده‌شدن پیدا می‌کنند.
گسترش این پروژه‌ها و استقبال مخاطبان، زمینه انتقال اجراها به فضایی بزرگ‌تر را فراهم کرد و این مجموعه کنسرت‌ها با همراهی فیدیبو به هتل اسپیناس پالاس رسید.
موسیقی فیلم، سریال و بازی‌های ویدیویی در بسیاری از موارد، مستقل از اثر تصویری نیز هویت و قدرت تأثیرگذاری خود را حفظ می‌کند. شاید به همین دلیل است که شنیدن دوباره این قطعات در یک سالن کنسرت، برای مخاطب تنها مواجهه با چند ملودی آشنا نیست؛ فرصتی است برای بازگشت به جهان‌هایی که زمانی با تصویر تجربه کرده و حالا می‌تواند آنها را از دریچه موسیقی دوباره کشف کند.
انتهای پیام/